Wat zegt de Bijbel over de Bergrede?
De Bergrede is de toespraak van Jezus die in de Bijbel staat in Mattheus 5, 6 en 7. Jezus hield haar op een berg in Galilea, voor Zijn discipelen en de scharen; Lukas 6:20-49 geeft een kortere versie. Het is de kern van Zijn onderwijs over het Koninkrijk der hemelen, met de zaligsprekingen, het Onze Vader en de Gulden Regel.
In het kort
De Bergrede is de toespraak van Jezus in Mattheus 5-7, het handvest van het Koninkrijk van God. Ze opent met acht zaligsprekingen, verdiept vervolgens de wet tot op het niveau van het hart, bevat het Onze Vader en de Gulden Regel, en sluit af met de gelijkenis van de twee bouwers.
De belangrijkste verzen op een rij
Scroll naar beneden voor alle 4 verzen met uitleg.
Sleutelverzen over de Bergrede
“Zalig zijn de armen van geest, want hunner is het Koninkrijk der hemelen.”
De eerste zaligspreking: zalig zijn de armen van geest, want hunner is het Koninkrijk der hemelen. Arm van geest betekent niet intellectueel zwak maar geestelijk bewust van eigen leegte en afhankelijkheid van God. Het is de bedelaar die weet dat hij niets heeft en alles van God moet ontvangen. Dit is de toegangspoort tot het Koninkrijk: wie meent geestelijk rijk te zijn, heeft het Koninkrijk niet nodig; wie weet dat hij arm is, ontvangt alles. De belofte is het Koninkrijk der hemelen zelf — niet als toekomstige beloning maar als tegenwoordige werkelijkheid: nu al is het Koninkrijk van hen die arm van geest zijn.
“Gij zijt het licht der wereld.”
Gij zijt het licht der wereld. Jezus spreekt dit uit over Zijn volgelingen — niet over Zichzelf (hoewel Hij elders Zichzelf het Licht der wereld noemt). De discipelen zijn licht omdat zij het Licht weerspiegelen. Een stad die boven op een berg ligt, kan niet verborgen worden — zo mag het christenleven niet verborgen worden maar zichtbaar zijn voor de wereld. Laat uw licht alzo schijnen voor de mensen, dat zij uw goede werken mogen zien en uw Vader Die in de hemelen is, verheerlijken. Het doel van het licht is niet zelfverheerlijking maar de verheerlijking van God. Goede werken zijn het licht dat schijnt en mensen naar God wijst.
“Zoekt eerst het Koninkrijk Gods en Zijn gerechtigheid.”
Zoekt eerst het Koninkrijk Gods en Zijn gerechtigheid, en al deze dingen zullen u toegeworpen worden. Dit vers is de samenvatting van Jezus' onderwijs over zorgen in Mattheus 6:25-34. Het woord "eerst" (proton) stelt de absolute prioriteit: niet geld, niet eten, niet kleding, maar het Koninkrijk van God. De gerechtigheid die hier bedoeld wordt is zowel de toegerekende gerechtigheid van Christus als de geleefde gerechtigheid van het koninkrijksleven. De belofte dat "al deze dingen" — de materiële behoeften — toegeworpen zullen worden, bevrijdt van de slavernij van zorgen en stelt de gelovige in staat om zich te richten op wat werkelijk telt.
“Alle dingen dan die gij wilt dat u de mensen zouden doen, doet gij hun ook alzo; want dat is de Wet en de Profeten.”
De Gulden Regel: alle dingen dan die gij wilt dat u de mensen zouden doen, doet gij hun ook alzo; want dat is de Wet en de Profeten. Jezus vat de hele ethiek van het Oude Testament samen in één zin. De positieve formulering — doe wat u wilt dat zij u doen — gaat verder dan de negatieve formulering die in andere tradities voorkomt (doe niet wat u niet wilt dat zij u doen). De positieve vorm vereist actieve liefde, niet alleen het vermijden van kwaad. De toevoeging "dat is de Wet en de Profeten" geeft dit gebod universele reikwijdte: de hele bijbelse ethiek is samengevat in deze ene regel van wederkerige liefde.
Meer verzen over de Bergrede
Gij zijt het zout der aarde. Zout bewaarde voedsel tegen bederf en gaf smaak. Jezus zegt niet dat Zijn volgelingen zout moeten worden, maar dat zij het zijn, en waarschuwt in één adem voor zout dat smakeloos wordt: een geloof dat nergens meer verschil maakt, mist zijn doel.
