Samen bijbellezen als echtpaar

De Bijbel opent en sluit met een bruiloft. In Genesis 2 brengt de HEERE God de vrouw tot Adam, en Adam zegt: 'Deze is ditmaal been van mijn benen, en vlees van mijn vlees' (Genesis 2:23). In Openbaring 19 klinkt de lofzang omdat 'de bruiloft des Lams is gekomen' (Openbaring 19:7). Daartussen gebruikt de Schrift het huwelijk telkens als beeld van de band tussen God en Zijn volk. Bij Hosea ondertrouwt de HEERE Zich met Israël, en bij Jesaja is Hij over Sion vrolijk zoals een bruidegom over de bruid. Paulus schrijft over man en vrouw: 'Deze verborgenheid is groot; doch ik zeg dit, ziende op Christus en op de Gemeente' (Efeze 5:32).

Dit plan wil een echtpaar samen laten lezen wat de Schrift over liefde, trouw en vergeving zegt, en het eigen huwelijk laten zien in het licht van de trouw van God. Het huwelijk wordt daarbij niet groter gemaakt dan het is. De Heere Jezus zegt: 'in de opstanding nemen zij niet ten huwelijk, noch worden ten huwelijk uitgegeven' (Mattheüs 22:30). Het huwelijk is een gave voor dit leven, die verder wijst naar Christus. Daarom eindigt het plan niet bij het echtpaar, maar bij de bruiloft des Lams.

Het plan is bedoeld voor getrouwde stellen, voor wie in ondertrouw is en voor huwelijkskringen. Het gaat over de gave en de roeping van het huwelijk, niet over de vraag wie aan een ideaal voldoet. Er is geen voorkennis nodig, en de dagen veronderstellen geen bepaalde levensfase.

Elke dag leest u vijf tot dertien verzen. Met de vraag en de overdenking bent u 5 tot 10 minuten bezig. Lees de gedeelten bij voorkeur hardop, om beurten, en neem daarna de vraag van de dag samen door. Het plan hoeft niet dag na dag gelezen te worden: wie het één keer per week samen leest, bijvoorbeeld op zondagavond, doet er ruim drie maanden over.

De HEERE God ziet wat er ontbreekt en zegt: 'Ik zal hem een hulpe maken, die als tegen hem over zij' (Genesis 2:18). Eerst geeft Adam de dieren een naam, maar onder hen vindt hij niemand die bij hem past. Dan bouwt God uit de ribbe een vrouw en brengt haar Zelf tot Adam. Het woord hulpe betekent hier geen mindere: zij staat tegenover hem, van hetzelfde vlees. Adam antwoordt met verwondering: 'Deze is ditmaal been van mijn benen, en vlees van mijn vlees' (Genesis 2:23). Daarna noemt de tekst wat God van het begin af ingesteld heeft: de man verlaat zijn vader en zijn moeder, 'en zij zullen tot één vlees zijn' (Genesis 2:24).

Dit gedeelte gaat in de eerste plaats over God, Die ziet wat de mens nodig heeft en de vrouw als gave geeft. Een echtpaar kan elkaar zo leren zien: ontvangen uit Zijn hand, niet zelf bedacht of verdiend. Ook voor wie alleen leest, laat het zien hoe zorgvuldig de HEERE op de mens let. Twee mensen staan voor elkaar zonder iets te verbergen, en 'zij schaamden zich niet' (Genesis 2:25).