Wat zegt de Bijbel over eerste paasdag?

Op Eerste Paasdag vieren wij de opstanding van Jezus Christus uit de dood — het fundament van het christelijk geloof en de garantie van eeuwig leven.

In het kort

Eerste Paasdag viert de lichamelijke opstanding van Jezus Christus uit de dood, op de derde dag na Zijn kruisiging. Het is het fundament van het christelijk geloof: indien Christus niet is opgewekt, is het geloof tevergeefs (1 Korinthe 15:17). De opstanding bewijst dat God het offer van het kruis aanvaard heeft en dat de dood niet het laatste woord heeft.

De belangrijkste verzen op een rij

Mattheus 28:6
1 Korinthe 15:20
Romeinen 6:9

Scroll naar beneden voor alle 4 verzen met uitleg.

Sleutelverzen over eerste paasdag

“Hij is hier niet, want Hij is opgestaan, gelijk Hij gezegd heeft.”
Mattheus 28:6

“Maar nu, Christus is opgewekt uit de doden; Hij is de Eersteling geworden van hen die ontslapen zijn.”
1 Korinthe 15:20
Christus als Eersteling van hen die ontslapen zijn, betekent dat Zijn opstanding de garantie en het begin is van de opstanding van alle gelovigen. Zoals de eerstelinggarve in het Oude Testament bij het Pascha aan God werd aangeboden als vertegenwoordiger en belofte van de komende oogst, zo vertegenwoordigt Christus' opstanding de toekomstige opstanding der doden. Zijn opstanding staat niet op zichzelf maar trekt alle gelovigen mee. Het is geen geïsoleerd wonder maar het begin van de grote oogst die komen gaat op de jongste dag.

“Wetende dat Christus, opgewekt zijnde uit de doden, niet meer sterft; de dood heerst niet meer over Hem.”
Romeinen 6:9
De opgestane Christus sterft niet meer — de dood heeft geen heerschappij meer over Hem, zij kan Hem niet meer vasthouden. Dit betekent dat Zijn overwinning definitief en onomkeerbaar is — er is geen terugval mogelijk, geen hernieuwde macht van de dood. Gelovigen delen in deze overwinning door hun eenheid met Christus: ook over hen zal de dood niet het laatste woord hebben maar slechts een doorgang zijn naar het eeuwige leven. De dood is voor de gelovige geen einde maar een begin.

“Die ons heeft wedergeboren tot een levende hoop, door de opstanding van Jezus Christus uit de doden.”
1 Petrus 1:3
Door de opstanding van Jezus Christus uit de doden zijn gelovigen wedergeboren tot een levende hoop. Het is geen vage wens of onzekere verwachting maar een levende, krachtige, werkzame hoop die gegrond is in het onweerlegbare historische feit van het lege graf. Deze hoop is levend omdat de Christus op wie zij gegrond is, leeft. Petrus schrijft dit aan vervolgde christenen — zelfs in lijden is de paashoop onverwoestbaar omdat zij niet afhangt van omstandigheden maar van de opgestane Heer.

Meer verzen over eerste paasdag

Mattheus 28:5-6

De engel verkondigt de kernboodschap van Pasen aan de vrouwen bij het lege graf: "Vreest niet, want ik weet dat gij Jezus zoekt die gekruisigd is. Hij is hier niet, want Hij is opgestaan, gelijk Hij gezegd heeft." Het lege graf is het zichtbare bewijs dat de dood Jezus niet kon vasthouden. De toevoeging "gelijk Hij gezegd heeft" benadrukt dat de opstanding geen verrassing was maar de precieze vervulling van wat Jezus herhaaldelijk had voorzegd. Het "vreest niet" is kenmerkend voor elke goddelijke openbaring — de opstanding verdrijft de vrees voor de dood.

Romeinen 4:25

Christus is overgeleverd — aan het kruis — om onze zonden, en opgewekt om onze rechtvaardigmaking. De opstanding is hier direct verbonden met de rechtvaardiging: zonder opstanding is er geen zekerheid dat het offer aanvaard is en de schuld betaald. De opstanding is Gods kwitantie, Zijn bevestiging dat het werk van Christus voltooid en aanvaard is. Daarom is de opstanding niet slechts een wonder maar een juridische noodzakelijkheid in Gods heilsplan.