Laat uw licht alzo schijnen voor de mensen: het doel is dat zij uw goede werken zien en uw Vader verheerlijken. Het licht wijst dus van de gelovige af, naar God. Met dit vers sluit Jezus het beeld van zout en licht af en verbindt Hij het met het gewone doen van het goede.
Hier bereikt de uitleg van de wet haar hoogtepunt: "Hebt uw vijanden lief; zegent ze, die u vervloeken". Jezus vraagt een liefde die niet afhangt van wederliefde, naar het voorbeeld van de Vader, Die Zijn zon laat opgaan over bozen en goeden (5:45). Het is de moeilijkste regel van de Bergrede en tegelijk de bekendste.
Gij dan bidt aldus: met deze woorden leidt Jezus het Onze Vader in. Het gebed begint niet met de eigen nood, maar met de Naam van God die geheiligd moet worden. Wie zo leert bidden, leert de volgorde van de Bergrede: eerst het Koninkrijk, dan het dagelijks brood.
Want waar uw schat is, daar zal ook uw hart zijn. Jezus legt de vinger bij wat een mens het meest waard vindt. Bezit is niet verboden, maar het hart volgt de schat, en een schat op aarde gaat verloren aan mot en roest (6:19). Zo stelt dit vers een eerlijke vraag: waar gaat mijn hart heen?
Zijt dan niet bezorgd tegen den morgen: met dit vers sluit Jezus het onderwijs over zorgen af. Hij ontkent niet dat er zorgen zijn, want elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad, maar Hij maakt de zorg van morgen los van vandaag. Wie eerst het Koninkrijk zoekt (6:33), hoeft de toekomst niet vooruit te dragen.
Oordeelt niet, opdat gij niet geoordeeld wordt. Jezus verbiedt hier niet elk onderscheid tussen goed en kwaad; een paar verzen verder vraagt Hij juist om valse profeten te herkennen aan hun vruchten (7:15-20). Hij waarschuwt tegen het harde oordeel over een ander dat de balk in het eigen oog vergeet (7:3-5).
Bidt, en u zal gegeven worden; zoekt, en gij zult vinden; klopt, en u zal opengedaan worden. De drie werkwoorden lopen op in volharding. Jezus onderbouwt de oproep met het beeld van een vader die zijn kind geen steen geeft als het om brood vraagt (7:9-11): de Vader in de hemelen geeft goede gaven aan wie Hem bidden.
Wat leert de Bijbel ons over de Bergrede?
De Bergrede (Mattheus 5-7) is de meest bekende en meest invloedrijke toespraak die ooit gehouden is. Jezus ging de berg op, zette Zich neer — de houding van een rabbi die formeel onderwijs geeft — en opende Zijn mond om het handvest van het Koninkrijk van God te ontvouwen. De Bergrede begint met de zaligsprekingen, acht paradoxale uitspraken die de waarden van het Koninkrijk radicaal onderscheiden van de waarden van de wereld: zalig de armen van geest, zalig die treuren, zalig de zachtmoedigen. Vervolgens ontvouwt Jezus de ware betekenis van de wet, die dieper gaat dan uiterlijke gehoorzaamheid: niet alleen geen moord plegen maar ook geen haat koesteren, geen overspel plegen én evenmin begeerte voeden. De Bergrede bevat ook het Onze Vader — het modelgebed dat generaties christenen heeft gevormd — en de Gulden Regel: al wat gij wilt dat de mensen u doen, doet gij hun ook alzo. In de gereformeerde traditie wordt de Bergrede niet gezien als een nieuwe wet die gehoorzaamd moet worden om gered te worden, maar als een beschrijving van het leven in het Koninkrijk van God voor wie al door genade gered zijn. Het is het portret van de nieuwe mens in Christus, zoals de tien geboden het portret waren van het verbondsleven onder het oude verbond. De Bergrede is tegelijk bemoedigend en confronterend: bemoedigend omdat zij de zegen van God uitroept over de zwakken, de treurenden en de vervolgden; confronterend omdat zij een standaard stelt die geen mens uit eigen kracht kan bereiken. Juist daarin wijst zij naar Christus, de enige die de Bergrede volmaakt geleefd heeft en die door Zijn Geest in ons het willen en werken bewerkt. De Bergrede eindigt met de gelijkenis van de twee bouwers: wie deze woorden hoort en doet, is als de wijze man die zijn huis op de rots bouwde. De menigten stonden versteld, want Jezus leerde hen als machthebbende — niet als de schriftgeleerden die slechts herhaalden wat anderen hadden gezegd, maar als de Zoon van God die met goddelijk gezag sprak.
