De staf van Aäron bloeit

De geschiedenis van de staf van Aäron die bloeit staat in Numeri 17. Zij volgt direct op de opstand van Korach: na het oordeel over Korach murmureerde het hele volk nog tegen Mozes en Aäron (Numeri 16:41). Nu gaf God een teken dat niet met een plaag kwam, maar met een dode staf die tot leven kwam.

Waarom moesten de twaalf stammen een staf inleveren?

De HEERE zei tegen Mozes dat hij van de oversten van Israël een staf moest nemen, één voor elk vaderlijk huis: twaalf staven. Op elke staf moest de naam van de overste staan, en op de staf van Levi de naam van Aäron. Mozes moest de staven in de tent der samenkomst leggen, voor de getuigenis, waar God met hen samenkwam. God zei vooraf wat er zou gebeuren: "het zal geschieden, dat de staf des mans, welke Ik zal verkoren hebben, zal bloeien" (Numeri 17:5). Zo zou Hij een eind maken aan het murmureren. De oversten gaven hun staven, en de staf van Aäron lag ertussen. Mozes legde ze neer voor het aangezicht van de HEERE.

Wat gebeurde er met de staf van Aäron?

De volgende dag ging Mozes de tent der getuigenis in. De staf van Aäron, voor het huis van Levi, had gebloeid: "hij bracht bloeisel voort, en bloesemde bloesem, en droeg amandelen" (Numeri 17:8). In één nacht had dood hout knoppen, bloesem en vrucht gekregen. Mozes bracht alle staven naar buiten, naar de kinderen Israëls. Zij zagen het, en ieder nam zijn eigen staf terug.

Waarom werd de staf van Aäron bewaard?

De HEERE zei tegen Mozes: "Breng de staf van Aaron weder voor de getuigenis, in bewaring, tot een teken voor de wederspannige kinderen" (Numeri 17:10). Zo moest het murmureren ophouden, zodat het volk niet zou sterven. Mozes deed precies wat de HEERE geboden had.

Het hoofdstuk eindigt niet met blijdschap maar met angst. De kinderen Israëls zeiden tegen Mozes: "Zie, wij geven den geest, wij vergaan, wij allen vergaan" (Numeri 17:12). Wie de tabernakel van de HEERE naderde, zou sterven, dachten zij. In Numeri 18 geeft God het antwoord: Aäron en zijn zonen houden de wacht van het heiligdom, "opdat er geen verbolgenheid meer zij over de kinderen Israels" (Numeri 18:5). Zie ook de uitleg bij Numeri 17.

De getuigenis zijn de stenen tafelen van de wet, die in de ark lagen (Exodus 25:16); "voor de getuigenis" is dus voor de ark. Ook de kruik met manna stond daar in bewaring (Exodus 16:33-34). Hebreeën 9:4 noemt de staf die gebloeid had bij de ark. In de tijd van Salomo lagen in de ark alleen de twee stenen tafelen (1 Koningen 8:9). Wat er met de staf gebeurd is, zegt de Bijbel niet. De amandelboom staat erom bekend dat hij vroeg in het jaar bloeit. In de Hebreeuwse Bijbel en sommige vertalingen is Numeri 17:1-13 genummerd als Numeri 17:16-28.

God Zelf wijst aan wie Hij verkiest. Er kwam geen stemming, geen debat en geen krachtmeting, maar twaalf dode staven in de stilte van de tent. Een staf is afgesneden hout; er groeit niets meer aan. Dat juist de staf van Aäron bloeide en vrucht droeg, kon alleen de HEERE doen. Zo maakte Hij duidelijk dat het priesterschap Zijn gave was en niet iets wat Aäron voor zichzelf had genomen. Hebreeën 5:4 zegt het zo: "niemand neemt zichzelven die eer aan, maar die van God geroepen wordt, gelijkerwijs als Aaron".

Het doel van het teken was genade. God wilde een einde maken aan het murmureren, "dat zij niet sterven" (Numeri 17:10). Na het vuur en de plaag van Numeri 16 antwoordde Hij nu met een teken van leven.

Ook de Heere Jezus heeft Zichzelf niet verheerlijkt om Hogepriester te worden; God heeft Hem aangesteld (Hebreeën 5:5). De bloeiende staf wijst vooruit naar de Priester Die God koos. Sommige uitleggers zien in het dode hout dat leeft ook een beeld van de opstanding; de tekst zelf trekt die lijn niet. De angst van het volk blijft staan: zondige mensen kunnen niet zomaar tot de heilige God naderen. Daarom gaf God een priester.

God beantwoordt murmureren niet altijd met oordeel. Hier gaf Hij een teken om het volk te sparen. Hij noemde het klagen over Mozes en Aäron klagen tegen Hemzelf, en beloofde: "Ik zal stillen de murmureringen van de kinderen Israels tegen Mij" (Numeri 17:5). Wie ontevreden is over de weg die God gaat, mag zich laten stillen door wat Hij Zelf laat zien in Zijn Woord, in plaats van te blijven klagen.

Ambt en roeping zijn een gave van God, geen bezit. Wie in de gemeente of in het kinderwerk dient, mag dat weten: niet wij wijzen onszelf aan, God roept. Dat maakt nederig, en het geeft ook rust.

Het volk riep: "wij allen vergaan". Of dat schrik voor Gods heiligheid was of een nieuwe klacht, daarover verschillen uitleggers; wel is waar dat niemand uit zichzelf tot God kan naderen. Maar God gaf een priester, en in Christus een Hogepriester Die het volkomen doet. Daarom zegt Hebreeën: "Laat ons dan met vrijmoedigheid toegaan tot den troon der genade" (Hebreeën 4:16). Dat is het antwoord op de roep "wij allen vergaan".