Wat leert de Bijbel ons over eerste paasdag?

Eerste Paasdag is het onbetwiste hoogtepunt van het kerkelijk jaar: de viering van de opstanding van Jezus Christus uit de dood, de meest beslissende gebeurtenis in de geschiedenis van de mensheid en het fundament waarop het christelijk geloof rust. Op de derde dag na Zijn kruisiging stond Jezus lichamelijk op uit het graf, precies zoals Hij herhaaldelijk aan Zijn discipelen had voorzegd. De engel bij het lege graf verkondigde de boodschap die de wereld voor altijd veranderde: "Hij is hier niet, want Hij is opgestaan, gelijk Hij gezegd heeft." De opstanding is het fundament van het christelijk geloof — zonder de opstanding stort alles in. Paulus schrijft in 1 Korinthe 15 dat als Christus niet is opgestaan, onze prediking vergeefs is en ons geloof zinloos, en wij de ellendigste van alle mensen zijn. Maar nu, Christus is opgewekt uit de doden en is de Eersteling geworden van hen die ontslapen zijn. De opstanding bevestigt dat God het offer van Christus aan het kruis heeft aanvaard als volkomen betaling voor de zonde. Zij bevestigt dat de zonde daadwerkelijk overwonnen is en dat de dood niet het laatste woord heeft over hen die in Christus geloven. Binnen de heilsorde is de opstanding onmisbaar: zij is de grond van onze rechtvaardiging, want Christus is opgewekt om onze rechtvaardigmaking, en zij is de garantie van onze eigen opstanding en verheerlijking. Voor gelovigen betekent de opstanding een levende hoop: zoals Christus is opgestaan uit de doden, zo zullen ook zij opstaan op de jongste dag. Het Paasfeest is daarom een feest van overwinning, onbedwingbare vreugde en onwankelbare hoop — de viering van het leven dat sterker is dan de dood en het licht dat de duisternis voor altijd verdrijft.

Wat is Eerste Paasdag en wat betekent het?

Eerste Paasdag is de zondag waarop de kerk de opstanding van Jezus Christus uit de dood viert. De naam onderscheidt hem van Tweede Paasdag, de maandag erna, die in Nederland en België een vrije dag is en waarop van oudsher de verdere ontmoetingen met de opgestane Heer gelezen worden. Het woord Pasen zelf gaat terug op het joodse Pascha, het feest van de uittocht uit Egypte; Jezus stierf en stond op in de dagen van dat feest, en Paulus legt die verbinding uitdrukkelijk door Christus ons Pascha te noemen (1 Korinthe 5:7). De betekenis van Eerste Paasdag ligt in wat er die morgen gebeurde. De evangeliën noemen het tijdstip opvallend nauwkeurig: "En laat na de sabbat, als het begon te lichten, tegen den eersten dag der week" (Mattheüs 28:1), en Johannes voegt toe dat het nog duister was toen Maria Magdalena bij het graf kwam (Johannes 20:1). Zij vonden de steen weggenomen en het graf leeg. Sindsdien is de eerste dag van de week de dag waarop christenen samenkomen, een gewoonte die al in Handelingen 20:7 zichtbaar is. Eerste Paasdag herdenkt dus geen idee maar een morgen: de dag waarop volgens de Schrift de dood zijn greep verloor. In de kerkelijke kalender vormt hij samen met Goede Vrijdag en Stille Zaterdag het hart van het jaar.

Wanneer is Eerste Paasdag?

Eerste Paasdag heeft geen vaste datum. Sinds het Concilie van Nicea (325) geldt de regel dat Pasen valt op de eerste zondag na de eerste volle maan op of na het begin van de lente. Daardoor schuift de dag heen en weer tussen 22 maart en 25 april, en schuiven alle dagen die ervan afhangen mee: het begin van de vastentijd, Goede Vrijdag, Hemelvaartsdag en Pinksteren. De eerstkomende jaren valt Eerste Paasdag op zondag 28 maart 2027, 16 april 2028, 1 april 2029, 21 april 2030 en 13 april 2031. Tweede Paasdag is telkens de maandag erna, Goede Vrijdag de vrijdag ervoor; Hemelvaartsdag volgt veertig dagen na Pasen en Pinksteren vijftig dagen. De oosters-orthodoxe kerken rekenen met de juliaanse kalender en komen daardoor meestal op een andere zondag uit, al vallen beide data in sommige jaren samen. Dat de datum beweegt, heeft een inhoudelijke reden: Pasen is verbonden met het joodse Pascha, dat zelf aan de maankalender hangt. De kerk heeft de opstandingsdag daarmee bewust niet losgemaakt van de geschiedenis waarin zij plaatsvond.

