Wat zegt de Bijbel over berouw?
Berouw betekent oprecht verdriet over wat u verkeerd hebt gedaan, met het verlangen om het anders te doen. De Bijbel onderscheidt ware droefheid naar God, die tot bekering leidt, van wereldse droefheid die alleen spijt kent.
In het kort
Berouw betekent in de Bijbel meer dan spijt: het is oprechte droefheid over zonde die tot verandering leidt. Paulus onderscheidt 'droefheid naar God', die bekering werkt, van wereldse droefheid die alleen spijt kent (2 Korinthe 7:10). Echt berouw richt zich op God Zelf, zoals Joël 2:13 zegt: 'Scheurt uw hart en niet uw klederen'. Het gaat over in belijdenis en een nieuw begin.
De belangrijkste verzen op een rij
Scroll naar beneden voor alle 8 verzen met uitleg.
Sleutelverzen over berouw
“Want de droefheid naar God werkt een onberouwelijke bekering tot zaligheid.”
Paulus maakt een cruciaal onderscheid dat van levensbelang is: "de droefheid naar God werkt een onberouwelijke bekering tot zaligheid; maar de droefheid der wereld werkt den dood." Het Griekse lypē kata theon (droefheid naar God) beschrijft verdriet dat op God gericht is — verdriet dat men Hem beledigd heeft. De droefheid der wereld (lypē tou kosmou) is verdriet over gevolgen, verlies van reputatie of straf. Het verschil is de richting: naar God toe of naar zichzelf toe. Dit onderscheid helpt om oppervlakkige spijt te onderscheiden van waarachtig, door de Geest gewerkt berouw dat leidt tot echte levensverandering.
“De offeranden Gods zijn een gebroken geest; een gebroken en verslagen hart zult Gij, o God, niet verachten.”
David ontdekte door bitter berouw dat God geen rituele offers wilde maar iets veel diepers: "De offeranden Gods zijn een gebroken geest; een gebroken en verslagen hart zult Gij, o God, niet verachten." Het Hebreeuwse nishbar (gebroken) en dakka (verbrijzeld, vermorzeld) zijn sterke woorden die totale verbrokenheid beschrijven. God veracht (bazah) vele dingen, maar een verbroken hart veracht Hij niet — integendeel, het is het offer dat Hem het meest behaagt. Dit vers is de kern van bijbels berouw: niet religieuze prestatie maar innerlijke verbrokenheid over de zonde is wat God zoekt en honoreert.
“Want ik ken mijn overtredingen, en mijn zonde is steeds voor mij.”
David begint zijn berouw niet met een excuus maar met erkenning: "Want ik ken mijn overtredingen, en mijn zonde is steeds voor mij". Berouw hebben betekent hier: de zonde niet meer wegkijken. Het opschrift van de psalm (vers 1-2) noemt de aanleiding, de komst van de profeet Nathan na de zonde met Bathseba. Echt berouw begint bij eerlijkheid, en die eerlijkheid is de opening voor het gebed om een rein hart (vers 12).
“En scheurt uw hart en niet uw klederen, en bekeert u tot den HEERE, uw God; want Hij is genadig en barmhartig, lankmoedig en groot van goedertierenheid.”
De profeet roept op tot berouw dat verder gaat dan uiterlijke tekenen: "Scheurt uw hart en niet uw klederen, en bekeert u tot den HEERE, uw God; want Hij is genadig en barmhartig, lankmoedig en groot van goedertierenheid, en berouw hebbende over het kwade." Het scheuren van kleding was het gebruikelijke uiterlijke teken van rouw en berouw, maar Joël eist het scheuren van het hart — innerlijke, oprechte verbrokenheid. Cruciaal is de motivatie: het berouw wordt niet gedreven door angst voor straf maar door de kennis van wie God is — genadig, barmhartig en lankmoedig. Dit vers toont dat berouw mogelijk is omdat God bereid is te vergeven.
“Vader, ik heb gezondigd tegen den Hemel, en voor u, en ben niet meer waardig uw zoon genaamd te worden.”
“En de tollenaar, van verre staande, wilde ook zelfs de ogen niet opheffen naar den hemel, maar sloeg op zijn borst, zeggende: O God! wees mij zondaar genadig!”
