De verlamde bij de Schone Poort

Na de uitstorting van de Heilige Geest geschiedden vele tekenen door de apostelen (Handelingen 2:43). Eén daarvan vertellen Handelingen 3 en 4 uitvoerig. Het gebeurde in Jeruzalem, bij de tempel.

Wie zat er bij de Schone Poort van de tempel?

Petrus en Johannes gingen samen naar de tempel, omtrent het uur van het gebed, de negende ure (Handelingen 3:1). Bij de deur van de tempel die de Schone heette, zat een man die kreupel was van de moederschoot af. Hij werd daar elke dag neergezet om een aalmoes te vragen van wie de tempel binnengingen (Handelingen 3:2). Toen hij Petrus en Johannes zag, vroeg hij ook hun om een aalmoes.

Hoe genas Petrus de verlamde man in de Naam van Jezus?

Petrus keek hem strak aan, samen met Johannes, en zei dat hij naar hen moest kijken. De man verwachtte iets van hen te krijgen (Handelingen 3:4-5). Toen zei Petrus: "Zilver en goud heb ik niet, maar hetgeen ik heb, dat geve ik u; in den Naam van Jezus Christus, den Nazarener, sta op en wandel" (Handelingen 3:6). Geld had hij niet, wel de opdracht en de macht van zijn Heere. Hij greep de man bij de rechterhand en richtte hem op. Terstond werden zijn voeten en enkels vast. De man sprong op, stond en ging met hen de tempel in, "wandelende en springende, en lovende God" (Handelingen 3:8). Het volk herkende hem als de bedelaar van de Schone poort en werd vervuld met verbaasdheid en ontzetting (Handelingen 3:9-10).

Wat zei Petrus tegen het volk in het voorhof van Salomo?

Het volk liep samen in het voorhof van Salomo (Handelingen 3:11). Petrus vroeg waarom zij zo naar de apostelen keken, "alsof wij door onze eigen kracht of godzaligheid dezen hadden doen wandelen" (Handelingen 3:12). De God van Abraham, Izak en Jakob had Zijn Kind Jezus verheerlijkt. Zij hadden de Vorst des levens gedood, maar God had Hem opgewekt uit de doden (Handelingen 3:13-15). Daarom zei Petrus: "door het geloof in Zijn Naam heeft Zijn Naam dezen gesterkt, dien gij ziet en kent" (Handelingen 3:16). Daarna riep hij het volk op tot bekering (Handelingen 3:19).

Wat gebeurde er met Petrus en Johannes na de genezing?

Terwijl zij nog tot het volk spraken, kwamen de priesters, de hoofdman van de tempel en de Sadduceeën. Zij waren zeer ontevreden, omdat de apostelen in Jezus de opstanding uit de doden verkondigden. Zij zetten hen tot de volgende dag in bewaring (Handelingen 4:1-3). Toch geloofden velen die het woord gehoord hadden, en het getal van de mannen werd omtrent vijfduizend (Handelingen 4:4).

Wat antwoordde Petrus voor de Raad?

De volgende dag kwamen de oversten, ouderlingen en Schriftgeleerden bijeen, met Annas de hogepriester en Kajafas. Zij vroegen door welke kracht of in welke naam de apostelen dit gedaan hadden (Handelingen 4:5-7). Petrus, vervuld met de Heilige Geest, antwoordde dat de man gezond voor hen stond door de Naam van Jezus Christus, Die zij gekruisigd hadden en Die God had opgewekt. Hij noemde Jezus de Steen Die door de bouwlieden veracht was en tot een hoofd van de hoek geworden was (Handelingen 4:8-11). En hij zei: "de zaligheid is in geen Anderen; want er is ook onder den hemel geen andere Naam, Die onder de mensen gegeven is, door Welken wij moeten zalig worden" (Handelingen 4:12).

Hoe liep het verhoor af?

De Raad verwonderde zich over de vrijmoedigheid van deze ongeleerde mannen, die met Jezus geweest waren. Omdat de genezen man naast hen stond, hadden zij niets terug te zeggen (Handelingen 4:13-14). Zij verboden de apostelen nog in de Naam van Jezus te spreken of te leren. Petrus en Johannes lieten de Raad zelf oordelen of het recht was voor God, meer naar mensen te horen dan naar God, en zeiden: "wij kunnen niet laten te spreken, hetgeen wij gezien en gehoord hebben" (Handelingen 4:19-20). Na nog meer dreigementen werden zij losgelaten, omdat het hele volk God verheerlijkte om wat er gebeurd was. De man die genezen was, was meer dan veertig jaar oud (Handelingen 4:21-22).

