Als de rouw blijft

Achtergrond: de Bijbel spreekt over rouw zonder haast. Israël beweende Mozes dertig dagen in de vlakke velden van Moab (Deuteronomium 34:8). Jakob zegt dat hij rouw zal bedrijven tot hij bij zijn zoon in het graf komt (Genesis 37:35), en David roept in de opperzaal der poort: 'Mijn zoon Absalom, mijn zoon' (2 Samuël 18:33). De vrienden van Job zitten zeven dagen en zeven nachten zwijgend bij hem, 'want zij zagen, dat de smart zeer groot was' (Job 2:13). De klaagpsalmen laten zien dat zulke rouw tot God gericht mag worden. Psalm 77 vraagt het hardop: 'Heeft God vergeten genadig te zijn' (Psalm 77:10)?

Doel: dit plan wil u niet door een fase heen leiden, maar woorden aanreiken voor een verdriet dat blijft. Het boek Job neemt daarin een grote plaats in. Job klaagt, zoekt God zonder Hem te vinden, en belijdt tegelijk: 'mijn Verlosser leeft' (Job 19:25). Aan het eind erkent Job: 'Zo heb ik dan verhaald, hetgeen ik niet verstond' (Job 42:3). Toch neemt de HEERE Job in bescherming tegenover vrienden die alles meenden te kunnen verklaren: zij hebben niet recht van Hem gesproken 'gelijk Mijn knecht Job' (Job 42:7). In de laatste week staat de hoop van het Evangelie centraal. Christus is gestorven 'opdat wij, hetzij dat wij waken, hetzij dat wij slapen, te zamen met Hem leven zouden' (1 Thessalonicenzen 5:10). Die hoop neemt het gemis niet weg: in Romeinen 8 en 2 Korinthe 4-5, die u in dit plan leest, schrijft Paulus ook over verdrukking en zuchten.

Voor wie: het plan kiest bewust voor geschiedenissen waarin de rouw niet netjes verloopt: een moeder die zich Mara noemt, een vader die niet getroost wil worden, een koning die rouwt om een zoon die tegen hem opstond. Wie iemand in langdurige rouw bijstaat, vindt in de vrienden van Job zowel een voorbeeld als een waarschuwing.

Tempo: 21 dagen van vijf tot tien minuten. De eerste lezing van elke dag is een korte kerntekst; daarna volgt het gedeelte zelf. Een dag overslaan of teruggaan mag; de dagen staan naast elkaar en vormen geen schema dat u moet afronden.

Naomi verliest in Moab eerst haar man en daarna haar twee zonen. Ze blijft achter in een vreemd land en keert terug als ze hoort dat er in Juda weer brood is. Bij haar aankomst wordt de hele stad beroerd: 'Is dit Naomi' (Ruth 1:19). Ze antwoordt met een andere naam en zegt waar haar leegte vandaan komt: 'Vol toog ik weg, maar ledig heeft mij de HEERE doen wederkeren' (Ruth 1:21). Niemand in het hoofdstuk spreekt haar tegen.

Na lange rouw kan het gebeuren dat anderen u terugzien en schrikken van wat het verlies heeft gedaan. Naomi verbergt dat niet. Haar woorden zijn hard, maar ze laat God er niet buiten: ook in haar leegte noemt ze de HEERE en de Almachtige. Ruth gaat met haar mee, en toch eindigt het hoofdstuk niet bij een oplossing. Het noemt alleen de tijd van het jaar: 'in het begin van de gersteoogst' (Ruth 1:22).