De dochter van Jaïrus

Markus 5:21-43 en Lukas 8:40-56 vertellen hoe de Heere Jezus het dochtertje van Jaïrus uit de dood opwekte, en hoe Hij onderweg een vrouw genas die twaalf jaar ziek was geweest. Mattheüs 9:18-26 vertelt dezelfde geschiedenis korter. Het gebeurde in Galilea, kort nadat Jezus de storm op het meer had gestild en een bezetene in het land van de Gadarenen had bevrijd (zie de uitleg bij Markus 5 en Lukas 8).

Waarom kwam Jaïrus naar Jezus?

Toen Jezus met het schip was teruggevaren, stond er bij de zee een grote schare op Hem te wachten. Daar kwam Jaïrus, een van de oversten van de synagoge. Hij viel aan Jezus’ voeten en bad Hem dringend om te komen en de handen op zijn dochtertje te leggen, want zij was in haar uiterste. Dan zou zij behouden worden en leven (Markus 5:22-23). Lukas voegt toe dat zij zijn enige dochter was, van omtrent twaalf jaar (Lukas 8:42). Jezus ging met hem mee, en de schare volgde en verdrong Hem.

Hoe werd de vrouw met de bloedvloeiing genezen?

In die schare was een vrouw die al twaalf jaar aan een bloedvloeiing leed. Zij had veel geleden van vele medicijnmeesters en al haar bezit aan hen uitgegeven, maar het was niet beter en zelfs erger geworden (Markus 5:25-26). Zij had van Jezus gehoord. Van achteren kwam zij door de schare en raakte Zijn kleed aan, volgens Lukas de zoom ervan. Zij zei: "Indien ik maar Zijn klederen mag aanraken, zal ik gezond worden" (Markus 5:28). Terstond hield het bloeden op, en zij merkte aan haar lichaam dat zij van die kwaal genezen was.

Wat zei Jezus tegen de vrouw die Zijn kleed aanraakte?

Jezus wist in Zichzelf dat er kracht van Hem was uitgegaan. Hij keerde Zich om en vroeg wie Zijn klederen had aangeraakt. Petrus en de anderen wezen erop dat de hele schare tegen Hem aan drong (Lukas 8:45). Maar Jezus keek rond om haar te zien die het gedaan had. Veel uitleggers lezen deze vraag niet als onwetendheid: Jezus wilde dat zij niet ongezien wegging. Toen kwam de vrouw, vrezende en bevende, viel voor Hem neer en vertelde Hem voor al het volk de hele waarheid (Markus 5:33; Lukas 8:47). Jezus zei tegen haar: "Dochter, uw geloof heeft u behouden; ga heen in vrede, en zijt genezen van deze uw kwaal" (Markus 5:34).

Wat zei Jezus toen het bericht kwam dat het meisje gestorven was?

Terwijl Jezus nog sprak, kwamen er mensen uit het huis van Jaïrus. Zij zeiden dat zijn dochter gestorven was, en dat hij de Meester niet langer lastig hoefde te vallen (Markus 5:35). Maar Jezus hoorde het woord en zei terstond tegen de overste van de synagoge: "Vrees niet; geloof alleenlijk" (Markus 5:36). Lukas voegt eraan toe dat zij behouden zou worden (Lukas 8:50). Jaïrus had net gezien wat geloof in Jezus ontving. Nu moest hij Hem vertrouwen op het moment dat niemand meer iets verwachtte.

Hoe wekte Jezus de dochter van Jaïrus op?

Jezus liet niemand met Zich meegaan dan Petrus, Jakobus en Johannes. Bij het huis zag Hij de beroerte: mensen die zeer weenden en huilden. Jezus zei: "Wat maakt gij beroerte, en wat weent gij? Het kind is niet gestorven, maar het slaapt" (Markus 5:39). Zij lachten Hem uit, want zij wisten dat zij gestorven was (Lukas 8:53). Jezus dreef hen allen naar buiten en ging met de vader, de moeder en Zijn drie discipelen naar binnen, waar het kind lag. Hij nam haar hand en zei: "Talitha kumi! hetwelk is, zijnde overgezet: Gij dochtertje (Ik zeg u), sta op" (Markus 5:41). Talitha kumi is Aramees, de taal die in Galilea gesproken werd. Haar geest keerde terug (Lukas 8:55). Terstond stond het meisje op en wandelde rond, want zij was twaalf jaar oud. Haar ouders ontzetten zich met grote ontzetting.

Jezus gebood hun nadrukkelijk dat niemand het te weten mocht komen, en zei dat men haar te eten moest geven (Markus 5:43). Mattheüs schrijft dat het gerucht ervan uitging door dat hele land (Mattheüs 9:26).