De Eersteling en de garve der eerstelingen

Paulus noemt de opgestane Christus "de Eersteling geworden dergenen, die ontslapen zijn" (1 Korinthe 15:20), en dat woord is geen losse beeldspraak. In de wet van Mozes moest bij het begin van de oogst de eerste garve naar de priester worden gebracht: "En hij zal die garf voor het aangezicht des HEEREN bewegen, opdat het voor u aangenaam zij; des anderen daags na den sabbat zal de priester die bewegen" (Leviticus 23:11). Die beweging viel in de paasweek, op de dag na de sabbat — dezelfde dag waarop het graf leeg bleek te zijn. De eerstelingen waren in Israël nooit alleen een gave maar altijd ook een belofte: wie de eerste garve bracht, rekende erop dat de rest van de oogst zou volgen. Precies dat zegt Paulus over de opstanding. Christus staat niet als uitzondering op zichzelf, maar als de eerste van een oogst die komt; wie in Hem gelooft, ligt in die belofte besloten. Daarmee kijkt Eerste Paasdag ook vooruit: niet alleen naar wat er met Hem gebeurde, maar naar wat er met Zijn volk gebeuren zal.

De historische opstanding

De evangeliën beschrijven de opstanding met ingehouden verwondering en ooggetuigendetails die de historische betrouwbaarheid onderstrepen. Vroeg op de eerste dag van de week, toen het nog donker was, kwamen de vrouwen naar het graf met specerijen om het lichaam te zalven — en vonden het graf leeg en de steen weggerold. De engelen getuigden: "Hij is niet hier, Hij is opgestaan!" Petrus en Johannes renden naar het graf en zagen de linnen doeken liggen, netjes opgerold — geen teken van grafschennis maar van ordelijke verrijzenis. Jezus verscheen aan Maria Magdalena die Hem eerst voor de tuinman hield, aan de vrouwen, aan de Emmaüsgangers, aan Petrus afzonderlijk, aan de tien discipelen, later aan Thomas, en aan meer dan vijfhonderd broeders tegelijk. De opstanding is geen mythe of symbolisch verhaal maar een historisch feit, bevestigd door talrijke ooggetuigen die bereid waren ervoor te sterven.

De betekenis van de opstanding

De opstanding heeft verstrekkende betekenis die elk aspect van het christelijk geloof raakt. Ten eerste bevestigt zij dat Jezus werkelijk de Zoon van God is, krachtig bewezen door de opstanding uit de doden, zoals Romeinen 1:4 verklaart. Ten tweede toont zij dat Gods gerechtigheid volledig is voldaan — het offer is aanvaard en de zondeschuld is werkelijk betaald. Ten derde overwint zij definitief de dood: Christus is de Eersteling, de eerste vrucht van de komende oogst, wat betekent dat allen die in Hem geloven Hem zullen volgen in de opstanding op de jongste dag. Ten vierde schenkt zij nieuw leven nu al: wie in Christus is, is een nieuw schepsel — het oude is voorbijgegaan, het is alles nieuw geworden. De opstanding verandert alles — verleden, heden en toekomst — en geeft aan het hele christelijk leven zijn fundament en richting.

De opstanding en de heilsorde

Binnen de gereformeerde heilsorde speelt de opstanding een centrale en onmisbare rol. Romeinen 4:25 verklaart dat Christus is overgegeven om onze zonden en opgewekt om onze rechtvaardigmaking — de opstanding is dus direct verbonden met onze rechtvaardiging. Zonder opstanding is er geen rechtvaardiging, geen vrijspraak, geen vrede met God. Maar de opstanding raakt ook de wedergeboorte: Petrus schrijft dat God ons heeft wedergeboren tot een levende hoop door de opstanding van Jezus Christus uit de doden. En zij raakt de verheerlijking: Filippenzen 3:21 belooft dat Christus ons vernederd lichaam veranderen zal tot gelijkvormigheid aan Zijn verheerlijkt lichaam. De opstanding is zo de spil waarom de hele heilsorde draait — van begin tot einde is het heil gegrond in de levende Christus.

