Hebron in de Bijbel

Hebron ligt in het bergland van Juda, ongeveer 30 kilometer ten zuiden van Jeruzalem, op ongeveer 930 meter hoogte. De stad lag aan de oude weg over het bergland, tussen Bethlehem in het noorden en Berseba in het zuiden. Hebron bestaat nog en is een grote stad op de Westelijke Jordaanoever. De bijbelse stad wordt gezocht op de heuvel Tell Rumeida in het huidige Hebron.

De naam wordt meestal verbonden met het Hebreeuwse werkwoord chavar, verbinden of samengaan, maar de betekenis is niet zeker. De oudere naam van de stad was Kirjath-Arba, de stad van Arba (Jozua 14:15). In het Arabisch heet Hebron Al-Khalil, de vriend, naar Abraham. Het Oude Testament noemt hem al Gods liefhebber (Jesaja 41:8, 2 Kronieken 20:7), en Jakobus zegt dat hij "een vriend van God genaamd geweest" is (Jakobus 2:23).

Ja. De Bijbel zegt het een paar keer uitdrukkelijk: Sara stierf "te Kiriath-Arba, dat is Hebron, in het land Kanaan" (Genesis 23:2), en "De naam nu van Hebron was eertijds Kirjath-Arba" (Jozua 14:15). Arba was een groot man onder de Enakieten. Ook na de ballingschap gebruikt Nehemia 11:25 nog de naam Kirjath-Arba.

Mamre is de plaats bij Hebron waar Abraham woonde, bij de eikenbossen van Mamre (Genesis 13:18). Daar verscheen de HEERE aan Abraham en werd Izak aangekondigd (Genesis 18:1). De spelonk van Machpela lag tegenover Mamre (Genesis 23:19). Soms gebruikt de Bijbel Mamre bijna als andere naam voor Hebron (Genesis 35:27). Waar de eikenbossen precies stonden, is onzeker; de overlevering wijst een plek ten noorden van de stad aan.

Omdat de HEERE David daarheen zond. Na de dood van Saul vroeg hij of hij in een der steden van Juda zou optrekken, en de HEERE antwoordde: "Naar Hebron" (2 Samuël 2:1). Hebron lag in Juda, Davids eigen stam, en daar zalfden de mannen van Juda hem tot koning over het huis van Juda (2 Samuël 2:4). Jeruzalem was toen nog in handen van de Jebusieten; die stad nam David pas later in (2 Samuël 5:6-9). Een verdere reden geeft de tekst niet.

Hebron is de stad van de aartsvaders: Abraham woonde er, en hij, Sara, Izak, Rebekka, Jakob en Lea werden er begraven. Het was het erfdeel van Kaleb en een vrijstad. Bovendien was Hebron de eerste hoofdstad van David: daar werd hij gezalfd tot koning over Juda en later over heel Israël (2 Samuël 2:4, 5:3). Absalom begon er zijn opstand. Meer over het graf van de aartsvaders staat bij de spelonk van Machpela.

Zeven jaar en zes maanden. De Bijbel zegt: "Te Hebron regeerde hij over Juda zeven jaren en zes maanden; en te Jeruzalem regeerde hij drie en dertig jaren over gans Israel en Juda" (2 Samuël 5:5). In Hebron werd hij eerst door Juda tot koning gezalfd en later door alle stammen. Daarna nam hij Jeruzalem in en maakte die stad tot zijn hoofdstad.

Kaleb was een van de twaalf verspieders. Hij en Jozua bleven de HEERE vertrouwen, terwijl de anderen bang waren voor de Enakieten in Hebron. Vijfenveertig jaar later vroeg Kaleb dat gebergte als erfdeel en kreeg hij Hebron, "omdat hij volhard had den HEERE, den God Israels, na te volgen" (Jozua 14:14). Hij verdreef er de drie zonen van Enak (Jozua 15:14).

Ja. Hebron, toen Kirjath-Arba genoemd, was een van de zes vrijsteden waar iemand die onopzettelijk een ander gedood had, kon vluchten voor de bloedwreker: "Kirjath-Arba, deze is Hebron, op het gebergte van Juda" (Jozua 20:7). De stad werd ook aan de priesters, de kinderen van Aaron, gegeven, terwijl het veld en de dorpen eromheen aan Kaleb bleven (Jozua 21:11-13).

Op de heuvel Tell Rumeida in Hebron zijn resten van stadsmuren en huizen uit de bronstijd en de ijzertijd gevonden. In het centrum staat de grote ommuring uit de tijd van Herodes boven de plek die de overlevering als de spelonk van Machpela aanwijst; het gebouw wordt gedeeld als moskee en synagoge. Een oude eik in Hebron wordt door pelgrims de eik van Abraham genoemd, maar dat is traditie.