Daniël in de Bijbel

Daniël 1:8

“Daniel nu nam voor in zijn hart, dat hij zich niet zou ontreinigen met de stukken van de spijs des konings, noch met den wijn zijns dranks.”

Het besluit valt in het hart, lang voordat het zichtbaar wordt. Daar begint zijn hele geschiedenis.

Daniël 1:17

“Aan deze vier jongelingen nu gaf God wetenschap en verstand in alle boeken, en wijsheid; maar Daniel gaf Hij verstand in allerlei gezichten en dromen.”

Zijn inzicht wordt uitdrukkelijk niet aan de Babylonische opleiding toegeschreven maar aan God.

Daniël 2:21-22

“Want Hij verandert de tijden en stonden; Hij zet de koningen af, en Hij bevestigt de koningen; Hij geeft den wijzen wijsheid, en wetenschap dengenen, die verstand hebben; Hij openbaart diepe en verborgen dingen; Hij weet, wat in het duister is, want het licht woont bij Hem.”

De kern van het hele boek, uitgesproken door een balling over de koning die hem had weggevoerd.

Daniël 3:17-18

“Zal het zo zijn, onze God, Dien wij eren, is machtig ons te verlossen uit den oven des brandenden vuurs, en Hij zal ons uit uw hand, o koning! verlossen. Maar zo niet, u zij bekend, o koning! dat wij uw goden niet zullen eren.”

Het antwoord van zijn drie vrienden: gehoorzaamheid die niet afhangt van de afloop.

Daniël 5:27

“TEKEL; gij zijt in weegschalen gewogen; en gij zijt te licht gevonden.”

Daniëls uitleg van het schrift aan de wand. Diezelfde nacht viel Babel.

Daniël 6:11

“Toen nu Daniel verstond, dat dit schrift getekend was, ging hij in zijn huis (hij nu had in zijn opperzaal open vensters tegen Jeruzalem aan), en hij knielde drie tijden 's daags op zijn knieen, en hij bad, en deed belijdenis voor zijn God, ganselijk gelijk hij voor dezen gedaan had.”

Geen demonstratie en geen aanpassing: hij bad zoals hij altijd bad, met het venster naar Jeruzalem open.

Daniël 7:13-14

“Verder zag ik in de nachtgezichten, en ziet, er kwam Een met de wolken des hemels, als eens mensen zoon, en Hij kwam tot den Oude van dagen. En Hem werd gegeven heerschappij, en eer, en het Koninkrijk, dat Hem alle volken, natien en tongen eren zouden.”

Het visioen waaraan Jezus Zijn meest gebruikte zelfaanduiding ontleende: de Zoon des mensen.

Daniël 9:5

“Wij hebben gezondigd, en hebben onrecht gedaan, en goddelooslijk gehandeld, en gerebelleerd, met af te wijken van Uw geboden, en van Uw rechten.”

Daniël bidt in de wij-vorm en sluit zichzelf in bij de schuld van zijn volk.

Daniël 12:13

“Maar gij, ga henen tot het einde, want gij zult rusten, en zult opstaan in uw lot, in het einde der dagen.”

Het laatste woord van het boek aan Daniël zelf: hij hoefde het niet allemaal te begrijpen.

Ezechiël 14:14

“Ofschoon deze drie mannen, Noach, Daniel en Job, in het midden deszelven waren, zij zouden door hun gerechtigheid alleen hun ziel bevrijden, spreekt de Heere HEERE.”

Een tijdgenoot noemt Daniël in één adem met Noach en Job als toonbeeld van gerechtigheid.