Bijbelteksten voor pasen

“Maar de engel antwoordde en zei tegen de vrouwen: U hoeft niet bevreesd te zijn, want ik weet dat u Jezus zoekt, Die gekruisigd was. Hij is hier niet, want Hij is opgewekt, zoals Hij gezegd heeft. Kom, zie de plaats waar de Heere gelegen heeft.”

De kern van Pasen: het lege graf. De engel verkondigt de opstanding — het meest beslissende moment in de geschiedenis.

“Want ik heb u ten eerste overgeleverd wat ik ook ontvangen heb, dat Christus gestorven is voor onze zonden, overeenkomstig de Schriften, en dat Hij begraven is, en dat Hij opgewekt is op de derde dag, overeenkomstig de Schriften.”

Het oudste paasgetuigenis: Christus stierf, werd begraven en stond op. De kern van het evangelie in drie zinnen.

“Wij weten toch dat Christus, nu Hij is opgewekt uit de doden, niet meer sterft. De dood heerst niet meer over Hem.”

De opstanding is definitief: de dood heeft geen macht meer over Christus. Dat is de overwinning van Pasen.

“Dood, waar is uw prikkel? Graf, waar is uw overwinning? De prikkel nu van de dood is de zonde, en de kracht van de zonde is de wet. Maar God zij dank, Die ons de overwinning geeft door onze Heere Jezus Christus.”

Paulus' triomfantelijke uitroep: de dood is overwonnen! Door Christus hebben wij de overwinning.

“Jezus zei tegen haar: Ik ben de Opstanding en het Leven; wie in Mij gelooft, zal leven, ook al was hij gestorven, en ieder die leeft en in Mij gelooft, zal niet sterven in eeuwigheid.”

Jezus is de Opstanding in eigen persoon. Wie in Hem gelooft, overwint de dood — de belofte van Pasen.

“Geprezen zij de God en Vader van onze Heere Jezus Christus, Die ons, overeenkomstig Zijn grote barmhartigheid, opnieuw geboren deed worden tot een levende hoop, door de opstanding van Jezus Christus uit de doden.”

De opstanding geeft ons een levende hoop. Niet een vaag gevoel, maar een zekerheid gegrond in de paasmorgen.

“Als u dan met Christus opgewekt bent, zoek dan de dingen die boven zijn, waar Christus is, Die aan de rechterhand van God zit.”

Pasen heeft gevolgen voor het dagelijks leven: wie met Christus is opgestaan, richt zich op hemelse dingen.

“Maar Hij is om onze overtredingen verwond, om onze ongerechtigheden verbrijzeld. De straf die ons de vrede aanbrengt, was op Hem, en door Zijn striemen is er voor ons genezing gekomen.”

De profetie van Jesaja over het lijden van de Messias. Goede Vrijdag en Pasen zijn onlosmakelijk verbonden.

“Opdat ik Hem mag kennen, en de kracht van Zijn opstanding, en de gemeenschap met Zijn lijden, doordat ik aan Zijn dood gelijkvormig word, om hoe dan ook te komen tot de opstanding van de doden.”

Paulus' verlangen is de kracht van de opstanding te kennen. Pasen is niet slechts een herinnering, maar een levende kracht.

“Hij is hier niet, maar Hij is opgewekt. Herinner u hoe Hij tot u gesproken heeft, toen Hij nog in Galilea was, en zei: De Zoon des mensen moet overgeleverd worden in de handen van zondige mensen en gekruisigd worden en op de derde dag opstaan.”

De engelen herinneren de vrouwen aan Jezus' eigen woorden. De opstanding was geen verrassing — het was beloofd.

“Toen Jezus dan de zure wijn genomen had, zei Hij: Het is volbracht! En Hij boog het hoofd en gaf de geest.”

Jezus' laatste woorden aan het kruis: het werk van de verlossing is volbracht. De kern van Goede Vrijdag.

“En Jezus zei: Vader, vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen.”

Zelfs aan het kruis bidt Jezus voor Zijn beulen. Vergeving is het hart van Goede Vrijdag en Pasen.

“En Hij nam brood, en als Hij gedankt had, brak Hij het, en gaf het hun, zeggende: Dat is Mijn lichaam, hetwelk voor u gegeven wordt; doet dat tot Mijn gedachtenis.”

De instellingswoorden van het avondmaal, gelezen op Witte Donderdag. Zij verbinden de maaltijd met wat de volgende dag aan het kruis gebeurt.

“En Jezus, roepende met grote stemme, zeide: Vader, in Uw handen beveel Ik Mijn geest. En als Hij dat gezegd had, gaf Hij den geest.”

Het laatste woord van Jezus bij Lukas, een regel uit Psalm 31:6. Zelfs in het sterven blijft het een gebed, en daarmee de kerntekst voor Goede Vrijdag.

“En zij zeiden tot elkander: Was ons hart niet brandende in ons, als Hij tot ons sprak op den weg, en als Hij ons de Schriften opende?”

De Emmaüsgangers kijken terug op de wandeling waarin zij Jezus niet herkenden. De klassieke lezing voor Tweede Paasdag: Pasen dringt vaak pas achteraf door.