Hebron in de Bijbel

Hebron wordt in Numeri 13:22 beschreven als een stad die zeven jaar eerder was gebouwd dan Zoan in Egypte — een aanduiding van haar hoge ouderdom. Oorspronkelijk heette de stad Kirjat-Arba, naar Arba, de grote man onder de Enakieten (Jozua 14:15). In de tijd van de aartsvaders trok Abraham naar Hebron en woonde bij de eiken van Mamre, waar hij een altaar voor de HEERE bouwde (Genesis 13:18). Het bekendste verhaal rond Hebron is de aankoop van de grot van Machpela. Toen Sara stierf, kocht Abraham voor 400 sikkel zilver de akker en de grot van Efron de Hethiet als erfelijke begraafplaats (Genesis 23). Hier werden later niet alleen Sara, maar ook Abraham, Izak, Rebekka, Jakob en Lea begraven (Genesis 49:29-32, 50:13). Hebron werd daarmee het graf van de aartsvaders en een blijvend getuigenis van Gods belofte van het land. Bij de verkenning van het beloofde land kwamen de twaalf verspieders ook in Hebron, waar zij de reuzen Ahiman, Sesai en Talmai — afstammelingen van Enak — zagen (Numeri 13:22, 33). Bij de verdeling van het land kreeg Kaleb Hebron als erfdeel, omdat hij de HEERE getrouw was gebleven (Jozua 14:13-15). Hij verdreef de drie Enakieten en nam de stad in (Jozua 15:13-14, Richteren 1:10). Later werd Hebron een van de zes vrijsteden en aan de priesters gegeven (Jozua 21:11-13). Hebron speelt een sleutelrol in het leven van David. Na de dood van Saul trok David op aanwijzing van de HEERE naar Hebron en werd daar door de mannen van Juda tot koning gezalfd (2 Samuel 2:1-4). Zeven jaar en zes maanden regeerde hij in Hebron over Juda, totdat alle stammen van Israel naar hem toekwamen en hij ook over hen tot koning werd gezalfd (2 Samuel 5:1-5). Pas daarna verplaatste David zijn hoofdstad naar het nieuw veroverde Jeruzalem. Het was ook in Hebron dat Absalom, Davids zoon, zijn opstand begon. Onder het mom van een gelofte ging hij naar Hebron en riep zichzelf daar tot koning uit (2 Samuel 15:7-10), wat leidde tot een pijnlijke burgeroorlog. Na de ballingschap werd Hebron opnieuw bewoond door teruggekeerde Judeeers (Nehemia 11:25). In de tijd tussen de Testamenten en in de Romeinse periode bleef de stad een belangrijk religieus centrum, vooral vanwege het graf van de aartsvaders.

Hebron leert hoe Gods beloften wortelen in concrete grond. Abraham koopt hier geen paleis, maar een graf — en juist dat graf wordt het eerste stukje beloofd land dat hij werkelijk bezit. Zo laat God zien dat Zijn beloften verder reiken dan dit leven: wie in het geloof sterft, blijft erfgenaam van de toekomst die God heeft bereid. De brief aan de Hebreeen vat het samen: de aartsvaders "zijn allen in het geloof gestorven, de beloften niet verkregen hebbende, maar hebben die van verre gezien en geloofd" (Hebreeen 11:13). Kalebs ontvangst van Hebron is een les in volharding. Terwijl de ongelovige verspieders zich lieten afschrikken door de reuzen, greep Kaleb veertig jaar later juist die stad als erfdeel. God vergeet geen trouw. En dat David zijn koningschap begon in de stad van Abraham, tekent dat zijn troon wortelde in Gods oude belofte aan de aartsvaders. Voor de kerk is Hebron een herinnering dat vriendschap met God niet bestaat uit vluchtige ervaring, maar uit een levenslange wandel van geloof — vriend van God worden, zoals Abraham. Het geloof ziet, net als in Hebron, soms alleen maar een graf, en weet toch: dit is het onderpand van een veel grotere erfenis.