Nehemia bouwt de muur

De geschiedenis van Nehemia en de muur staat in Nehemia 1 tot 6. Zij speelt in de Perzische tijd, tientallen jaren nadat de eerste Joden uit de ballingschap waren teruggekeerd. De tempel in Jeruzalem was herbouwd, maar de stad lag onbeschermd. Nehemia, de zoon van Hachalja, woonde in Susan, aan het hof van koning Arthahsasta.

Waarom was Nehemia zo verdrietig?

Zijn broeder Hanani kwam met enkele mannen uit Juda. Het nieuws was hard: het volk leefde in ellende en smaad, en "Jeruzalems muur is verscheurd, en haar poorten zijn met vuur verbrand" (Nehemia 1:3). Nehemia weende, vastte enige dagen en bad tot de God des hemels. Hij beleed de zonden van Israël, ook die van hemzelf, en herinnerde God aan Zijn belofte van terugkeer (Nehemia 1:8-9). Hij eindigde met de bede om barmhartigheid bij de koning, want Nehemia was zijn schenker (Nehemia 1:11).

Hoe kreeg Nehemia toestemming van de koning?

Enkele maanden later, in de maand Nisan, reikte Nehemia de koning de wijn aan. De koning zag dat hij treurig was. Nehemia werd zeer bang, maar vertelde dat de stad van de graven van zijn vaderen woest lag. De koning vroeg: "Wat verzoekt gij nu" (Nehemia 2:4)? Dan volgt: "Toen bad ik tot God van den hemel" (Nehemia 2:4). Pas daarna vroeg Nehemia om naar Juda te gaan en de stad te bouwen. Hij kreeg verlof, brieven voor de landvoogden en hout uit de lusthof van de koning, "naar de goede hand mijns Gods over mij" (Nehemia 2:8).

Hoe begon de herbouw van de muur van Jeruzalem?

Sanballat de Horoniet en Tobia de Ammoniet ergerden zich dat iemand het goede zocht voor Israël. In Jeruzalem bekeek Nehemia ’s nachts, met een paar mannen, de verwoeste muren. Daarna riep hij de Joden op om te bouwen en vertelde van de hand van zijn God. Zij zeiden: "Laat ons op zijn, dat wij bouwen" (Nehemia 2:18). Tegen de spotters zei Nehemia dat de God van de hemel het zou doen gelukken (Nehemia 2:20).

Nehemia 3 noemt tientallen groepen bij naam, van de hogepriester Eljasib bij de Schaapspoort tot goudsmeden en Sallum met zijn dochters. Velen bouwden tegenover hun eigen huis.

Waarom bouwden ze met een wapen in de hand?

Ondanks de spot van Sanballat en Tobia ging het werk door, "want het hart des volks was om te werken" (Nehemia 4:6). Toen de muur tot de helft van zijn hoogte stond, spraken de vijanden een aanval af. Het volk bad en zette dag en nacht wachters (Nehemia 4:9). Nehemia stelde mannen op met zwaarden, spiesen en bogen en zei: "Vreest niet voor hun aangezicht; denkt aan dien groten en vreselijken HEERE" (Nehemia 4:14). God maakte het plan van de vijanden te niet. Voortaan bouwde de helft van Nehemia’s knechten, terwijl de andere helft de wapens hield. Bouwers en lastdragers werkten met één hand en hielden met de andere een wapen (Nehemia 4:16-17). Bij Nehemia stond de bazuinblazer, want "onze God zal voor ons strijden" (Nehemia 4:20).

Wat deed Nehemia tegen het onrecht in het volk?

Intussen klaagden arme gezinnen over hun eigen broeders. In de honger verpandden zij akkers en wijngaarden, en sommigen moesten zonen en dochters als dienstknechten afstaan. Nehemia werd zeer boos en sprak de edelen aan: "De zaak is niet goed, die gijlieden doet" (Nehemia 5:9). Zij beloofden alles terug te geven. Nehemia zelf nam twaalf jaar lang het brood van de landvoogd niet, om de vreze Gods (Nehemia 5:14-15).

Hoe werd de muur in 52 dagen voltooid?

Toen er geen bres meer was, richtten de vijanden zich op Nehemia zelf. Vier keer nodigden zij hem uit in het dal Ono om hem kwaad te doen. Hij liet antwoorden: "Ik doe een groot werk, zodat ik niet zal kunnen afkomen" (Nehemia 6:3). Laster en een gehuurde valse profetie moesten hem bang maken (Nehemia 6:5-13), maar hij bad om sterke handen. Dan volgt: "De muur nu werd volbracht, op den vijf en twintigsten van Elul, in twee en vijftig dagen" (Nehemia 6:15). De volken rondom vreesden, want zij merkten dat dit werk van God gedaan was.