De Bergrede van Jezus: waar, wanneer en voor wie
De Bergrede van Jezus staat aan het begin van Zijn openbare optreden in Galilea. Mattheus vertelt eerst hoe Jezus Zijn eerste discipelen riep en door heel Galilea rondging, predikend en genezend, zodat "vele scharen volgden Hem na, van Galilea en van Dekapolis, en van Jeruzalem, en van Judea, en van over de Jordaan" (Mattheus 4:25). Toen Hij die schare zag, klom Hij op een berg en ging zitten, en Zijn discipelen kwamen tot Hem (5:1). De rede is dus gericht tot de discipelen, met de scharen als toehoorders: aan het slot staan zij versteld over Zijn leer, want Hij leerde hen als macht hebbende, en niet als de Schriftgeleerden (7:28-29). Welke berg het was, zegt de Bijbel niet. De overlevering wijst een heuvel aan bij het meer van Galilea, in de buurt van Kapernaüm, de stad waar Jezus direct na de Bergrede naartoe gaat (Mattheus 8:5). Lukas geeft een kortere versie, die Jezus uitspreekt op een vlakke plaats (Lukas 6:17). Of het om dezelfde toespraak gaat of om onderwijs dat Jezus vaker gaf, daarover lopen de meningen uiteen.
De opbouw van de tekst: Mattheus 5, 6 en 7
Wie de hele tekst wil lezen, vindt hem in Mattheus 5:1 tot en met 7:29. Hoofdstuk 5 opent met het tafereel — Jezus klimt de berg op, gaat zitten, de discipelen komen bij Hem (5:1) — en geeft dan de zaligsprekingen (5:3-12), de beelden van zout en licht (5:13-16) en de uitleg van de wet in een reeks van "gij hebt gehoord... maar Ik zeg u" (5:17-48), uitmondend in "weest dan gijlieden volmaakt" (5:48). Hoofdstuk 6 gaat over godsdienst in het verborgene: aalmoes, gebed en vasten niet doen "om van de mensen gezien te worden" (6:1), met het Onze Vader als modelgebed (6:9-13); daarna volgen de schat in de hemel (6:19-21), het niet kunnen dienen van twee heren (6:24) en het onderwijs over zorgen dat uitloopt op "zoekt eerst het Koninkrijk Gods" (6:33). Hoofdstuk 7 sluit af met het oordelen over anderen (7:1-6), de aansporing te bidden, zoeken en kloppen (7:7-11), de Gulden Regel (7:12), de nauwe poort (7:13-14), de valse profeten (7:15-23) en de twee bouwers (7:24-27). Het slot noteert de reactie: de scharen ontzetten zich, want Hij leerde hen als macht hebbende (7:28-29).
De zaligsprekingen
De Bergrede opent met acht zaligsprekingen (Mattheus 5:3-10), die samen het karakter tekenen van wie bij Gods Koninkrijk hoort. In de Statenvertaling luiden ze: "Zalig zijn de armen van geest; want hunner is het Koninkrijk der hemelen" (5:3). "Zalig zijn die treuren; want zij zullen vertroost worden" (5:4). "Zalig zijn de zachtmoedigen; want zij zullen het aardrijk beërven" (5:5). "Zalig zijn die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid; want zij zullen verzadigd worden" (5:6). "Zalig zijn de barmhartigen; want hun zal barmhartigheid geschieden" (5:7). "Zalig zijn de reinen van hart; want zij zullen God zien" (5:8). "Zalig zijn de vreedzamen; want zij zullen Gods kinderen genaamd worden" (5:9). "Zalig zijn die vervolgd worden om der gerechtigheid wil; want hunner is het Koninkrijk der hemelen" (5:10). Waar nieuwere vertalingen vredestichters schrijven, staat in de Statenvertaling de vreedzamen. Arm van geest is wie weet met lege handen voor God te staan; zachtmoedig is wie zijn kracht niet gebruikt om eigen recht te halen. Elke zaligspreking verbindt zo een houding met een belofte. Het zijn geen voorwaarden om het heil te verdienen, maar kenmerken van wie het ontvangt. Zalig betekent hier gelukkig in Gods ogen, ook waar het er voor mensen anders uitziet.
