Pinksterleesplan in 11 dagen

Achtergrond: het feest dat wij Pinksteren noemen, was in Israël het feest der weken. Vijftig dagen na Pasen werden de eerstelingen van de tarweoogst aan de HEERE gebracht (Leviticus 23:15-17, Exodus 34:22), en op die dag waren in Jeruzalem Joden uit vele landen bijeen. Veertig dagen na Zijn opstanding werd de Heere Jezus opgenomen in de hemel (Handelingen 1:3, 9). Tien dagen later 'waren zij allen eendrachtelijk bijeen' (Handelingen 2:1), en de Heilige Geest werd uitgestort. De kerk viert op Hemelvaartsdag de verhoging van Christus en met Pinksteren de uitstorting van de Geest: twee feesten die bij elkaar horen.

Doel: dit plan laat belofte en vervulling naast elkaar lezen. De Heere Jezus spreekt over de Trooster als de Geest der waarheid, Die van Hem getuigt en Hem verheerlijkt (Johannes 15:26, Johannes 16:14). De profeten laten zien dat de uitstorting van de Geest al lang beloofd was; op de Pinksterdag zegt Petrus dat hier vervuld wordt 'wat gesproken is door den profeet Joël' (Handelingen 2:16). De gemeente in Handelingen 1 laat zien hoe het wachten eruitzag: samen, biddend, en intussen doend wat er te doen was. Het plan belooft geen bepaalde ervaring, maar laat de teksten spreken over Wie de Geest is en wat Hij doet.

Voor wie: voor wie de dagen tussen Hemelvaart en Pinksteren bewust wil doorleven, voor wie wil lezen wat de Schrift over de Heilige Geest leert, en voor gezinnen en kringen die zich samen op het Pinksterfeest voorbereiden. Voorkennis is niet nodig.

Tempo: elf dagen van vijf tot tien minuten. Elke dag heeft één lezing van vijf tot eenentwintig verzen, met een vraag en een overdenking. Wie op Hemelvaartsdag begint, leest op Pinksterzondag Handelingen 2.

De discipelen vragen naar de tijd, en de Heere Jezus antwoordt: 'Het komt u niet toe, te weten de tijden of gelegenheden' (Handelingen 1:7). In plaats daarvan krijgen zij een belofte: de kracht van de Heilige Geest, en een roeping als getuigen. Dan neemt een wolk Hem weg van hun ogen.

Wat de discipelen daarna doen, is eenvoudig. Zij keren terug naar Jeruzalem, gaan op in de opperzaal en blijven bij elkaar: 'Deze allen waren eendrachtelijk volhardende in het bidden en smeken' (Handelingen 1:14). Lukas noemt hen bij name, met de vrouwen en Maria erbij. Wie wacht op iets wat beloofd is en nog niet te zien, kent die tussentijd. In de opperzaal ziet die tussentijd eruit als een kring mensen die samen bidt.