De tollenaar in de tempel staat "van verre" en durft zijn ogen niet op te heffen. Zijn gebed is het kortste voorbeeld van berouw in het Nieuwe Testament: "O God! wees mij zondaar genadig". Hij vergelijkt zich niet met anderen, zoals de Farizeeër naast hem doet. Jezus zegt dat juist deze man gerechtvaardigd naar huis ging (vers 14). Berouw vraagt geen mooie woorden, alleen waarheid.
“Brengt dan vruchten voort, der bekering waardig.”
Johannes de Doper zegt tegen de Farizeeën en Sadduceeën: "Brengt dan vruchten voort, der bekering waardig". Berouw dat echt is, wordt zichtbaar in het leven. Lukas 3:10-14 geeft concrete voorbeelden: delen met wie niets heeft, niet meer eisen dan wat bepaald is, niemand iets afnemen met bedrog. Zo laat de Bijbel zien dat berouw tonen meer is dan spijt zeggen.
“Betert u dan, en bekeert u, opdat uw zonden mogen uitgewist worden.”
Petrus roept het volk in de tempel op: "Betert u dan, en bekeert u, opdat uw zonden mogen uitgewist worden". Berouw en bekering staan hier naast elkaar, gevolgd door een belofte: de zonde wordt uitgewist, en er komen "tijden der verkoeling", tijden van verademing, van het aangezicht des Heeren. Berouw is zo geen eindpunt in schuld, maar het begin van herstel.
Meer verzen over berouw
In het varkenshok kwam de verloren zoon tot zichzelf ("tot zichzelven gekomen zijnde", vers 17): een moment van nuchter zelfinzicht te midden van volstrekte ellende. Zijn woorden "Vader, ik heb gezondigd tegen den Hemel, en voor u, en ben niet meer waardig uw zoon genaamd te worden" tonen de kenmerken van echt berouw: erkenning van schuld tegenover God ("tegen den Hemel") en mensen ("voor u"), het loslaten van alle aanspraak op verdienste, en de terugkeer tot de vader met lege handen. De reactie van de vader — hardlopen, omhelzen, kussen, het beste kleed — openbaart Gods hart: Hij wacht op berouwvolle zondaars en ontvangt hen met vreugde.
Na Petrus' pinksterpreek werden de toehoorders "verslagen in het hart" (katanygēsan tēn kardian — diep doorstoken in hun hart) en vroegen: "Wat zullen wij doen, mannen broeders?" Petrus antwoordde: "Bekeert u, en een iegelijk van u worde gedoopt in den Naam van Jezus Christus, tot vergeving der zonden." Dit is het model van berouw dat leidt tot bekering: de prediking van het Woord raakt het hart door de Heilige Geest, het berouw drijft tot de vraag naar redding, en het antwoord is bekering en geloof. Op die dag werden drieduizend gedoopt — berouw dat uitmondt in publieke belijdenis en gemeenschap.
Wat leert de Bijbel ons over berouw?
Berouw is het oprechte, door de Heilige Geest gewerkte betreuren van de zonde en het hartelijke verlangen naar verandering en vernieuwing van leven. De Bijbel maakt een wezenlijk onderscheid tussen ware droefheid naar God en wereldse droefheid. Paulus schrijft in 2 Korinthe 7:10: "Want de droefheid naar God werkt een onberouwelijke bekering tot zaligheid; maar de droefheid der wereld werkt den dood." Wereldse droefheid is spijt over gevolgen — berouw dat men betrapt is, angst voor straf — maar ware droefheid naar God is verdriet over de zonde zelf, omdat zij God onteert en Zijn heiligheid schendt. Het Hebreeuwse woord nacham (berouw hebben, van gedachten veranderen) en het Griekse metanoia (ommekeer van denken) wijzen beide op een fundamentele verandering van hart en gezindheid, die veel dieper gaat dan uiterlijk gedrag alleen. Het meest aangrijpende voorbeeld van waar berouw in de Bijbel is David na zijn overspel met Bathseba en de moord op Uria. Na de confrontatie door de profeet Nathan belijdt David zijn schuld met verscheurend berouw in Psalm 51: "Wees mij genadig, o God! naar Uw goedertierenheid; delg mijn overtreding uit, naar de grootheid Uwer barmhartigheden." Zijn bekentenis "Tegen U, U alleen, heb ik gezondigd" (Psalm 51:6) toont dat hij begreep dat alle zonde uiteindelijk tegen God gericht is. De profeet Joël roept het volk op om hun hart te scheuren en niet hun kleren — het gaat om innerlijke oprechtheid, niet uiterlijk vertoon (Joël 2:13). Jezus vertelde de gelijkenis van de verloren zoon, die in het varkenshok tot inkeer kwam en terugkeerde naar zijn vader met de belijdenis: "Vader, ik heb gezondigd tegen den Hemel, en voor u" (Lukas 15:17-21). De gereformeerde theologie leert dat waar berouw een geschenk van God is — het is de Heilige Geest die door de verkondiging van de wet het hart overtuigt van zonde, schuld en oordeel (Johannes 16:8), en door de verkondiging van het evangelie tot Christus trekt. De Heidelbergse Catechismus (zondag 33) beschrijft de bekering als bestaande uit "de afsterving des ouden" en "de opstanding des nieuwen mensen" — berouw over het verleden en vreugde over het nieuwe leven in Christus.
