Water uit de rots

De Bijbel vertelt twee keer dat God Zijn volk onder Mozes in de woestijn water uit een rots gaf. De eerste keer staat in Exodus 17, kort na de uittocht en het manna uit de hemel. De tweede keer staat in Numeri 20, tegen het einde van de woestijnreis. Beide keren heet de plaats Meriba: twist.

Wat gebeurde er bij Massa en Meriba?

Op het bevel van de HEERE trok Israël uit de woestijn Sin en legerde zich bij Rafidim. Daar was geen water. Het volk twistte met Mozes en eiste water. Mozes antwoordde: "Wat twist gij met mij? Waarom verzoekt gij den HEERE" (Exodus 17:2)? Maar de dorst bleef, en het volk murmureerde: had Mozes hen uit Egypte gehaald om hen met hun kinderen en hun vee van dorst te laten sterven?

Mozes riep tot de HEERE, want hij vreesde dat zij hem zouden stenigen. De HEERE zei dat hij met oudsten van Israël voor het volk uit moest gaan, met de staf waarmee hij de rivier had geslagen. God beloofde: "Zie, Ik zal aldaar voor uw aangezicht op den rotssteen in Horeb staan" (Exodus 17:6). Mozes moest op de rots slaan; dan zou er water uitgaan. Mozes deed het, voor de ogen van de oudsten. Hij noemde de plaats Massa en Meriba, omdat het volk getwist had en de HEERE verzocht had met de vraag: "Is de HEERE in het midden van ons, of niet" (Exodus 17:7)?

Wat gebeurde er toen Mozes bij Kades op de rots sloeg?

Jaren later kwam Israël in de woestijn Zin, bij Kades. Daar stierf Mirjam en werd zij begraven. Opnieuw was er geen water. Het volk kwam samen tegen Mozes en Aäron. Het was beter geweest als zij ook gestorven waren, zeiden ze. Waarom hadden die twee hen naar deze kwade plaats gebracht, zonder zaad, vijgen, wijnstokken, granaatappels of water?

Mozes en Aäron gingen naar de deur van de tent der samenkomst en vielen op hun aangezicht, en de heerlijkheid van de HEERE verscheen hun. God zei dat Mozes de staf moest nemen en met Aäron de vergadering bijeen moest roepen: "spreekt gijlieden tot den steenrots voor hun ogen, zo zal zij hun water geven" (Numeri 20:8). Mozes nam de staf. Maar bij de rots zei hij tegen het volk: "Hoort toch, gij wederspannigen, zullen wij water voor ulieden uit deze steenrots hervoorbrengen" (Numeri 20:10)? Hij hief zijn hand op en sloeg de rots twee keer met zijn staf. Er kwam veel water uit, en de vergadering en haar vee dronken.

Toen sprak de HEERE tot Mozes en Aäron: "Omdat gijlieden Mij niet geloofd hebt, dat gij Mij heiligdet voor de ogen der kinderen van Israel, daarom zult gijlieden deze gemeente niet inbrengen in het land" (Numeri 20:12). De geschiedenis sluit af met de naam: dit zijn de wateren van Meriba, waar Israël met de HEERE twistte, "en Hij werd aan hen geheiligd" (Numeri 20:13). Meer daarover in de uitleg bij Numeri 20.

Waar Rafidim lag, is niet zeker. Exodus 17:6 noemt de rots "in Horeb", de streek van de berg Horeb, waar Israël kort daarna zou komen. Kades lag in het zuiden, aan de rand van het land Kanaän; daar waren ook de verspieders teruggekomen (Numeri 13:26). Numeri 20:1 noemt de eerste maand, maar geen jaar. Omdat Aäron kort daarna stierf, in het veertigste jaar na de uittocht (Numeri 33:38), plaatsen de meeste uitleggers Meriba bij Kades in dat laatste jaar. De namen spreken voor zich: Massa betekent verzoeking en Meriba twist.

In beide geschiedenissen staat God in het midden. Het volk vraagt of de HEERE wel bij hen is, en Hij antwoordt met water. Hij staat Zelf op de rots, zegt Hij tegen Mozes. Psalm 78:16 zegt het zo: "Want Hij bracht stromen voort uit de steenrots". Het morren noemt de Bijbel geen gewone klacht, maar het verzoeken van God: Hem op de proef stellen alsof Hij Zich eerst moet bewijzen (Deuteronomium 6:16).

Bij Kades gaat het om Gods heiligheid. God zegt dat Mozes en Aäron Hem niet geloofden en Hem niet heiligden voor de ogen van het volk. Wat er precies misging, lezen christenen verschillend. Velen wijzen op het slaan, waar God zei te spreken. Anderen wijzen op de woorden "zullen wij water … hervoorbrengen", alsof Mozes en Aäron het water gaven. Psalm 106:33 zegt dat Mozes "wat onbedachtelijk voortbracht met zijn lippen". De Schrift legt de nadruk op ongeloof en op Gods eer, niet op één gebaar. Toch gaf God het water, en Hij heiligde Zichzelf aan het volk.

Paulus trekt de lijn naar Christus: "de steenrots was Christus" (1 Korinthe 10:4). Het water uit de rots wijst vooruit naar de Heere Jezus, Die riep: "Zo iemand dorst, die kome tot Mij en drinke" (Johannes 7:37). Paulus voegt er een waarschuwing aan toe: velen van hen kwamen toch in de woestijn om (1 Korinthe 10:5).

God zorgt voor Zijn volk, ook in de woestijn. Israël had al water bij Mara gekregen en manna elke morgen, en toch twijfelde het bij de volgende dorst of de HEERE er was. Mozes deed het andere: hij riep tot de HEERE. Wij mogen onze nood bij God brengen, in plaats van Hem op de proef te stellen. Psalm 95 houdt Massa en Meriba voor ons als waarschuwing: "Heden, zo gij Zijn stem hoort, verhardt uw hart niet, gelijk te Meriba".

God neemt Zijn eer ernstig, juist bij wie namens Hem spreekt. God noemde Mozes Zijn knecht, "die in Mijn ganse huis getrouw is" (Numeri 12:7), en toch zei Hij bij Meriba nee. Wie in gezin, gemeente of kinderwerk over God spreekt, mag zich daardoor laten waarschuwen: het gaat om Zijn Naam, niet om die van ons.

God geeft water aan wie dorst heeft. Wat Israël uit de rots dronk, geeft de Heere Jezus voorgoed. Wie tot Hem komt, mag drinken.