De negende ure is naar onze tijdrekening ongeveer drie uur in de middag. Handelingen 3:1 noemt het zelf een uur van het gebed. De eerste christenen in Jeruzalem bleven dagelijks in de tempel komen (Handelingen 2:46). Welke poort met de Schone bedoeld is, zegt de tekst niet. Uitleggers denken vaak aan een poort aan de oostkant van het tempelplein, maar zeker is dat niet. Het voorhof van Salomo was waarschijnlijk een overdekte zuilengang langs het tempelplein; ook Jezus wandelde daar (Johannes 10:23). Een aalmoes was een gift aan een arme.

De Sadduceeën waren een richting waartoe de hogepriester en zijn kring behoorden (Handelingen 5:17). Zij zeiden dat er geen opstanding is (Handelingen 23:8). Daarom stoorde het hen juist dat de apostelen de opstanding in Jezus verkondigden. Annas was de schoonvader van Kajafas, die in het jaar van Jezus’ dood hogepriester was (Johannes 18:13). De Raad, vaak het Sanhedrin genoemd, was het hoogste Joodse rechtscollege. Dezelfde raad had kort tevoren getuigenis tegen Jezus gezocht om Hem te doden (Markus 14:55).

In deze geschiedenis blijkt Wie de genezing geeft. Petrus wijst elke gedachte aan eigen kracht of vroomheid af. Het is de God van Abraham, Izak en Jakob Die Zijn Kind Jezus verheerlijkt heeft. De man die nooit had gelopen, stond als levend bewijs in de tempel: de gekruisigde Jezus leeft en werkt. Wat de Heere Jezus vroeger Zelf deed bij de verlamde door het dak, doet Hij nu door Zijn apostelen, in Zijn Naam.

De Naam van Jezus is het sleutelwoord van Handelingen 3 en 4. Die Naam is geen toverformule; Handelingen 19:13-16 laat zien hoe het afloopt met wie hem zo gebruikt. De Naam staat voor de Persoon Zelf, met Zijn macht en Zijn heil. Over het geloof in vers 16 denken uitleggers verschillend. Sommigen denken vooral aan het geloof van de apostelen, anderen aan het geloof dat de man ontving. Wel zegt Petrus dat dit geloof "door Hem is". Ook het geloof komt dus van de Heere.

Het teken opende de deur voor de prediking. Petrus verkondigde Jezus als de Profeet Die Mozes had aangekondigd (Handelingen 3:22). Voor de Raad paste hij Psalm 118:22 op Christus toe, zoals de Heere Jezus Zelf gedaan had (Mattheüs 21:42): de verworpen Steen is de hoeksteen geworden. Veel uitleggers horen in de man die opspringt ook de belofte van Jesaja 35:6: "Alsdan zal de kreupele springen als een hert". Opvallend is wie hier spreekt. Dezelfde Petrus die kort tevoren zei: "Vrouw, ik ken Hem niet" (Lukas 22:57), sprak nu vrijmoedig voor de hoogste Joodse raad. Die moed kwam niet uit hemzelf, want hij sprak "vervuld zijnde met den Heiligen Geest" (Handelingen 4:8).

God geeft meer dan wij vragen. De man vroeg om een aalmoes en verwachtte iets van de apostelen te ontvangen. Hij kreeg sterke voeten, een plaats in de tempel en een lofzang in zijn mond. Zo kent de Heere ook nu wat wij werkelijk nodig hebben, ook als wij er zelf niet om vragen.

God heeft Zijn gemeente iets te geven wat meer is dan geld. Petrus had geen zilver en goud, en toch was hij niet arm. Hulp aan wie arm of ziek is, blijft nodig. Maar het grootste wat de gemeente te geven heeft, is de Naam van Jezus Christus, want er is onder de hemel geen andere Naam waardoor wij zalig moeten worden (Handelingen 4:12). Paulus schreef later over zichzelf en zijn medearbeiders: "als niets hebbende, en nochtans alles bezittende" (2 Korinthe 6:10).

God geeft vrijmoedigheid aan wie Hij zendt. Petrus en Johannes werden gevangengezet omdat zij over de opgestane Heere spraken, en toch zwegen zij niet. Zij wisten dat God meer gehoord moet worden dan mensen. Ook wij mogen getuigen van wat God in Christus gedaan heeft: niet uit eigen kracht, maar in afhankelijkheid van Zijn Geest, Die ook ons mond en woorden geeft.