Zondag 22 van de Heidelbergse Catechismus (HC zondag 22, vraag 57 en 58) behandelt de laatste twee artikelen van de geloofsbelijdenis: de wederopstanding des vleses en het eeuwige leven. Beide vragen beginnen met het woord troost. De ziel wordt na dit leven terstond bij Christus opgenomen, en ook het lichaam zal door Zijn kracht worden opgewekt en weer met de ziel verenigd.
Vraag 57 houdt lichaam en ziel bij elkaar. Ook "dit mijn vlees" wordt opgewekt en aan het heerlijke lichaam van Christus gelijkvormig gemaakt; de verlossing raakt de hele mens. Het schriftbewijs uit Job klinkt hier mee: "Want ik weet: mijn Verlosser leeft, en Hij zal de laatste over het stof opstaan" (Job 19:25). Johannes 5:28-29 spreekt van de ure waarin allen die in de graven zijn Zijn stem zullen horen. Daarom past zondag 22 bij gesprekken over sterven, rouw en begraven.
Vraag 58 begint in het heden: de gelovige voelt nu al "het beginsel der eeuwige vreugde" in zijn hart. Wat daarna komt, beschrijft het antwoord met de woorden van 1 Korinthe 2:9: "Hetgeen het oog niet heeft gezien, en het oor niet heeft gehoord, en in het hart des mensen niet is opgeklommen". Het doel van die zaligheid is God eeuwig te prijzen. Met zondag 22 sluit de catechismus de uitleg van de twaalf artikelen af; zondag 23 vraagt daarna wat het u baat dat u dit alles gelooft.