Wijsheid voor ouders

Achtergrond: in Israël was het gezin de eerste plaats waar het geloof werd doorgegeven. De wet rekent erop dat kinderen vragen stellen, en ouders vertellen dan wat de HEERE gedaan heeft: 'Wij waren dienstknechten van Farao in Egypte; maar de HEERE heeft ons door een sterke hand uit Egypte uitgevoerd' (Deuteronomium 6:21). Psalm 78 spreekt over vaders die het hun kinderen vertellen, 'Opdat het navolgende geslacht die weten zou' (Psalm 78:6). In het Nieuwe Testament worden vaders aangesproken in Efeze 6:4 en Kolossenzen 3:21, en Paulus noemt het geloof dat eerst in de grootmoeder en de moeder van Timotheüs woonde (2 Timotheüs 1:5).

Doel: dit plan laat lezen hoe de Schrift over kinderen en opvoeding spreekt, en vooral wie God is voor ouders en kinderen. Hij is de Vader 'Uit Welken al het geslacht in de hemelen en op de aarde genoemd wordt' (Efeze 3:15). Wijsheid begint in de Schrift bij 'De vreze des HEEREN' (Spreuken 9:10), en het Nieuwe Testament noemt Christus Degene 'Die ons geworden is wijsheid van God' (1 Korinthe 1:30). Daarom eindigt het plan niet bij wat ouders moeten doen, maar bij gebed. De moeilijke kanten blijven staan: de ouders van Mozes moesten hun kind uit handen geven, Maria en Jozef zochten hun Zoon 'met angst' (Lukas 2:48), en de vader in Markus 9 roept: 'Ik geloof, Heere! kom mijn ongelovigheid te hulp' (Markus 9:24). Niemand wordt beoordeeld op de weg die een kind later kiest.

Voor wie: voor vaders en moeders met jonge, opgroeiende of volwassen kinderen, voor pleegouders en stiefouders, en voor grootouders die met hun kleinkinderen meeleven. Voorkennis is niet nodig. Het plan is ook geschikt om samen te lezen, als ouders of in een gesprekskring.

Tempo: eenentwintig dagen van vijf tot tien minuten. Elke dag leest u een kort gedeelte van drie tot tweeëntwintig verzen; op enkele dagen gaat één vers voorop, zoals Hebreeën 11:23 bij de ouders van Mozes en Jakobus 1:5 bij de vraag om wijsheid. Wie een dag overslaat, leest bij de volgende dag verder; de dagen staan elk op zichzelf.

De psalm noemt het zwoegen bij naam, vroeg opstaan, laat opblijven, 'eet brood der smarten' (Psalm 127:2), en noemt het zonder de HEERE tevergeefs. Daartegenover staat een stille zin: 'het is alzo, dat Hij het Zijn beminden als in den slaap geeft' (Psalm 127:2). Daarna spreekt de psalm over kinderen, niet als prestatie en niet als bezit: 'Ziet, de kinderen zijn een erfdeel des HEEREN' (Psalm 127:3).

Ouderschap begint in deze psalm bij ontvangen. Een erfdeel krijgt u in handen zonder het verdiend te hebben, en het blijft verbonden met de Gever. Wie moe is van het vele werk of zich zorgen maakt over een kind, leest hier geen verwijt. Ook vers 5, over de gevulde pijlkoker, is geen maatstaf: wie één kind kreeg, op een kind wacht of een kind moest missen, valt niet buiten deze psalm. De psalm zet al dat werk in het licht van de HEERE, Die bouwt en bewaart. Ook voor ouders van wie de kinderen al lang uit huis zijn, blijft Hij de Bouwer, van een huis dat er misschien anders uitziet dan zij eens dachten.