Wie belangstelling krijgt voor het christelijk geloof, vraagt zich al snel af hoe dat gaat: is er een cursus nodig, een ritueel of een bepaald gebed? Ook wie in de kerk is opgegroeid, kan zich afvragen of hij zelf werkelijk christen is. Het woord christen betekent: iemand die bij Christus hoort. Zo werden de discipelen in Antiochië voor het eerst genoemd (Handelingen 11:26). Hier leest u wat de Bijbel over bekering en geloof zegt, welke plaats de doop heeft en welke eerste stappen u kunt zetten.
Hoe word ik christen volgens de Bijbel?
De eerste prediking van de Heere Jezus vat het samen: 'De tijd is vervuld, en het Koninkrijk Gods nabij gekomen; bekeert u, en gelooft het Evangelie' (Markus 1:15). Twee woorden dragen dit vers: bekeren en geloven. Wie zich bekeert, keert zich af van de zonde en keert zich naar God toe. Wie gelooft, vertrouwt zich toe aan Christus en aan wat Hij gedaan heeft. In de uitleg van Markus 1 leest u dit vers in zijn verband.
Op de Pinksterdag werden de hoorders van Petrus verslagen in het hart en vroegen wat zij moesten doen (Handelingen 2:37). Petrus antwoordde: 'Bekeert u, en een iegelijk van u worde gedoopt in den Naam van Jezus Christus, tot vergeving der zonden' (Handelingen 2:38). Een gevangenbewaarder in Filippi kreeg op dezelfde vraag (Handelingen 16:30) het antwoord: 'Geloof in den Heere Jezus Christus, en gij zult zalig worden' (Handelingen 16:31).
Christen worden is dus meer dan een levensovertuiging aannemen: het is een nieuwe verhouding tot God, door Christus. Wat het goede nieuws over Hem inhoudt, leest u bij de vraag wat het evangelie is.
Wat betekenen bekering en geloof?
Bekering is in de Bijbel meer dan een eenmalige ontroering. Het is een omkeer van het hele leven: verdriet over de zonde, omdat die tegen God ingaat, en een nieuw verlangen om naar Zijn wil te leven. De verloren zoon kwam tot zichzelf en ging terug naar zijn vader om zijn zonde te belijden (Lukas 15:17-18). Meer teksten vindt u bij wat de Bijbel over bekering zegt.
Geloof is evenmin alleen dingen voor waar houden. Paulus schrijft: 'Namelijk, indien gij met uw mond zult belijden den Heere Jezus, en met uw hart geloven, dat God Hem uit de doden opgewekt heeft, zo zult gij zalig worden' (Romeinen 10:9). Hart en mond horen bij elkaar (Romeinen 10:10). Wie met het hart op de levende Christus vertrouwt, zegt ook openlijk dat Jezus zijn Heere is.
Dat geloof kijkt van zichzelf weg naar Christus, Die overgeleverd is om onze zonden en opgewekt om onze rechtvaardigmaking (Romeinen 4:25). Ook een zwak geloof dat zich aan Hem vasthoudt, is echt geloof, zoals bij de vader die riep dat de Heere zijn ongelovigheid te hulp moest komen (Markus 9:24).
Kan een mens zichzelf christen maken?
Johannes schrijft: 'Maar zovelen Hem aangenomen hebben, dien heeft Hij macht gegeven kinderen Gods te worden, namelijk die in Zijn Naam geloven' (Johannes 1:12). Het volgende vers zegt dat zij niet uit menselijke wil geboren zijn, maar uit God (Johannes 1:13). Tegen Nicodemus zei de Heere Jezus dat niemand het Koninkrijk Gods kan zien als hij niet wederom geboren wordt (Johannes 3:3). God belooft Zelf een nieuw hart te geven en het stenen hart weg te nemen (Ezechiël 36:26).
Christen worden is dus Gods werk: Hij geeft het nieuwe hart en het geloof, en wie zo vernieuwd is, gelooft en bekeert zich ook zelf. Niemand kan uit zichzelf tot Christus komen; de Vader moet trekken (Johannes 6:44). Dat is geen reden om af te wachten. Dezelfde Heere Jezus nodigt alle vermoeiden en belasten uit tot Hem te komen (Mattheüs 11:28) en belooft dat Hij wie komt, niet zal wegsturen (Johannes 6:37). Gods werk en de oproep aan de mens staan in de Bijbel naast elkaar. Wie onrust over de zonde of verlangen naar God merkt, hoeft dat niet weg te duwen; de grond om te komen blijft wel de belofte van Christus.
Is een zondaarsgebed genoeg om christen te worden?
Soms wordt gezegd dat iemand christen wordt door één keer een vast gebed uit te spreken, waarin hij zijn zonden belijdt en Jezus in zijn hart vraagt. Zo'n zondaarsgebed staat als formule nergens in de Bijbel. Wel bidden mensen in de Bijbel om genade, zoals de tollenaar die van verre bleef staan (Lukas 18:13). En Paulus schrijft dat ieder die de Naam van de Heere aanroept, zalig zal worden (Romeinen 10:13).
