Leesplan over vergeving

In het Oude Testament is vergeving verbonden met de Naam van de HEERE. Na de zonde met het gouden kalf maakt Hij Zich aan Mozes bekend als 'barmhartig en genadig' (Exodus 34:6), Die 'de ongerechtigheid, en overtreding, en zonde vergeeft' (Exodus 34:7). In hetzelfde vers staat dat Hij 'den schuldige geenszins onschuldig houdt'. Vergeving is in de Schrift dus nooit het wegwuiven van zonde. De offers in de tabernakel laten zien dat er verzoening nodig is. Het Nieuwe Testament ziet die verzoening vervuld in Christus: 'God was in Christus de wereld met Zichzelven verzoenende, hun zonden hun niet toerekenende' (2 Korinthe 5:19).

Het doel van dit plan is beide kanten van vergeving samen te lezen. In de vijfde bede van het Onze Vader houdt de Heere Jezus ze bij elkaar: 'En vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onzen schuldenaren' (Mattheüs 6:12). De reformatorische uitleg ziet het vergeven van anderen niet als een voorwaarde waarmee een mens Gods vergeving verdient, maar als de vrucht en het teken ervan. Daarom begint het plan bij wat God doet, en komt het pas in de tweede week bij wat Hij van mensen vraagt. Toch zegt de Heere Jezus er direct een ernstig woord bij: 'zo zal ook uw Vader uw misdaden niet vergeven' (Mattheüs 6:15). Een hart dat blijvend weigert te vergeven, staat haaks op de genade die het zelf nodig heeft. De gelijkenis van de onbarmhartige dienstknecht op dag 12 houdt die twee bij elkaar.

Het plan is bedoeld voor ieder die vergeving zoekt bij God en ook moeite kent met het vergeven van een ander. Het is geen stappenplan. Vergeven betekent in de Schrift ook niet dat onrecht wordt goedgepraat of dat iemand in een onveilige situatie moet blijven. Jozef op dag 10 en Romeinen 12 op dag 13 laten zien hoe kwaad benoemd wordt en het oordeel aan God gelaten. Wie door een ander diep gekwetst is, doet er goed aan daarover ook met een predikant, ouderling of andere vertrouwde persoon te spreken.

Elke dag leest u een kort gedeelte van drie tot vijfentwintig verzen. Met de vraag en de overdenking erbij bent u vijf tot tien minuten bezig. Op enkele dagen staat eerst één kernvers en daarna het hele gedeelte; dat vers kunt u de dag in meenemen. Wie meer tijd heeft, kan de verwijzingen in de overdenking naslaan.

Micha heeft de zonden van zijn volk zonder omwegen genoemd: onrecht, bedrog en geweld. Des te opvallender is het slot van zijn boek. Hij beschrijft God niet als Iemand Die met tegenzin vergeeft, maar als Hem Die er vreugde in vindt: 'Hij houdt Zijn toorn niet in eeuwigheid; want Hij heeft lust aan goedertierenheid' (Micha 7:18). De beelden die volgen zijn sterk. De ongerechtigheden worden gedempt, en de zonden verdwijnen waar niemand ze meer ophaalt: 'Gij zult al hun zonden in de diepten der zee werpen' (Micha 7:19).

Die vergeving staat niet los van wat God eerder beloofde. Micha eindigt bij de trouw aan Jakob en de goedertierenheid aan Abraham, 'die Gij onzen vaderen van oude dagen af gezworen hebt' (Micha 7:20). Wie aan dit plan begint met een last van eigen schuld, of juist met een ander in gedachten, kan hier eerst stilstaan bij Wie God is. De vraag van Micha is geen opdracht. Het is de uitroep van iemand die zich verwondert over een God Die niemand gelijk is.