Psalm 142
Samenvatting
Psalm 142 is Davids intense gebed vanuit isolatie en gevaar, waarschijnlijk geschreven in een grot tijdens zijn vlucht voor Saul. De psalm toont de overgang van wanhoop naar hoop, waarbij David God aanroept als zijn enige toevlucht. Het eindigt met vertrouwen op bevrijding en de verwachting dat andere gelovigen zich bij hem zullen voegen om God te prijzen.
Lees de volledige uitleg →SV
1Een onderwijzing van David, een gebed, als hij in de spelonk was.
2Ik riep met mijn stem tot den HEERE; ik smeekte tot den HEERE met mijn stem.
3Ik stortte mijn klacht uit voor Zijn aangezicht; ik gaf te kennen voor Zijn aangezicht mijn benauwdheid.
4Als mijn geest in mij overstelpt was, zo hebt Gij mijn pad gekend. Zij hebben mij een strik verborgen op den weg, dien ik gaan zou.
5Ik zag uit ter rechterhand, en ziet, zo was er niemand, die mij kende, er was geen ontvlieden voor mij; niemand zorgde voor mijn ziel.
6Tot U riep ik, o HEERE! ik zeide: Gij zijt mijn Toevlucht, mijn Deel in het land der levenden.
7Let op mijn geschrei, want ik ben zeer uitgeteerd; red mij van mijn vervolgers, want zij zijn machtiger dan ik.
8Voer mijn ziel uit de gevangenis, om Uw Naam te loven; de rechtvaardigen zullen mij omringen, wanneer Gij wel bij mij zult gedaan hebben.