Pasen vieren als gemeente

Het Paasfeest is van oudsher het feest van de christelijke gemeente, gevierd met blijdschap, lofzang en onderlinge bemoediging. De paasgroet "De Heere is waarlijk opgestaan!" weerklinkt door de eeuwen heen als de kernbelijdenis van het christelijk geloof. Op Eerste Paasdag komen gelovigen samen om te zingen, te bidden, het Woord te horen en het avondmaal te vieren als teken van gemeenschap met de opgestane Heer. De paasvreugde is niet oppervlakkig optimisme maar gegronde, diepe blijdschap die voortkomt uit het historische feit dat het graf leeg is en Christus leeft. Deze vreugde is ook een getuigenis naar de wereld: de gemeente die Pasen viert, verkondigt dat de dood overwonnen is en dat er hoop is voor ieder mens. De opstanding geeft de gemeente haar identiteit: wij zijn het volk van de levende Heer, geroepen om in nieuwheid des levens te wandelen.

Praktische toepassing

Vier Eerste Paasdag met uitbundige blijdschap en diepe dankbaarheid — het is de dag der dagen. Bezoek de paasdienst en zing de opstandingsliederen met heel uw hart en verstand. Groet medegelovigen met de paasgroet: "De Heere is waarlijk opgestaan!" Lees thuis 1 Korinthe 15 en sta stil bij de overweldigende rijkdom van de opstanding voor uw persoonlijk leven. Deel de paasboodschap met familie, vrienden en buren die Christus nog niet kennen. Vier een feestelijke maaltijd als teken van de vreugde die bij deze dag hoort. Laat de opstandingshoop u dragen in verdriet, ziekte en moeilijkheden: de dood heeft niet het laatste woord over hen die in Christus zijn. Bedenk dat elke zondag een kleine Paasdag is — een wekelijkse viering van de opstanding.

Meer weten over eerste paasdag in de Bijbel?

Stel uw vragen aan de BijbelAssistent en krijg direct antwoord met bijbelverwijzingen.

Stel een vraag

Gerelateerde gelegenheden en verdieping

Bijbelteksten voor een eerste communie

Tekst voor een eerste communie: bijbelverzen met uitleg, kant-en-klare teksten voor een communiekaart, korte gedichtjes en wensen voor dit feest van geloof.

Veelgestelde vragen over eerste paasdag

Waarom valt Pasen elk jaar op een andere datum?

Pasen valt op de eerste zondag na de eerste volle maan in de lente, een berekening die in 325 op het Concilie van Nicea is vastgelegd. Daardoor schuift de datum tussen 22 maart en 25 april — en schuiven alle feesten die van Pasen afhangen, zoals Hemelvaart en Pinksteren, mee.

Wat is het verschil tussen Eerste en Tweede Paasdag?

Eerste Paasdag is de zondag waarop de opstanding zelf wordt gevierd: de morgen waarop de vrouwen het graf leeg vonden (Mattheüs 28:1-6). Tweede Paasdag is de maandag erna, in Nederland en België een vrije dag, waarop de kerk doorleest in de geschiedenissen die op de opstandingsdag volgden — vooral de Emmaüsgangers uit Lukas 24. Inhoudelijk gaat het om hetzelfde feest; de tweede dag is geen aparte gebeurtenis maar een verlenging van de viering, zoals dat ook bij Kerst en Pinksteren gebeurt. Die tweede feestdag is een kerkelijke en later burgerlijke gewoonte, geen bijbels voorschrift.

Waarom heet het Pasen?

De naam gaat terug op het joodse Pascha (Hebreeuws pesach), het feest waarop Israël de uittocht uit Egypte herdenkt en waarbij het bloed van het lam de huizen spaarde. Jezus stierf en stond op in de dagen van dat feest, en het Nieuwe Testament trekt de lijn door: Paulus noemt Christus "ons Pascha" dat voor ons geslacht is (1 Korinthe 5:7). Het Nederlandse "Pasen" is dus geen nieuw woord voor een nieuw feest, maar de oude naam die met een nieuwe inhoud gevuld werd. In het Engels en Duits gaat de naam (Easter, Ostern) op een ander, ouder woord terug.