Voorbede in 7 dagen

Achtergrond: in de Schrift is bidden voor anderen geen bijzaak. Samuël noemt het nalaten ervan zonde: 'het zij verre van mij, dat ik tegen den HEERE zou zondigen, dat ik zou aflaten voor ulieden te bidden' (1 Samuël 12:23). Paulus vermaant 'voor alle dingen' tot 'smekingen, gebeden, voorbiddingen, dankzeggingen' voor alle mensen, en hij verbindt dat direct met de enige Middelaar: 'Want er is één God, er is ook één Middelaar Gods en der mensen, de Mens Christus Jezus' (1 Timotheüs 2:5). Voorbede rust dus niet op de kracht van wie bidt. De Heere Jezus bidt Zelf voor de Zijnen, 'alzo Hij altijd leeft om voor hen te bidden' (Hebreeën 7:25).

Doel: het plan laat zien hoe verschillend er in de Bijbel voor anderen gebeden wordt. Abraham vraagt telkens opnieuw, van vijftig naar tien rechtvaardigen. Mozes pleit op Gods eigen beloften aan Abraham, Izak en Israël en op de eer van Zijn Naam. De gemeente in Jeruzalem bidt gedurig en gelooft het antwoord eerst niet. De Heere Jezus vraagt niet dat de Zijnen uit de wereld worden weggenomen, wel dat zij bewaard worden. Paulus bidt voor mensen die hij nauwelijks kent om kennis van Gods wil en om volharding. Jakobus maakt het gebed voor elkaar iets van de hele gemeente en wijst op Elias, 'een mens van gelijke bewegingen als wij' (Jakobus 5:17).

Voor wie: voor wie gewend is voor anderen te bidden en daar eens bij wil stilstaan, voor wie aarzelt omdat het eigen gebed zo klein lijkt, en voor wie bij een gebedskring hoort. Het plan vraagt geen voorkennis.

Tempo: zeven dagen van drie tot vijf minuten, met één gedeelte van zes tot eenentwintig verzen per dag. Het plan is niet aan data gebonden. Het past in de week vóór een biddag of een gebedsavond van de gemeente, en evengoed op elk ander moment van het jaar.

Paulus noemt 'smekingen, gebeden, voorbiddingen, dankzeggingen' (1 Timotheüs 2:1). Als eersten staan er 'koningen, en allen, die in hoogheid zijn': machthebbers die de gemeente niet zelf had gekozen. Hij geeft er een reden bij: 'Want dat is goed en aangenaam voor God, onzen Zaligmaker' (vers 3). Dat het gebed zo ver reikt, rust op wat volgt: er is één Middelaar Gods en der mensen, de Mens Christus Jezus.

Wie bidt, begint vaak dichtbij: bij het eigen gezin, een zieke buurvrouw, een vriend die het zwaar heeft. Paulus schuift die namen niet opzij. Hij trekt de kring alleen wijder, tot mensen die men nauwelijks kent of liever ontloopt. Opvallend is dat hij naast het vragen ook het danken noemt, juist voor mensen bij wie dat niet vanzelf spreekt.