Ruth in 4 dagen

Achtergrond: het boek Ruth staat in onze Bijbel tussen Richteren en 1 Samuël, en het hoort ook in die tijd thuis. Richteren eindigt met de vaststelling dat er geen koning in Israël was; Ruth eindigt met de naam David. Het verhaal laat zien hoe de wet van Mozes in het dagelijks leven werkte: armen en vreemdelingen mochten aren oplezen achter de maaiers (Leviticus 19:9-10), en een naaste bloedverwant kon als losser het land van een verarmd familielid terugkopen (Leviticus 25:25). In Ruth 4 gaat die lossing samen met het huwelijk met de weduwe, opdat de naam van de gestorvene blijft, zoals de wet dat elders voor de broer van de gestorvene regelde (Deuteronomium 25:5-6).

Doel: dit plan laat u het hele boek van begin tot eind lezen, met aandacht voor de grote lijn. God doet in Ruth geen zichtbare wonderen en spreekt niet uit de hemel. Toch noemen de personen Zijn Naam steeds opnieuw, in zegenwensen en in klachten, en de verteller noemt Hem aan het begin en aan het eind Zelf als Degene Die handelt (Ruth 1:6 en 4:13). Zo blijkt aan het eind dat Hij al die tijd aan het werk was. Boaz wenst Ruth het loon toe 'van den HEERE, den God Israels, onder wiens vleugelen gij gekomen zijt om toevlucht te nemen' (Ruth 2:12). De christelijke kerk heeft in de losser Boaz van oudsher een heenwijzing gezien naar Christus, de Verlosser Die Zijn volk vrijkoopt.

Voor wie: het plan vraagt geen voorkennis; wie meer achtergrond zoekt, vindt die in de studiegids over Ruth. Ook voor wie zelf verlies kent, is Naomi een herkenbare gestalte: zij spreekt haar bitterheid uit en wordt toch niet losgelaten.

Tempo: vier dagen van vijf tot tien minuten. Wie liever in één keer leest, kan het boek uitlezen en de vragen over vier dagen verdelen.

Het hoofdstuk begint met honger, en in Moab sterven Elimelech en zijn beide zonen. Naomi keert terug, omdat zij gehoord heeft 'dat de HEERE Zijn volk bezocht had, gevende hun brood' (Ruth 1:6). Zij stuurt haar schoondochters terug, want bij haar valt niets meer te halen. Orpa gaat, met een kus. Ruth blijft en bindt zich aan Naomi, aan haar volk en aan haar God, tot de dood toe. In Bethlehem verbergt Naomi haar verdriet niet voor de vrouwen van de stad. Zij noemt zonder omwegen Wie zij erachter ziet: 'de Almachtige heeft mij grote bitterheid aangedaan' (Ruth 1:20), en: 'Vol toog ik weg, maar ledig heeft mij de HEERE doen wederkeren' (Ruth 1:21).

Wie zelf met lege handen staat, kan zich in Naomi herkennen. De Bijbel laat haar klacht staan en praat die niet weg. Naast haar loopt Ruth, die meegaat zonder te weten wat er komen zal. Het hoofdstuk sluit met een kleine aanwijzing, die nog niets belooft en toch de deur op een kier zet: zij kwamen te Bethlehem 'in het begin van de gersteoogst' (Ruth 1:22).