Wat betekent berouw? De betekenis van het woord
Berouw betekent: oprecht verdriet over iets wat u verkeerd hebt gedaan, samen met de wil om het anders te doen. Het woord hangt samen met rouw: wie berouw heeft, rouwt over zijn eigen daad. Daarin verschilt berouw van spijt, dat ook kan gaan over een gemiste kans of een verkeerde keuze; berouw is zwaarder en gaat over schuld. Berouw hebben, berouw tonen en spijt betuigen worden in het dagelijks spraakgebruik vaak door elkaar gebruikt. Het werkwoord berouwen komt in de Statenvertaling veel voor in de vorm het berouwt mij, dat wil zeggen: ik betreur het. Een bijzonder woord is onberouwelijk in 2 Korinthe 7:10, waar de droefheid naar God een onberouwelijke bekering werkt: een ommekeer waarvan men nooit spijt krijgt. Het spreekwoord berouw komt na de zonde zegt iets anders, namelijk dat spijt altijd achteraf komt. In de Bijbel is berouw nooit alleen een gevoel. Het Hebreeuwse woord sjoev (omkeren) en het Griekse metanoia (anders gaan denken) geven het een richting: weg van de zonde en terug naar God. De verloren zoon zegt het in één zin: "Ik zal opstaan en tot mijn vader gaan" (Lukas 15:18). Wie een ander woord voor berouw zoekt, komt uit bij inkeer, wroeging en boetvaardigheid.
Voorbeelden van berouw in de Bijbel
David is het klassieke en meest indringende voorbeeld van diep berouw in de Bijbel. Na de confrontatie door de profeet Nathan, die met de gelijkenis van het ooilam Davids zonde ontmaskerde (2 Samuël 12:1-14), schreef David Psalm 51, een van de meest aangrijpende boetepsalmen ooit geschreven. Zijn berouw was totaal: hij beleed zijn schuld tegenover God, smeekte om reiniging, en vroeg: "Schep mij een rein hart, o God! en vernieuw in het binnenste van mij een vasten geest" (Psalm 51:12). Petrus weende bitter na zijn drievoudige verloochening van Christus (Lukas 22:62) — zijn tranen waren niet van wanhoop maar van oprecht berouw, en hij werd later door Jezus zelf hersteld met de drievoudige vraag "Hebt gij Mij lief?" (Johannes 21:15-17). De verloren zoon kwam tot berouw in het dieptepunt van het varkenshok en keerde terug met de woorden: "Vader, ik heb gezondigd" (Lukas 15:17-21). Het volk Ninevé toonde massaal berouw na Jona's korte prediking — van de koning tot de geringste inwoner — en God spaarde de stad (Jona 3:5-10). De tollenaar in de tempel sloeg op zijn borst en bad "O God! wees mij zondaar genadig!" en ging gerechtvaardigd naar huis (Lukas 18:13-14). Elk voorbeeld laat hetzelfde patroon zien: oprecht berouw wordt door God gehonoreerd met vergeving.
