De muren van Jericho

Jozua 6 vertelt hoe Israël de eerste stad in het beloofde land Kanaän innam. Het volk was onder leiding van Jozua door de Jordaan getrokken (Jozua 3 en 4) en lag gelegerd bij Gilgal. Daar werden de mannen besneden en hield het volk het pascha. Daarna aten zij van het koren van het land, en het manna hield op (Jozua 5:2-12). Bij Jericho kreeg Jozua een ontmoeting met de Vorst van het heir des HEEREN, Die een getrokken zwaard in Zijn hand had (Jozua 5:13-15). Dan begint hoofdstuk 6 met de stad zelf: Jericho had de poorten gesloten, "er ging niemand uit, en er ging niemand in" (Jozua 6:1).

Wat zei God tegen Jozua over Jericho?

Voordat er één stap gezet is, spreekt de HEERE: "Zie, Ik heb Jericho met haar koning en strijdbare helden in uw hand gegeven" (Jozua 6:2). God spreekt in de verleden tijd. De stad is nog dicht, maar in Zijn woord is zij al gegeven. Daarna geeft Hij het bevel. Alle krijgslieden moeten zes dagen lang eenmaal rond de stad trekken. Zeven priesters dragen zeven ramsbazuinen voor de ark uit. Op de zevende dag moeten zij zevenmaal rond de stad gaan. Als het volk de lange klank van de ramshoorn hoort, moet het juichen, en dan zal de muur van de stad onder zich vallen (Jozua 6:3-5).

Hoe liep Israël zes dagen om Jericho?

Jozua gaf het bevel door aan de priesters en het volk (Jozua 6:6-7). De stoet trok in een vaste volgorde: eerst de gewapende mannen, dan de zeven priesters die op de bazuinen bliezen, dan de ark des verbonds, en ten slotte de achterhoede. Het middelpunt van de stoet was de ark, die het teken was van de aanwezigheid van de HEERE. Jozua had het volk geboden te zwijgen: "geen woord zal er uit uw mond uitgaan, tot op den dag, wanneer ik tot ulieden zeggen zal: Juicht" (Jozua 6:10). Alleen de bazuinen klonken. Na één ronde keerden zij terug naar het leger en overnachtten daar. Zo deden zij zes dagen lang (Jozua 6:11-14).

Hoe vielen de muren van Jericho?

Op de zevende dag stonden zij op bij het aanbreken van de dageraad en trokken zij op dezelfde wijze zevenmaal rond de stad (Jozua 6:15). Bij de zevende keer, terwijl de priesters bliezen, zei Jozua: "Juicht, want de HEERE heeft ulieden de stad gegeven" (Jozua 6:16). Hij voegde er twee bevelen aan toe. De stad zou de HEERE verbannen zijn, dat wil zeggen: helemaal aan Hem gewijd en aan het oordeel overgegeven. Alleen Rachab zou met allen die in haar huis waren in leven blijven, omdat zij de verspieders verborgen had. En niemand mocht iets van het verbannene voor zichzelf nemen. Zilver, goud, koper en ijzer waren heilig voor de HEERE (Jozua 6:17-19).

Toen bliezen de priesters, en het volk juichte "met een groot gejuich; en de muur viel onder zich, en het volk klom in de stad, een ieder tegenover zich, en zij namen de stad in" (Jozua 6:20). Er kwam geen stormram aan te pas en geen belegering. Wat God op de eerste dag had gezegd, gebeurde op de zevende.

Wat gebeurde er na de val van Jericho?

Daarna voltrokken de Israëlieten de ban over alles wat in de stad leefde, mensen en dieren, door de scherpte van het zwaard (Jozua 6:21). Jozua stuurde de twee verspieders naar het huis van Rachab. Zij brachten haar naar buiten met haar vader, haar moeder, haar broers en al haar familie, en zetten hen buiten het leger van Israël (Jozua 6:22-23). De stad werd met vuur verbrand. Het zilver, het goud en de vaten van koper en ijzer kwamen in de schat van het huis van de HEERE (Jozua 6:24). Rachab bleef leven en ging in Israël wonen, "omdat zij de boden verborgen had, die Jozua gezonden had" (Jozua 6:25).

Het hoofdstuk sluit met een vloek en een getuigenis. Jozua liet het volk zweren dat wie Jericho herbouwde, dat zou doen ten koste van zijn oudste en zijn jongste zoon (Jozua 6:26). Eeuwen later ging dat woord in vervulling bij Hiël uit Bethel, in de dagen van koning Achab (1 Koningen 16:34). Het laatste vers zegt wie de overwinning gaf: "Alzo was de HEERE met Jozua; en zijn gerucht liep door het ganse land" (Jozua 6:27). Direct daarna begint hoofdstuk 7 met het verhaal van Achan, die toch van het verbannene nam. De uitleg bij Jozua 6 bespreekt het hoofdstuk vers voor vers.

Jericho lag in de Jordaanvallei, ten westen van de rivier, en heet in Deuteronomium 34:3 de palmstad. Wie vanuit het oosten over de Jordaan het land in trok, kwam eerst bij Jericho. Israël legerde zich bij Gilgal, "aan het oosteinde van Jericho" (Jozua 4:19).

