Zondag 4 van de Heidelbergse Catechismus (HC zondag 4, vraag 9, 10 en 11) sluit het eerste deel van de catechismus af, het deel over de ellende van de mens. Zondag 2 en 3 hebben gezegd dat de mens Gods wet uit zichzelf niet kan houden. Zondag 4 behandelt de drie tegenwerpingen die daarop volgen: doet God de mens dan geen onrecht, laat Hij de zonde ongestraft, en is God dan niet ook barmhartig?
Vraag 9 antwoordt dat God niets onmogelijks vraagt. Hij heeft de mens zo geschapen "dat hij dat kon doen"; het onvermogen is een gevolg van de val, waarin de mens zichzelf en al zijn nakomelingen "door het ingeven des duivels en door moedwillige ongehoorzaamheid" van die gaven beroofde (Genesis 3). Vraag 10 zegt dat God de zonde niet laat passeren en citeert daarbij de wet, zoals Paulus die in Galaten 3:10 aanhaalt: "Vervloekt is een iegelijk, die niet blijft in al hetgeen geschreven is in het boek der wet, om dat te doen".
Vraag 11 houdt barmhartigheid en gerechtigheid naast elkaar. Exodus 34, een van de schriftbewijzen, doet dat ook: de HEERE is "barmhartig en genadig, lankmoedig en groot van weldadigheid en waarheid" (vers 6), en tegelijk Die "den schuldige geenszins onschuldig houdt" (vers 7). De catechismus laat de spanning bewust staan. Zondag 5 neemt de vraag over hoe een mens dan aan die straf kan ontkomen en opent het tweede deel, over de verlossing. Wie zondag 4 zwaar vindt, leest hem daarom het best samen met zondag 5 en 6, waar de Middelaar ter sprake komt.