Heeft God berouw? Het woord berouw in de Statenvertaling
De Statenvertaling gebruikt het woord berouw ook van God, en dat roept vragen op. Genesis 6:6 zegt: "Toen berouwde het de HEERE, dat Hij den mens op de aarde gemaakt had, en het smartte Hem aan Zijn hart." Van Ninevé lezen we: "God zag hun werken, dat zij zich bekeerden van hun bozen weg; en het berouwde God over het kwaad, dat Hij gesproken had hun te zullen doen, en Hij deed het niet" (Jona 3:10). Even stellig staat er elders het tegendeel: "En ook liegt Hij, Die de Overwinning van Israel is, niet, en het berouwt Hem niet; want Hij is geen mens, dat Hem iets berouwen zou" (1 Samuël 15:29). Die twee lijnen spreken elkaar niet tegen, maar gebruiken hetzelfde woord anders. Van God gezegd betekent berouw (Hebreeuws nacham) niet dat Hij spijt heeft van een vergissing, maar dat Hij van koers verandert in Zijn omgang met mensen die zelf veranderen — terwijl Zijn wezen en Zijn woord onveranderlijk blijven. De oude uitleggers spraken hier van een menselijke spreekwijze: de Schrift spreekt over God zoals mensen over mensen spreken, om begrijpelijk te maken wat er in Gods hart omgaat. Van mensen gezegd heeft berouw hebben juist de volle betekenis: erkennen dat het verkeerd was, en omkeren.
Echt berouw versus vals berouw
De Bijbel maakt indringende onderscheidingen tussen echt en vals berouw, en het is van levensbelang deze te herkennen. Judas had berouw (metamelētheis) nadat hij Jezus had verraden, maar zijn droefheid leidde tot wanhoop en zelfmoord, niet tot bekering en geloof (Mattheüs 27:3-5) — het was de "droefheid der wereld" die de dood werkt. Esau, die zijn eerstgeboorterecht verkocht had, werd later, "de zegening willende beërven, verworpen", want hij "vond geen plaats des berouws" (metanoia), "hoewel hij dezelve met tranen zocht" (Hebreeën 12:16-17); zijn tranen waren niet om de zonde maar om het verloren voordeel. Farao vertoonde herhaaldelijk schijnberouw: steeds wanneer een plaag trof, beloofde hij beterschap, maar zodra de plaag ophield, verhardde hij zijn hart opnieuw (Exodus 8:15, 9:34). Saul beleed meermaals "ik heb gezondigd" (1 Samuël 15:24, 26:21) maar zijn gedrag veranderde niet — zijn berouw was oppervlakkig en gericht op het behouden van zijn koninklijke status. Echt berouw kenmerkt zich door oprechte belijdenis van schuld tegenover God en mensen, het daadwerkelijk verlaten van de zonde, het vluchten tot Gods genade in Christus, en de bereidheid tot herstel waar mogelijk (Lukas 19:8, Zacheus' viervoudige vergoeding).
Berouw als gave van God
De gereformeerde theologie benadrukt dat waar berouw niet uit de mens zelf voortkomt maar een geschenk is van Gods Heilige Geest. Jezus leerde dat de Geest de wereld overtuigt "van zonde, en van gerechtigheid, en van oordeel" (Johannes 16:8). Handelingen 5:31 stelt dat God Christus heeft verhoogd "om Israël te geven bekering en vergeving der zonden" — bekering is iets dat God geeft, niet iets dat de mens uit eigen kracht produceert. 2 Timotheüs 2:25 spreekt over de mogelijkheid "of hun God te eniger tijd bekering gave tot erkentenis der waarheid." De Dordtse Leerregels (III/IV.11-12) beschrijven hoe God door de kracht van de Heilige Geest "tot in het binnenste van de mens doordringt, het gesloten hart opent, het harde week maakt." Dit betekent niet dat de mens passief is — berouw wordt werkelijk beleefd en gevoeld — maar dat de bron ervan in Gods genade ligt. De Heidelbergse Catechismus (zondag 33) beschrijft berouw als "een hartelijk leedwezen dat wij God door onze zonden vertoornd hebben" — het woord "hartelijk" wijst op diep gevoeld, innerlijk leed dat verder reikt dan intellectuele erkenning alleen. Wie waar berouw ervaart, mag hierin Gods Geest aan het werk zien.