De Bijbel noemt geen jaartal voor de val van de stad. Wie 1 Koningen 6:1 letterlijk neemt (480 jaar tussen de uittocht en de bouw van de tempel), komt uit in de vijftiende eeuw vóór Christus. Andere uitleggers houden het op de dertiende eeuw. Ook de archeologie geeft geen eenstemmig antwoord. John Garstang meende in de jaren 1930 bij Tell es-Sultan de gevallen muren uit de tijd van Jozua gevonden te hebben; Kathleen Kenyon dateerde die verwoesting in de jaren 1950 juist eerder. Daarover verschillen archeologen tot vandaag van mening.

Een ramsbazuin is een blaashoorn van een ramshoorn, in het Hebreeuws de sjofar. Het is iets anders dan de zilveren trompetten uit Numeri 10. De ark des verbonds was de met goud overtrokken kist met de stenen tafelen van de wet. Het woord verbannen betekent in de Statenvertaling: onherroepelijk aan de HEERE gewijd. Wat verbannen was, mocht niet verkocht of gelost worden (Leviticus 27:28). Bij een stad als Jericho hield dat in dat zij onder Gods oordeel viel en dat de buit niet voor de soldaten was.

In Jozua 6 is de HEERE de handelende Persoon. Hij geeft de stad (Jozua 6:2), Hij bepaalt de weg, en het laatste vers zegt: "Alzo was de HEERE met Jozua" (Jozua 6:27). Israël vecht niet om de muur te breken. Het volk loopt, zwijgt, hoort de bazuinen en juicht, en de muur valt. De ark gaat in het midden van de stoet: God Zelf trekt rond de stad. Zo ging in vervulling wat Hij Jozua had beloofd: "gelijk als Ik met Mozes geweest ben, zal Ik met u zijn" (Jozua 1:5).

Hebreeën 11:30 legt de geschiedenis uit: "Door het geloof zijn de muren van Jericho gevallen, als zij tot zeven dagen toe omringd waren geweest". Het geloof was niet de kracht die de muur deed vallen. Het geloof nam God op Zijn woord en deed wat Hij zei, ook toen de weg vreemd leek en het zeven dagen duurde. Veel uitleggers wijzen erop dat het getal zeven steeds terugkomt (zeven priesters, zeven bazuinen, zeven dagen, zevenmaal), als teken van wat God volkomen maakt. De tekst legt het getal zelf niet uit.

De val van Jericho is ook een oordeel. De Bijbel geeft daar zelf redenen voor. Al bij Abraham zei God dat de ongerechtigheid van de Amorieten nog niet vol was (Genesis 15:16). Mozes zegt dat God de volken uitdrijft "om de goddeloosheid dezer volken" en niet om de gerechtigheid van Israël (Deuteronomium 9:5). Jericho had gehoord wat de HEERE bij de Schelfzee en aan de Jordaan gedaan had (Jozua 2:10-11 en Jozua 5:1). Hebreeën 11:31 noemt de inwoners daarom "de ongehoorzamen". Dat dit oordeel ook vrouwen en kinderen trof, blijft zwaar om te lezen. De Schrift praat het niet weg en noemt het een daad van de heilige God. Het was bevolen voor de steden van Kanaän bij de intocht in het land, en niet als regel voor elke oorlog (Deuteronomium 20:10-18).

Midden in het oordeel staat de genade. Rachab had hetzelfde gehoord als haar stadgenoten, maar zij beleed dat de HEERE "een God boven in den hemel, en beneden op de aarde" is (Jozua 2:11). Zij werd met haar hele familie gered. Mattheüs 1:5 noemt haar in het geslachtsregister van de Heere Jezus, als moeder van Boaz. Zo wijst Jericho vooruit naar het Evangelie: de HEERE redt uit het oordeel wie op Hem vertrouwt, ook iemand van buiten Israël.

Wat God belooft, doet Hij. De HEERE noemde Jericho al gegeven voordat het volk één ronde had gelopen, en het laatste vers van het hoofdstuk bevestigt het. Ook de vloek van Jozua 6:26 kwam eeuwen later uit (1 Koningen 16:34). Na de verdeling van het land staat: "Er viel niet een woord van al de goede woorden, die de HEERE gesproken had tot het huis van Israël; het kwam altemaal" (Jozua 21:45). Dat geeft ons houvast als wij de vervulling van Zijn beloften nog niet zien.

God bepaalt de weg, en het geloof volgt Hem, ook als die weg vreemd lijkt. Zes dagen zwijgend rond een gesloten stad lopen leek nergens op uit te lopen. Toch was dit de weg die God gaf. Wij hoeven Gods werk niet met eigen kracht te forceren. Paulus schrijft dat "de wapenen van onzen krijg zijn niet vleselijk, maar krachtig door God" (2 Korinthe 10:4). Meer over vertrouwen op God leest u bij het onderwerp geloof.

God is heilig en Hij redt. Jericho laat zien dat de HEERE zonde ernstig neemt en dat Zijn geduld een einde heeft. Tegelijk laat Rachab zien dat er redding is voor wie zich tot Hem wendt, wat zijn verleden ook is. De HEERE zegt over de goddeloze: "daarin heb Ik lust, dat de goddeloze zich bekere van zijn weg en leve" (Ezechiël 33:11). Dat roept ons op om niet te blijven staan aan de kant van de ongehoorzamen, maar onze toevlucht te nemen tot de God van Rachab.