De ware betekenis van de wet
In Mattheus 5:17-48 legt Jezus de ware, diepere betekenis van de wet bloot. Hij is niet gekomen om de wet te ontbinden maar om te vervullen — dat wil zeggen, om de volle, bedoelde betekenis ervan te openbaren. De wet zegt: gij zult niet doodslaan. Jezus zegt: wie op zijn broeder toornig is, is al schuldig. De wet zegt: gij zult niet echtbreken. Jezus zegt: wie een vrouw aanziet om haar te begeren, heeft al overspel gepleegd in zijn hart. De wet zegt: hebt uw naaste lief en haat uw vijand. Jezus zegt: hebt uw vijanden lief en bidt voor wie u vervolgen. De wet gaat niet over uiterlijk gedrag alleen maar over het hart, de bron van alle gedrag. Jezus eindigt deze sectie met de onmogelijke standaard: weest dan gijlieden volmaakt, gelijk uw Vader in de hemelen volmaakt is. Dit is geen oproep tot perfectionisme maar een spiegel die ons onze totale afhankelijkheid van genade laat zien.
Het Onze Vader en het gebedsleven
In Mattheus 6:5-15 onderwijst Jezus over het gebed en geeft Hij het modelgebed dat door alle eeuwen heen het meest gebeden gebed ter wereld is geworden. Het Onze Vader begint met aanbidding: Uw naam worde geheiligd. Het vervolgt met overgave: Uw Koninkrijk kome, Uw wil geschiede. Dan volgen de concrete beden: dagelijks brood, vergeving van schulden, bewaring voor verzoeking en verlossing van de boze. De structuur onthult de juiste volgorde van het gebed: eerst God, dan onszelf. Jezus contrasteert het ware gebed met het gebed van de huichelaars die bidden om gezien te worden en met het gebed van de heidenen die denken dat zij door veelheid van woorden verhoord worden. Het ware gebed is eenvoudig, oprecht en gericht op Gods eer. De toevoeging over vergeving is scherp: indien gij de mensen hun misdaden niet vergeeft, zo zal ook uw Vader uw misdaden niet vergeven. Vergevingsgezindheid is niet optioneel maar wezenlijk voor wie Gods vergeving wil ontvangen.
De twee wegen en de twee bouwers
De Bergrede eindigt met twee indringende gelijkenissen over de keuze die iedere hoorder moet maken. De nauwe poort en de brede weg (Mattheus 7:13-14) laten zien dat het Koninkrijk niet voor de massa is maar voor wie bereid is de smalle weg te gaan — de weg van zelfverloochening, gehoorzaamheid en geloof. De twee bouwers (Mattheus 7:24-27) vergelijken twee soorten hoorders: de wijze die hoort en doet, en de dwaze die hoort maar niet doet. De wijze bouwt op de rots — Christus en Zijn woorden — en zijn huis houdt stand in de storm. De dwaze bouwt op het zand — eigen inzichten, wereldse wijsheid — en zijn huis stort in. De storm komt voor beiden: regen, waterstromen en winden treffen zowel het huis op de rots als het huis op het zand. Het verschil is niet de aan- of afwezigheid van beproevingen maar het fundament. De Bergrede is niet bedoeld om bewonderd te worden maar om gedaan te worden — het horen zonder doen is als bouwen op zand.
Hoe wordt de Bergrede uitgelegd?
Over de vraag hoe letterlijk de Bergrede bedoeld is, wordt binnen de kerken verschillend gedacht. De doopsgezinden namen haar woord voor woord: op grond van Mattheus 5:34, "Maar Ik zeg u: Zweert ganselijk niet", weigerden zij de eed, en het gebod om ook de andere wang toe te keren (5:39) werd voor velen een reden om geen geweld te gebruiken. Luther las de Bergrede als de weg voor de christen in zijn persoonlijke leven, terwijl de overheid volgens hem een eigen taak houdt om het kwaad te beteugelen. In de gereformeerde traditie geldt de Bergrede als uitleg van Gods wet die ook gelovigen de weg wijst, en tegelijk als spiegel die laat zien hoezeer zij genade nodig hebben. Weer anderen zagen er een ethiek in voor de korte tijd vóór het einde, of een leefregel die pas in het voltooide Koninkrijk helemaal zal gelden. Wat de uitleggers delen, is de overtuiging dat Jezus hier met eigen gezag spreekt. Hij zegt niet zoals de profeten: zo zegt de HEERE, maar: Ik zeg u.
