Tien dagen van gebed

De tien dagen tussen Hemelvaart en Pinksteren zijn in de Schrift dagen van wachten. Vlak voor Zijn hemelvaart zegt de Heere Jezus tegen Zijn discipelen dat zij uit Jeruzalem niet moeten vertrekken, maar de belofte des Vaders moeten verwachten. Wat zij in die tussentijd doen, beschrijft Lukas in één vers: zij blijven eendrachtig bij elkaar in het bidden en smeken, met de vrouwen, Maria en de broeders van Jezus. In veel gemeenten worden deze dagen gebruikt om samen te bidden om de Heilige Geest. De uitstorting op de Pinksterdag was eenmalig en hoeft niet herhaald te worden; wel leert de Heere Jezus de Zijnen om de Geest te vragen (Lukas 11:13). Dit plan sluit daarbij aan door het gebed en het werk van de Geest naast elkaar te lezen.

Het plan wil laten zien hoe de Schrift over gebed en over de Geest spreekt. De Geest is beloofd lang voordat Hij werd uitgestort: Ezechiël hoort 'En Ik zal Mijn Geest geven in het binnenste van u' (Ezechiël 36:27), en Mozes sprak de wens al uit: 'Och of al het volk des HEEREN profeten waren' (Numeri 11:29). Tegelijk wil God om wat Hij belooft gevraagd worden; Ezechiël krijgt ook te horen: 'Daarenboven zal Ik hierom van het huis Israëls verzocht worden' (Ezechiël 36:37). Het plan houdt beide lijnen bij elkaar en wijst telkens naar Christus, Die in de hemel voor de Zijnen bidt en van Wie de Geest getuigt.

De gedeelten komen uit beide Testamenten en zijn kort genoeg om ook samen te lezen, in een gezin of in een gemeente die in deze dagen samen bidt. Voorkennis is niet nodig. Wie op een ander moment in het jaar begint, kan het plan net zo goed lezen.

Elke dag bestaat uit een kort gedeelte, één vraag en een korte overdenking. Waar de dag met een kernvers begint, leest u dat vers eerst los en daarna in zijn verband. Op de eerste dag staat naast Handelingen 1:14 ook Psalm 47, en op de laatste dag Johannes 7, waar de belofte van de Geest wacht op de verheerlijking van Christus.

Lukas noemt in één adem wie er samen bidden: de apostelen, de vrouwen, Maria en de broeders van Jezus. Johannes vertelt dat het met die broeders eerder anders stond: 'Want ook Zijn broeders geloofden niet in Hem' (Johannes 7:5). Nu bidden zij mee, samen met de vrouwen en met Maria. Die verandering is het werk van God. Psalm 47, die de kerk van oudsher bij Hemelvaart leest, zingt: 'God vaart op met gejuich, de HEERE met geklank der bazuin' (Psalm 47:6). Daarin heeft de kerk de Koning gehoord Die de discipelen niet meer zien.

Wie in een gemeente, een kring of een gezin bidt, doet dat zelden met mensen die allemaal dezelfde weg zijn gegaan. In Jeruzalem zaten mensen die vanaf het begin waren meegelopen, naast mensen die pas later geloofden. Wat hen samenbracht, was dezelfde Heere en dezelfde belofte. De psalm noemt Hem 'een groot Koning over de ganse aarde' (Psalm 47:3), ook in de dagen dat Hij niet te zien is.