De jongeling van Naïn

Lukas 7:11-17 vertelt hoe de Heere Jezus bij de stad Naïn een dode jongeman opwekte. Het gebeurde tijdens Zijn werk in Galilea, de dag nadat Hij in Kapernaum de knecht van een hoofdman over honderd had genezen zonder bij de zieke te komen (Lukas 7:1-10). Alleen Lukas beschrijft deze geschiedenis.

Wat zag Jezus bij de poort van Naïn?

Jezus ging naar Naïn, en met Hem gingen veel van Zijn discipelen en een grote schare. Toen Hij bij de poort van de stad kwam, werd er juist een dode naar buiten gedragen. Lukas noemt drie dingen: de dode was "een eniggeboren zoon zijner moeder", zij "was weduwe", en "een grote schare van de stad was met haar" (Lukas 7:12). Haar man was dus al gestorven, en nu verloor zij ook haar enige zoon. Bij de poort kwamen twee scharen elkaar tegen: de ene volgde Jezus, de andere volgde de baar.

Waarom zei Jezus tegen de weduwe van Naïn: Ween niet?

Niemand vroeg Jezus om iets te doen. De vrouw riep Hem niet aan, en er staat niet dat zij Hem kende. Lukas schrijft: "En de Heere, haar ziende, werd innerlijk met ontferming over haar bewogen, en zeide tot haar: Ween niet" (Lukas 7:13). Het woord komt voort uit Zijn eigen ontferming. Wie dit tegen een rouwende moeder zegt zonder iets te kunnen doen, troost niet echt. Jezus zei het omdat Hij ging doen wat niemand anders kon.

Hoe wekte Jezus de jongen van Naïn op?

Jezus ging naar de baar toe en raakte haar aan, en de dragers bleven staan. Toen sprak Hij de dode aan: "Jongeling, Ik zeg u, sta op" (Lukas 7:14). Er staat niet dat Hij eerst bad. Hij sprak met Zijn eigen gezag. "En de dode zat overeind, en begon te spreken" (Lukas 7:15). Daarna gaf Jezus de jongeman aan zijn moeder. Wat hij zei, vertelt Lukas niet.

Wat zeiden de mensen in Naïn na de opwekking?

Vreze beving hen allen, en zij verheerlijkten God met de woorden: "Een groot Profeet is onder ons opgestaan, en God heeft Zijn volk bezocht" (Lukas 7:16). Het nieuws over Jezus ging uit door heel Judea en het omliggende land (Lukas 7:17). Het bereikte ook de discipelen van Johannes de Doper. Johannes zond er twee naar Jezus met de vraag of Hij Degene was Die komen zou, en Jezus antwoordde onder meer dat "de doden opgewekt worden" (Lukas 7:22). Meer over het hele hoofdstuk leest u in de uitleg van Lukas 7.

Naïn komt in de Bijbel alleen hier voor. Meestal wordt de stad gezocht bij het huidige dorp Nein in het zuiden van Galilea, aan de noordkant van de heuvel die vaak gelijkgesteld wordt met de heuvel More (Richteren 7:1). Aan de andere kant van die heuvel lag dan Sunem, waar de HEERE eeuwen eerder door Elisa de zoon van een vrouw weer levend maakte (2 Koningen 4:8-37). Die ligging is gangbaar, maar niet zeker.

Doden werden buiten de stad begraven; daarom werd de jongeling door de poort uitgedragen. Hij lag op een baar, een draagbaar. Uit vers 15 blijkt dat hij niet in een gesloten kist lag. Wie een dode aanraakte, werd volgens de wet onrein (Numeri 19:11).

In Naïn staat God Zelf in het middelpunt. Lukas noemt Jezus hier "de Heere" (Lukas 7:13); veel uitleggers merken op dat hij Hem in zijn eigen vertelling hier voor het eerst zo noemt. De Heere ziet de weduwe, wordt met ontferming bewogen en handelt zonder dat iemand Hem erom vraagt. Zo is God: Hij is "een Rechter der weduwen" (Psalm 68:6), Die "het recht van den wees en van de weduwe doet" (Deuteronomium 10:18).

De geschiedenis doet denken aan Elia in Sarfath (zie Elia en de raven). Ook daar stierf de zoon van een weduwe, en ook daar staat dat de zoon gegeven werd "aan zijn moeder" (1 Koningen 17:23). Het volk in Naïn zei dan ook: "Een groot Profeet is onder ons opgestaan" (Lukas 7:16). Toch is er een verschil. Elia riep de HEERE aan en strekte zich driemaal over het kind uit (1 Koningen 17:21). Jezus spreekt één woord, en de dode gehoorzaamt. Hier is meer dan een profeet.

De mensen zeiden ook dat God Zijn volk bezocht had. Dat woord klonk al in de lofzang van Zacharias: "want Hij heeft bezocht, en verlossing te weeg gebracht Zijn volke" (Lukas 1:68). In Jezus komt God Zelf naar Zijn volk toe. De opwekking in Naïn laat al zien wat Jezus zegt over de opstanding van de doden: "de ure komt, in dewelke allen, die in de graven zijn, Zijn stem zullen horen" (Johannes 5:28). De jongeling kwam terug in dit leven. Christus Zelf is opgestaan om niet meer te sterven; Hij is "de Eerstgeborene uit de doden" (Kolossenzen 1:18).

De Heere ziet wie rouwt. Niemand bracht de weduwe bij Jezus; Hij zag haar Zelf. Dat mag troosten wie een geliefde heeft verloren. Zijn "Ween niet" is geen verbod op verdriet. Het is een woord dat Hij in Naïn Zelf waarmaakte: Hij kwam erbij en nam de oorzaak van haar tranen weg. Paulus schrijft dat gelovigen niet bedroefd hoeven te zijn "gelijk als de anderen, die geen hoop hebben" (1 Thessalonicenzen 4:13). Zie ook wat de Bijbel zegt over rouw.

Christus heeft macht over de dood. De stoet naar het graf stond stil toen Hij de baar aanraakte, en de dode moest Zijn woord gehoorzamen. Wie Hem kent, mag weten dat de dood niet het laatste woord heeft: "Ik ben de Opstanding en het Leven; die in Mij gelooft zal leven, al ware hij ook gestorven" (Johannes 11:25; zie Lazarus opgewekt). Die belofte vraagt geloof in Hem.

Gods bezoek vraagt om een antwoord. De mensen in Naïn kregen ontzag en verheerlijkten God, en het nieuws ging door het hele land. Wie ziet wat de Heere doet, mag Hem eren en van Hem vertellen.