Praktische toepassing
Lees de Bergrede regelmatig en langzaam, als spiegel voor uw leven. Laat de zaligsprekingen uw kijk op succes en waarde herschikken: in Gods Koninkrijk zijn de armen van geest, de treurenden en de zachtmoedigen gezegend. Onderzoek uw hart aan de hand van Jezus' uitleg van de wet: uw daden én uw gedachten, motivaties en verlangens. Bid het Onze Vader bewust en met overdenking — laat het niet tot een automatisme worden maar tot een dagelijks gesprek met uw hemelse Vader. Pas de Gulden Regel toe in uw dagelijkse omgang met mensen: behandel anderen zoals u zelf behandeld wilt worden. En bouw uw leven op de rots van Christus' woorden door niet alleen te horen maar ook te doen. De Bergrede is niet een onbereikbaar ideaal maar een beschrijving van het leven waartoe de Heilige Geest u bekrachtigt.
Meer weten over de Bergrede in de Bijbel?
Stel uw vragen aan de BijbelAssistent en krijg direct antwoord met bijbelverwijzingen.
Gerelateerde gelegenheden en verdieping
Mattheüs 5 uitleg
De zaligsprekingen en het begin van de Bergrede, vers voor vers.
Mattheüs 7 uitleg
Het slot van de Bergrede: de gouden regel en het huis op de steenrots.
Wat is het Koninkrijk van God?
Geloofsvraag met kort antwoord, bijbelteksten en belijdenis.
Wat betekent 'parels voor de zwijnen'?
Geloofsvraag met kort antwoord, bijbelteksten en belijdenis.
Wat betekent 'een wolf in schaapskleren'?
Geloofsvraag met kort antwoord, bijbelteksten en belijdenis.
Veelgestelde vragen over de Bergrede
Wat is de betekenis van de Bergrede?
De betekenis van de Bergrede is dat Jezus daarin het leven in het Koninkrijk van God tekent: niet een nieuwe wet om redding mee te verdienen, maar het portret van wie uit genade leeft. De kern van de Bergrede is dat het God om het hart gaat en niet alleen om uiterlijk gedrag: geen moord, maar ook geen haat; geen overspel, maar ook geen begeerte; en liefde die zelfs vijanden insluit.
Waar staat de Bergrede in de Bijbel?
De Bergrede staat in Mattheus 5, 6 en 7. Lukas 6:20-49 bevat een kortere parallel, vaak de "vlakterede" genoemd omdat Jezus daar "op een vlakke plaats" staat. De naam Bergrede komt van Mattheus 5:1: Jezus klom de berg op en ging zitten, de houding van een rabbi die formeel onderwijs geeft.
Wat betekent "zalig zijn de armen van geest"?
De eerste zaligspreking (Mattheus 5:3) prijst niet armoede of domheid, maar het besef geestelijk met lege handen voor God te staan. Arm van geest is wie weet dat hij Gods genade volledig nodig heeft en niets heeft om op te bogen. Juist aan zulke mensen wordt het Koninkrijk der hemelen beloofd.
Staat "zalig zijn de onwetenden" in de Bijbel?
Nee. "Zalig zijn de onwetenden" (of "de armen van geest" opgevat als "dommen") is een populaire verbastering van Mattheus 5:3: "Zalig zijn de armen van geest, want hunner is het Koninkrijk der hemelen." Jezus prijst daar geen onwetendheid, maar nederigheid: het besef van God afhankelijk te zijn.
Hoeveel zaligsprekingen staan er in de Bergrede?
Meestal wordt van acht zaligsprekingen gesproken: Mattheus 5:3-10, van "zalig zijn de armen van geest" tot "zalig zijn die vervolgd worden om der gerechtigheid wil". Ze zijn alle acht in de derde persoon geformuleerd en de eerste en de laatste eindigen met dezelfde belofte, het Koninkrijk der hemelen — een afgeronde reeks dus. In 5:11-12 volgt nog een uitspraak over vervolging, maar die is in de tweede persoon gericht ("zalig zijt gij") en geldt daarom eerder als uitwerking. Wie die meetelt, komt op negen.
