Bij rouw om een kind

Achtergrond: de Bijbel zwijgt niet over het sterven van kinderen. Jakob, die Jozef dood waande, weigert zich te laten troosten en zegt dat hij rouw bedrijvende tot zijn zoon in het graf zal nederdalen (Genesis 37:35). David gaat wenend op naar de opperzaal der poort en zegt onderweg: 'Mijn zoon Absalom, mijn zoon, mijn zoon Absalom' (2 Samuël 18:33)! Jeremia hoort Rachel wenen over haar kinderen, en Mattheüs schrijft dat die klacht vervuld werd bij de moord op de kinderen van Bethlehem. Zulke klachten worden in de Schrift niet weggepraat, en ze worden tot God gericht.

Doel: dit plan geeft geen verklaring voor het sterven van een kind. Het plan laat zien Wie God is voor rouwende ouders: Hij hoort de stem van een kind in de woestijn, Hij ziet het verborgen begin van een leven, en de Heere Jezus werd 'innerlijk met ontferming' bewogen over een moeder achter de baar (Lukas 7:13). Twee keer leest u een geschiedenis waarin een kind weer levend wordt (2 Koningen 4 en Lukas 7). Die staan er niet als belofte van een uitkomst, maar als een blik op het hart van God en op de macht van Christus over de dood. Waarom dit plan geen verband legt met schuld, en waarom er twee opwekkingen in staan, leest u hieronder bij de vragen. Over het eeuwige lot van een kind doet dit plan geen uitspraak; dat is aan God, en het gesprek daarover hoort bij de predikant of ouderling.

Voor wie: vaders en moeders, ook grootouders, broers en zussen, en wie rouwende ouders bijstaat. Vaders en moeders rouwen niet altijd op dezelfde manier of in hetzelfde tempo; het plan kan samen of ieder voor zich gelezen worden.

Tempo: tien dagen van drie tot vijf minuten. Op de meeste dagen staat eerst één korte kerntekst en daarna het gedeelte. Op een zware dag kunt u het bij die kerntekst laten. Een dag overslaan of herhalen mag; de dagen vormen geen schema dat u moet afronden.

Psalm 13 begint zonder inleiding. David voelt zich vergeten en ziet het aangezicht van God niet meer. Hij draagt 'droefenis in mijn hart bij dag' (Psalm 13:3) en weet niet hoelang dat nog duurt. Toch spreekt hij God aan als 'HEERE, mijn God' (Psalm 13:4). Aan het slot klinkt een andere toon: 'Maar ik vertrouw op Uw goedertierenheid' (Psalm 13:6). De psalm zegt niet hoeveel tijd er tussen die regels ligt.

Wie een kind verloren heeft, herkent vaak vooral de eerste verzen. Dit plan begint daarom bij een klacht. Het slot van de psalm hoeft u nog niet mee te kunnen zeggen. De vragen van David staan in de Bijbel, en ze zijn tot God gericht; wie zo vraagt, spreekt Hem nog aan. In de dagen hierna leest u over ouders in de Bijbel die om een kind weenden, en over Wie God voor hen was.