Berouw en de christelijke levenspraktijk
Berouw is in de gereformeerde traditie geen eenmalige gebeurtenis bij de bekering maar een dagelijkse werkelijkheid in het leven van de gelovige. De Heidelbergse Catechismus (zondag 33, vraag 89) beschrijft "de afsterving des ouden mensen" als "een hartelijk leedwezen, dat wij God door onze zonden vertoornd hebben, en die hoe langer hoe meer haten en vlieden." Het "hoe langer hoe meer" wijst op een groeiend besef van de ernst van de zonde naarmate men dichter bij God leeft — de meest heilige christenen hebben vaak het diepste berouw. Maarten Luther begon zijn 95 stellingen (1517) met de woorden: "Wanneer onze Heere en Meester Jezus Christus zei 'Doet boete,' bedoelde Hij dat het hele leven der gelovigen een voortdurende boete zou zijn." De dagelijkse terugkeer tot God door belijdenis van zonde en vernieuwde overgave is de hartslag van het christelijke leven. 1 Johannes 1:8-9 biedt hierbij troostrijke zekerheid: "Indien wij onze zonden belijden, Hij is getrouw en rechtvaardig, dat Hij ons de zonden vergeve en ons reinige van alle ongerechtigheid." De belijdenis van zonde is geen teken van zwakte maar van geestelijke gezondheid — wie niet meer over zonde rouwt, is reden tot zorg. De gemeente biedt de context voor belijdenis: onderlinge belijdenis (Jakobus 5:16), pastoraal toezicht en de verkondiging die tot berouw roept.
Praktische toepassing
Onderzoek uw hart regelmatig en eerlijk: is er zonde die u moet belijden voor God en mogelijk voor mensen? Vlied niet van God weg maar naar Hem toe — dat is precies wat berouw is: een terugkeer tot de Vader, zoals de verloren zoon. Belijdenis van zonde is geen zwakte maar kracht en een teken van geestelijke gezondheid. God belooft vergeving aan wie oprecht belijdt: "Indien wij onze zonden belijden, Hij is getrouw en rechtvaardig, dat Hij ons de zonden vergeve" (1 Johannes 1:9). Laat berouw niet bij gevoelens blijven maar leid het tot concrete verandering in uw leven: "Brengt dan vruchten voort, der bekering waardig", zei Johannes de Doper (Mattheüs 3:8). Zoek zo nodig verzoening met mensen die u hebt benadeeld en maak goed wat u kunt goedmaken. Maak dagelijkse zelfreflectie in het licht van Gods Woord tot een gewoonte — niet als wettische zelfkwelling maar als een liefdevolle omgang met uw hemelse Vader die u kent en vergeeft. Vertrouw op Gods genade die altijd groter is dan uw zonde, en laat het berouw u niet in wanhoop maar in verwondering over Gods barmhartigheid brengen.
Zo belijdt de kerk het
Meer weten over berouw in de Bijbel?
Stel uw vragen aan de BijbelAssistent en krijg direct antwoord met bijbelverwijzingen.
Gerelateerde gelegenheden en verdieping
Veelgestelde vragen over berouw
Wat is het verschil tussen berouw en spijt?
Spijt betreurt vooral de gevolgen: gezichtsverlies, straf of gemiste kansen. Berouw betreurt de zonde zelf, tegenover God. Paulus noemt dat 'de droefheid naar God' die tot bekering leidt, tegenover de droefheid der wereld (2 Korinthe 7:10). Judas had spijt van zijn verraad maar eindigde in wanhoop; echt berouw vlucht juist naar Gods genade en zoekt vergeving en herstel. Het verschil zit dus niet in de intensiteit van het gevoel, maar in de richting.
Wat betekent berouw hebben?
Berouw hebben is meer dan zeggen dat het u spijt: het is de schuld als eigen schuld erkennen en de verkeerde weg willen verlaten. In de Bijbel is berouw meer dan een gevoel: het Hebreeuwse nacham en het Griekse metanoia duiden op een innerlijke omkeer: anders gaan denken over de zonde en zich afkeren van de verkeerde weg. Wie berouw toont, erkent de schuld zonder verzachting, zoals de verloren zoon: "Vader, ik heb gezondigd tegen den Hemel, en voor u" (Lukas 15:21).
Wat betekent "berouw komt na de zonde"?
Dit Nederlandse spreekwoord zegt dat spijt altijd te laat komt: pas nadat het kwaad gedaan is, ziet men wat men had moeten laten. Het is geen letterlijke bijbeltekst, maar de Bijbel kent de waarheid erachter — David kwam tot inkeer nadat de profeet Nathan zijn zonde blootlegde (2 Samuël 12; Psalm 51). Het evangelie voegt er iets aan toe: berouw komt weliswaar ná de zonde, maar het is nooit te laat zolang Gods genade wordt gezocht. "Een gebroken en verslagen hart zult Gij, o God, niet verachten" (Psalm 51:19).
Wat is de droefheid naar God?