Het verschil zit in waar het vertrouwen op rust. Een gebed zet niet vanzelf iets in gang, en een gevoel van opluchting is geen bewijs. Wie later twijfelt, hoeft niet terug te grijpen naar het moment of de woorden van toen, maar mag opnieuw naar Christus gaan.
De Bijbel kent ook geen vast patroon. De gevangenbewaarder in Filippi kwam in één nacht tot geloof (Handelingen 16:33-34); Timotheüs kende de heilige Schriften van kinds af (2 Timotheüs 3:15). Waar het om gaat, is of iemand werkelijk bij Christus komt.
Christen worden: wat zijn de eerste stappen?
Geloof ontstaat niet uit het niets. Paulus schrijft: 'Zo is dan het geloof uit het gehoor, en het gehoor door het Woord Gods' (Romeinen 10:17). De eerste stappen liggen daarom dichtbij:
- Lees de Bijbel. Begin bijvoorbeeld met het Evangelie naar Markus of naar Johannes. Tips vindt u bij Bijbel lezen voor beginners.
- Bid. Vraag God in eigen woorden om vergeving, een nieuw hart en de Heilige Geest. De Heere Jezus zegt dat de hemelse Vader de Heilige Geest geeft aan wie Hem daarom bidden (Lukas 11:13).
- Zoek een kerk waar Gods Woord trouw gepreekt wordt. De eerste christenen bleven bij de leer van de apostelen, de gemeenschap, het breken van het brood en de gebeden (Handelingen 2:42).
- Spreek met een predikant of ouderling. Zij kunnen uw vragen beantwoorden en met u de Bijbel lezen.
- Breek met wat God verbiedt. Doe dat niet alleen: wie zich tot de HEERE bekeert, mag weten dat Hij Zich ontfermt en menigvuldig vergeeft (Jesaja 55:7). Lukt het loslaten niet in eigen kracht, vraag Hem dan juist daarom om hulp.
Op de pagina voor wie net begint met geloven vindt u meer hulp bij deze eerste stappen. Stel ze niet uit. De profeet roept: 'Zoekt den HEERE, terwijl Hij te vinden is; roept Hem aan, terwijl Hij nabij is' (Jesaja 55:6).
Welke plaats heeft de doop?
Wie op de Pinksterdag het woord van Petrus aannamen, werden gedoopt (Handelingen 2:41), zoals Christus Zijn apostelen had opgedragen (Mattheüs 28:19). De doop is een teken en zegel: zo zeker als water het lichaam wast, zo zeker wast Christus met Zijn bloed en Geest de zonden af van wie in Hem gelooft. Het water zelf doet dat niet; het wijst naar Christus, Die het doet (Heidelbergse Catechismus, vraag 69 en 72).
Wie als volwassene tot geloof komt, wordt na belijdenis van het geloof gedoopt. Wie als kind gedoopt is, wordt door die doop geroepen om persoonlijk te geloven en dat geloof te belijden. Over de kinderdoop verschillen christenen; de reformatorische kerken dopen ook de kinderen van gelovigen, omdat Gods belofte ook hun toekomt (Handelingen 2:39).
Wat zeggen de belijdenisgeschriften?
De Heidelbergse Catechismus vraagt in Zondag 25 waar het geloof vandaan komt. Het antwoord: 'Van den Heiligen Geest, Die het geloof in onze harten werkt door de verkondiging des Heiligen Evangelies' (Heidelbergse Catechismus, Zondag 25, vraag 65). Zondag 7 (vraag 21) noemt een waar geloof een zeker weten van wat God in Zijn Woord geopenbaard heeft en een vast vertrouwen dat God ook de gelovige persoonlijk vergeving en zaligheid schenkt, uit louter genade.
Over de bekering zegt Zondag 33 van de Heidelbergse Catechismus dat zij bestaat 'in de afsterving des ouden, en in de opstanding des nieuwen mensen' (Heidelbergse Catechismus, Zondag 33, vraag 88). Dat is oprecht verdriet over de zonde, omdat die God vertoornt, en blijdschap in God door Christus met lust om naar Zijn wil te leven (vraag 89 en 90). Bekering is dus een weg die het hele leven duurt.
Artikel 24 van de Nederlandse Geloofsbelijdenis zegt dat het ware geloof, gewerkt door het horen van Gods Woord en door de Heilige Geest, de mens wederbaart en tot een nieuw mens maakt. De Dordtse Leerregels (hoofdstuk III/IV, artikel 12 en 14) noemen de wedergeboorte een werk van God Zelf en het geloof een gave van God.
'Al wat Mij de Vader geeft, zal tot Mij komen; en die tot Mij komt, zal Ik geenszins uitwerpen' (Johannes 6:37)