Hoe kunt u de Bergrede bestuderen?
Begin met de tekst zelf in één keer door te lezen: Mattheus 5 tot en met 7 kost ongeveer een kwartier en laat de opbouw zien. Neem daarna een gedeelte per keer — de zaligsprekingen, de uitleg van de wet, het Onze Vader, het onderwijs over zorgen, het slot — en stel bij elk gedeelte drie vragen: wat zegt Jezus hier letterlijk, wat wilde Hij dat Zijn eerste hoorders ermee deden, en waar raakt het mijn eigen leven. Vergelijk tot slot met de kortere parallel in Lukas 6:20-49.
Hoe legt u de Bergrede uit aan kinderen?
Werk met beelden in plaats van begrippen: zout dat smaak geeft, een lamp die niet onder een emmer hoort, en vooral de twee huizen aan het slot — het huis op de rots en het huis op het zand (Mattheus 7:24-27). Dat laatste beeld vat de hele toespraak samen en is met blokken of tekeningen na te spelen. De zaligsprekingen zijn goed uit te leggen als Jezus' antwoord op de vraag wie er in Gods ogen gelukkig is, waarbij Zijn antwoord meestal andersom is dan kinderen verwachten.
Wat is de Gulden Regel?
De Gulden Regel is Jezus' samenvatting van de wet in de Bergrede: 'Alle dingen dan die gij wilt dat u de mensen zouden doen, doet gij hun ook alzo; want dat is de Wet en de Profeten' (Mattheus 7:12). Opvallend is de positieve formulering: het gaat niet alleen om kwaad nalaten, maar om zelf het initiatief nemen om de ander goed te doen.
Waar en wanneer hield Jezus de Bergrede?
Jezus hield de Bergrede in Galilea, aan het begin van Zijn openbare optreden, kort nadat Hij Zijn eerste discipelen had geroepen (Mattheus 4:18-25). Hij sprak op een berg die de Bijbel niet bij naam noemt; de overlevering zoekt die bij het meer van Galilea, niet ver van Kapernaüm. Een datum geeft Mattheus niet. Zijn toehoorders waren de discipelen en de scharen die Hem volgden.
Hoeveel verzen telt de Bergrede?
De Bergrede beslaat Mattheus 5:1 tot en met 7:29: 48 verzen in hoofdstuk 5, 34 in hoofdstuk 6 en 29 in hoofdstuk 7, samen 111 verzen. Daarvan vormen de zaligsprekingen de opening (5:3-12) en de gelijkenis van de twee bouwers het slot (7:24-27). De kortere parallel in Lukas 6:20-49 telt dertig verzen.
Gerelateerde onderwerpen
Wat zegt de Bijbel over navolging van Christus?
Jezus roept ons om Hem te volgen, niet alleen als Verlosser, maar ook als Voorbeeld. Navolging betekent dagelijks je kruis opnemen en Zijn voetstappen drukken.
Wat zegt de Bijbel over gebed?
Gebed is het gesprek met God. De Bijbel staat vol teksten over bidden: over dagelijks gebed, samen bidden, bidden voor elkaar en de kracht van het gebed. Deze bijbelteksten laten zien hoe wij tot God mogen naderen.
Wat zegt de Bijbel over tien geboden?
De Tien Geboden zijn Gods morele wet, gegeven aan Mozes op de berg Sinai. Zij vormen de basis van het verbond tussen God en Zijn volk.
Wat zegt de Bijbel over rechtvaardigheid?
God is rechtvaardig en roept ons op om recht te doen. De Bijbel spreekt over Gods rechtvaardigheid en de roeping van gelovigen om op te komen voor gerechtigheid.
Wat zegt de Bijbel over discipelschap?
Discipelschap betekent Jezus navolgen als leerling. De Bijbel roept gelovigen op om dagelijks hun kruis op te nemen en Hem te volgen.
Wat zegt de Bijbel over naastenliefde?
Naastenliefde is in de Bijbel het tweede grote gebod: heb uw naaste lief als uzelf, direct na het gebod om God boven alles lief te hebben. De Bijbel roept op tot praktische liefde voor ieder mens die u op uw weg tegenkomt.