Jaïrus was een van de oversten van de synagoge (Markus 5:22). De oversten hadden de leiding over de samenkomsten, waarin de wet en de profeten werden gelezen (Handelingen 13:15). In welke stad zijn synagoge stond, zeggen de evangelisten niet. Mattheüs plaatst de geschiedenis kort nadat Jezus in Zijn stad was gekomen (Mattheüs 9:1), en Jezus was in Kapernaüm komen wonen (Mattheüs 4:13). Daarom denken velen aan Kapernaüm, maar zeker is dat niet.

De ziekte van de vrouw maakte haar volgens de wet onrein. Leviticus 15:25 bepaalt dat een vrouw met een langdurige bloedvloeiing al die dagen onrein was, en wie haar leger of haar zitplaats aanraakte, werd onrein tot de avond (Leviticus 15:26-27). Wie een dode aanraakte, was zelfs zeven dagen onrein (Numeri 19:11). De zoom van Jezus’ kleed was waarschijnlijk een van de snoertjes aan de hoeken van de kleren die de wet voorschreef (Numeri 15:38).

Bij een sterfgeval hoorden luid geween en rouwklagers. Mattheüs noemt de pijpers die bij de rouw speelden (Mattheüs 9:23), en al in Jeremia 9:17 worden klaagvrouwen geroepen.

In deze geschiedenis toont de Heere Jezus Zijn macht over twee dingen waar mensen niets tegen konden doen: een ziekte die twaalf jaar lang geen medicijnmeester kon genezen, en de dood van een kind. De vrouw werd genezen doordat er kracht van Hem uitging, en het meisje stond op doordat Hij sprak. Zo doet Hij wat alleen God kan doen. Hij zegt het Zelf: "gelijk de Vader de doden opwekt en levend maakt, alzo maakt ook de Zoon levend, Die Hij wil" (Johannes 5:21).

Volgens de wet werd wie een onreine vrouw of een dode aanraakte, zelf onrein. Bij Jezus gaat het andersom. Veel uitleggers wijzen erop dat de onreinheid niet op Hem overgaat, maar dat Zijn reinheid en leven op de ander overgaan. Het onreine raakt Hem aan en wordt rein, en Hij vat de hand van een dode en geeft het leven terug.

Het geloof is in deze geschiedenis geen kracht van de mens zelf. De vrouw werd niet genezen door een stuk stof, maar door Hem van Wie de kracht uitging. Toch zegt Jezus: "uw geloof heeft u behouden". Geloof is de lege hand die van Hem ontvangt. Ook Jaïrus roept Hij tot geloof, op het moment dat er niets meer te zien is: "Vrees niet; geloof alleenlijk". Geloven betekent Hem vertrouwen waar het voor ogen te laat is.

Jezus noemt de dood van het meisje een slaap, zoals later bij Lazarus (Johannes 11:11). Voor Hem is de dood niet het einde. Het meisje keerde terug naar dit leven en is later opnieuw gestorven. Haar opwekking wijst vooruit naar Christus Zelf, Die "de Eersteling geworden" is "dergenen, die ontslapen zijn" (1 Korinthe 15:20), en naar de opstanding van de doden op de jongste dag.

De Heere Jezus heeft tijd voor wie in het verborgen tot Hem komt. De vrouw was ziek, arm geworden en volgens de wet onrein, en zij kwam van achteren. Hij liet haar niet ongezien weggaan, maar noemde haar dochter. Zo geldt ook voor ons de belofte: "die tot Mij komt, zal Ik geenszins uitwerpen" (Johannes 6:37). Niemand is te onrein of te onbelangrijk om bij Hem te komen.

Waar het voor ons te laat lijkt, is het voor Hem niet te laat. Jaïrus moest wachten terwijl Jezus een ander hielp, en toen kwam het bericht dat zijn kind gestorven was. Juist daar zei Jezus: "Vrees niet; geloof alleenlijk" (Markus 5:36). Dat woord geldt ook bij ziekte en rouw. Het neemt het verdriet niet weg, maar geeft een andere grond. Paulus schrijft dat gelovigen niet bedroefd zijn "gelijk als de anderen, die geen hoop hebben" (1 Thessalonicenzen 4:13), omdat Christus gestorven en opgestaan is.

Hij Die de dood overwint, zorgt ook voor gewone dingen. Na het grootste wonder zei Jezus dat men het meisje te eten moest geven (Markus 5:43). Zijn macht en Zijn zorg gaan samen. Wie Hem vertrouwt, mag zowel het grote als het kleine bij Hem brengen.