Leesplan bij eenzaamheid

Eenzaamheid is in de Bijbel geen nieuw onderwerp. De psalmen geven er woorden aan: in Psalm 25 noemt de dichter zich "eenzaam en ellendig", in Psalm 102 vergelijkt hij zich met "een eenzame mus op het dak" (Psalm 102:8), en Psalm 142 is een gebed van David "als hij in de spelonk was" (Psalm 142:1). Ook in de geschiedenissen komt het terug: Hagar vlucht de woestijn in, Elia laat zijn knecht achter en gaat alleen verder, en Paulus schrijft vanuit de gevangenschap dat alleen Lukas nog bij hem is. Hun klacht wordt niet weggewuifd; hun woorden staan in de Schrift als gebed.

Het doel van dit plan is niet de eenzaamheid te verklaren of op te lossen. Het wil laten zien Wie God voor de eenzame is. Hij vindt Hagar bij de waterfontein, laat Elia door een engel aanraken en voeden, en zegt tegen Sion, dat zich vergeten voelt: "zo zal Ik toch u niet vergeten" (Jesaja 49:15). In Gethsemane werd de Heere Jezus Zelf door Zijn vrienden alleen gelaten. Al eerder had Hij gezegd: "nochtans ben Ik niet alleen; want de Vader is met Mij" (Johannes 16:32). Aan het kruis werd Hij zelfs door God verlaten (Mattheüs 27:46), en de Schrift verbindt dat met de verzoening van Zijn volk. In dit plan staan ook gedeelten die naar de gemeenschap wijzen, zoals Prediker 4 en Hebreeën 13. Ze zijn geen opdracht om de eenzaamheid zelf weg te werken, maar laten zien welke plaats God anderen geeft in het leven van wie alleen is.

Het plan is bedoeld voor wie zich eenzaam voelt, door verlies, ziekte, ouderdom, een verhuizing, een gebroken relatie of zonder aanwijsbare reden. Het is ook bruikbaar voor wie eenzamen bezoekt, als ouderling, diaken, vrijwilliger of buur, en wil weten hoe de Bijbel over eenzaamheid spreekt.

U leest elke dag één kort gedeelte van vier tot dertien verzen. Met de vraag en de overdenking erbij kost een dag ongeveer 5 tot 10 minuten. De volgorde ligt niet vast; wie een dag overslaat of terugbladert, doet niets verkeerd.

De psalm volgt de letters van het Hebreeuwse alfabet, en in de laatste verzen wordt het gebed heel persoonlijk. Voordat David om uitkomst vraagt, vraagt hij dat God Zich naar hem toe keert: 'Wend U tot mij, en wees mij genadig' (Psalm 25:16). Daarna zegt hij wat er in hem omgaat: 'De benauwdheden mijns harten hebben zich wijd uitgestrekt' (Psalm 25:17). Hij vraagt God om te kijken en noemt in dezelfde adem zijn schuld: 'Aanzie mijn ellende, en mijn moeite, en neem weg al mijn zonden' (Psalm 25:18). De psalm legt geen oorzaak tussen die twee, maar brengt ze samen bij de God Die vergeeft.

Eenzaamheid is moeilijk onder woorden te brengen, ook tegenover mensen. Deze verzen geven er woorden voor. U kunt ze lezen als woorden die al eerder tot God gezegd zijn, door iemand die het zelf kende. Het persoonlijke gebed eindigt met een houding van uitzien naar Hem: 'want ik verwacht U' (Psalm 25:21). Het laatste vers bidt daarna voor heel Israël.