In de verwoesting van Jeruzalem had het leger van de Chaldeeën "de muren van Jeruzalem rondom" afgebroken (2 Koningen 25:10). Na de ballingschap keerden Joden terug en werd de tempel voltooid in het zesde jaar van koning Darius (Ezra 6:15). Een eerdere poging om de muren te herstellen liet koning Arthahsasta stilleggen (Ezra 4:21). Sommige uitleggers denken dat het bericht in Nehemia 1:3 daarover gaat; de tekst zegt het niet.

Het twintigste jaar van Arthahsasta wordt meestal gedateerd rond 445 voor Christus; de meeste uitleggers zien in hem Artaxerxes I. Ezra was al in het zevende jaar van deze koning naar Jeruzalem gekomen (Ezra 7:8). Een schenker reikte de koning de wijn aan en stond daardoor dicht bij hem. Susan was ook de stad waar de geschiedenis van Esther zich afspeelde (Esther 1:2). Sanballat heet een Horoniet; buiten de Bijbel noemen Aramese papyri uit Elephantine in Egypte een Sanballat als landvoogd van Samaria.

In Nehemia 1 tot 6 is God de eigenlijke Bouwer. Nehemia bidt, plant en werkt, maar hij schrijft het resultaat telkens toe aan "de goede hand mijns Gods" (Nehemia 2:8). Aan het slot zeggen zelfs de vijanden het: zij merkten "dat dit werk van onzen God gedaan was" (Nehemia 6:16). Zo wordt waar wat Psalm 127 zegt: "Zo de HEERE het huis niet bouwt, tevergeefs arbeiden deszelfs bouwlieden daaraan" (Psalm 127:1).

God houdt Zijn verbondswoord. De afgebroken muur was een teken van Zijn oordeel over een volk dat Zijn geboden niet had gehouden. Nehemia ontkent dat niet, maar belijdt het (Nehemia 1:6-7). Juist daarom beroept hij zich op Gods eigen belofte: "Al waren uw verdrevenen aan het einde des hemels, van daar zal u de HEERE, uw God, vergaderen" (Deuteronomium 30:4). De herbouwde muur laat zien dat de HEERE na het oordeel herstel geeft.

Gebed en middelen staan bij Nehemia niet tegenover elkaar. Het volk bad en zette wachters (Nehemia 4:9). Wie op God vertrouwt, doet wat zijn hand vindt om te doen, en verwacht de uitkomst van Hem.

Ook Nehemia 5 hoort bij dit verhaal. God wil niet alleen een stad met muren, maar een volk dat Hem vreest en zijn armen recht doet. Het herstel onder Nehemia was echt, maar niet volmaakt: in Nehemia 13 valt het volk terug. Het Nieuwe Testament spreekt van de stad "welker Kunstenaar en Bouwmeester God is" (Hebreeën 11:10), en de Heere Jezus zegt: "op deze petra zal Ik Mijn gemeente bouwen" (Mattheüs 16:18). Veel uitleggers zien de herbouw van Jeruzalem daarom als een schaduw die vooruitwijst naar het werk van Christus, Die Zelf Zijn gemeente bouwt en bewaart.

De HEERE hoort het lange gebed en het korte. Nehemia bad dagenlang toen hij het nieuws hoorde, en hij bad in één ogenblik toen de koning hem een vraag stelde. Wie God kent, mag in elke situatie tot Hem gaan: "Bidt zonder ophouden" (1 Thessalonicenzen 5:17). Zie ook het onderwerp gebed.

God bouwt door gewone mensen heen. In Nehemia 3 werken priesters, goudsmeden en dochters naast elkaar, ieder aan zijn eigen stuk, vaak tegenover het eigen huis. Wie de goede hand van God over zich weet, is ook trouw in het kleine werk dat hem gegeven is.

Tegenstand hoort bij het werk van God. Spot, dreiging, laster en vrome valse raad kwamen allemaal op Nehemia af. Zijn antwoord was niet de angst, maar het denken "aan dien groten en vreselijken HEERE" (Nehemia 4:14). Wie de HEERE vreest, hoeft mensen niet te vrezen.

Gods werk en onrecht in eigen kring gaan niet samen. Midden in het bouwen hield Nehemia stil om de armen recht te doen. De HEERE Die de muur liet bouwen, is Dezelfde Die de armen recht doet. Een gemeente die bouwt maar haar zwakke leden vergeet, heeft Nehemia 5 nodig.