De uitdrukking komt uit 2 Korinthe 7:10: "Want de droefheid naar God werkt een onberouwelijke bekering tot zaligheid; maar de droefheid der wereld werkt den dood." Droefheid naar God is verdriet over de zonde omdat zij God raakt, niet omdat iemand betrapt is of de gevolgen draagt. Zulke droefheid drijft een mens naar God toe en mondt uit in bekering en opluchting. Wereldse droefheid blijft in zichzelf hangen en eindigt in wanhoop, zoals bij Judas. De vrucht maakt het verschil zichtbaar.
Wat is een ander woord voor berouw?
In het Nederlands liggen spijt, wroeging, inkeer, boetvaardigheid en schuldbesef in de buurt, elk met een eigen kleur: spijt is het lichtst, wroeging knaagt, en inkeer benoemt de ommekeer zelf. Wie een puzzel invult, komt met wroeging op acht letters uit en met inkeer op zes. De Bijbel legt de nadruk niet op het woord maar op de richting: 'de droefheid naar God werkt een onberouwelijke bekering tot zaligheid' (2 Korinthe 7:10).
Heeft God berouw?
De Statenvertaling zegt het inderdaad van God: 'Toen berouwde het de HEERE, dat Hij den mens op de aarde gemaakt had' (Genesis 6:6), en over Ninevé dat 'het berouwde God over het kwaad, dat Hij gesproken had hun te zullen doen' (Jona 3:10). Elders staat het omgekeerde: 'het berouwt Hem niet; want Hij is geen mens, dat Hem iets berouwen zou' (1 Samuël 15:29). Van God gezegd betekent berouw geen spijt over een vergissing, maar dat Hij Zijn handelen wijzigt tegenover mensen die zelf veranderen.
Wat is berouw?
Berouw is verdriet over een eigen verkeerde daad, met de wil om om te keren. Het is dus meer dan schrikken van de gevolgen. In de Bijbel is berouw gericht op God: David zegt "Tegen U, U alleen, heb ik gezondigd" (Psalm 51:6). Echt berouw blijft niet hangen in schuldgevoel, maar zoekt vergeving bij God en, waar het kan, herstel bij mensen.
Hoe toon je oprecht berouw volgens de Bijbel?
De Bijbel noemt drie kenmerken. Eerlijk belijden, zonder de schuld te verkleinen (Psalm 51:5; 1 Johannes 1:9). Werkelijk anders gaan leven: "Brengt dan vruchten voort, der bekering waardig" (Mattheüs 3:8). En goedmaken wat goed te maken is, zoals Zacheüs die beloofde wat hij door bedrog had genomen vierdubbel terug te geven (Lukas 19:8). Berouw tonen is zo een weg, geen moment.
Wat betekent onberouwelijk in 2 Korinthe 7:10?
Onberouwelijk betekent: waarvan men nooit spijt krijgt. Paulus schrijft dat "de droefheid naar God werkt een onberouwelijke bekering tot zaligheid" (2 Korinthe 7:10). Berouw over de zonde doet pijn, maar de ommekeer die eruit voortkomt is iets waarop een mens nooit hoeft terug te komen. Het woordspel laat zien dat goed berouw uitloopt op een keuze zonder spijt.
Gerelateerde onderwerpen
Wat zegt de Bijbel over bekering?
Bekering is een ommekeer van zonde naar God. De Bijbel roept alle mensen op tot bekering en belooft Gods vergeving aan wie zich bekeert.
Wat zegt de Bijbel over vergeving?
Vergeving is een kernthema in de Bijbel. God vergeeft zonden door Jezus Christus en roept ons op om ook anderen te vergeven.
Wat zegt de Bijbel over zonde?
Zonde schrijft u met een z, in beide betekenissen van het woord: de overtreding van Gods gebod en het alledaagse dat is zonde, in de zin van jammer. In de Bijbel is zonde alles waarmee de mens tekortschiet tegenover God en de naaste, in daden, woorden, gedachten en nalaten. Alle mensen hebben gezondigd, maar in Christus is er vergeving.
Wat zegt de Bijbel over genade?
Genade is Gods onverdiende gunst aan de mens. Door genade worden wij gered, niet door onze eigen werken maar door het offer van Jezus Christus.
Wat zegt de Bijbel over heiliging?
Heiliging, in de Statenvertaling heiligmaking, is het proces van groeiende gelijkvormigheid aan Christus. De Bijbel leert dat God ons heiligt door Zijn Geest en Woord.