Ouder worden met Gods Woord

In de Schrift is de ouderdom geen bijzaak. Abraham, Sara, Jakob, Mozes, Kaleb, Naomi en Anna worden alle in hun ouderdom getekend, en Simeon mocht niet sterven voordat hij de Christus gezien had. De wet zegt: 'Voor het grauwe haar zult gij opstaan, en zult het aangezicht des ouden vereren' (Leviticus 19:32). Tegelijk is de Bijbel nuchter. Prediker spreekt over de jaren waarvan iemand zegt: 'Ik heb geen lust in dezelve' (Prediker 12:1), en Psalm 90 vergelijkt het leven met gras dat in de morgen bloeit en in de avond verdort.

Het doel van dit plan is niet om de ouderdom mooier te maken dan hij is, en ook niet om een lang of gezond leven te beloven. Het wil laten zien Wie God is voor wie ouder wordt. Hij belooft Zijn volk: 'tot de grijsheid toe zal Ik ulieden dragen' (Jesaja 46:4). Hij kan vrucht geven waar de krachten afnemen, en Hij geeft in Christus een hoop die verder reikt dan de dood, voor wie met zijn leven en zijn zonden tot Hem komt. Drie lijnen lopen door het plan: terugzien (Jakob voor Farao, Psalm 71), doorgeven (de zegen over de zonen van Jozef, Naomi, Titus 2) en vooruitzien (Simeon en Anna, 2 Korinthe 5, 2 Timotheüs 4).

Het plan is bedoeld voor wie ouder wordt, ook voor wie ziek is, slecht ziet of alleen is achtergebleven, en voor wie met ouderen leest. Naast Kaleb, die op zijn vijfentachtigste nog sterk was, staan in dit plan ook mensen die verzorgd en gedragen worden: Jakob bij Jozef, Naomi na haar verlies, en de dichter van Psalm 71, die bidt: 'verlaat mij niet, terwijl mijn kracht vergaat' (Psalm 71:9). Wie zich niet herkent in Kaleb, vindt hier dus ook zijn eigen plaats.

Elke dag leest u een psalm of een kort gedeelte van vier tot veertien verzen. Met de vraag en de overdenking kost dat 5 tot 10 minuten. Wie het lezen zwaar valt, kan de lezing laten voorlezen of over twee momenten verdelen. Wie een dag mist, leest gewoon verder bij de volgende.

Psalm 90 begint niet bij de mens, maar bij God: 'HEERE! Gij zijt ons geweest een Toevlucht van geslacht tot geslacht' (Psalm 90:1). Pas daarna komt de vergankelijkheid aan de orde. Het leven is als gras dat in de morgen bloeit en in de avond verdort. Mozes spreekt eerlijk over de jaren: 'zeventig jaren, of, zo wij zeer sterk zijn, tachtig jaren' (Psalm 90:10), en hij noemt zelfs het beste ervan moeite en verdriet. Hij verbindt die vergankelijkheid met de toorn van God over de zonde, en hij verzwijgt dat niet.

Wie ouder wordt, telt de jaren vaak vanzelf: bij verjaardagen, bij het afscheid van leeftijdgenoten, bij krachten die afnemen. De psalm leert anders tellen, voor Gods aangezicht en met een gebed om een wijs hart. Daarom eindigt Mozes ook niet in somberheid, maar met een bede om Gods goedheid: 'Verzadig ons in den morgenstond met Uw goedertierenheid' (Psalm 90:14). Het laatste woord gaat over het werk van mensenhanden. Wat iemand deed, ook als het klein en vergeten lijkt, mag hij in Gods hand leggen: 'bevestig Gij het werk onzer handen over ons' (Psalm 90:17).