Hoop in moeilijke tijden

In het Oude Testament ligt hopen dicht bij wachten en verbeiden. De psalmen gebruiken die woorden naast elkaar: 'Onze ziel verbeidt den HEERE: Hij is onze Hulp en ons Schild' (Psalm 33:20). Hoop is daar geen stemming, maar een richting: de ogen gaan naar God, juist wanneer er nog niets te zien is. Het Nieuwe Testament neemt die lijn over en verbindt haar met Christus. Paulus schrijft: 'Want wij zijn in hope zalig geworden' en voegt eraan toe: 'De hoop nu, die gezien wordt, is geen hoop' (Romeinen 8:24). De hoop van de gelovige rust op Gods belofte en op het werk van Christus, Die is 'opgewekt om onze rechtvaardigmaking' (Romeinen 4:25).

Het doel van dit plan is niet om moeilijke tijden te verklaren of korter te maken. Het wil laten zien waar de hoop van de Schrift op rust, zodat u die grond leert kennen. De lezingen wisselen af tussen gedeelten over wie God is, verhalen van mensen die in nood bleven hopen, en woorden over waartoe die hoop roept: volharden, verantwoording doen van de hoop, en uitzien naar de dag waarop Christus geopenbaard wordt. Klacht krijgt daarbij een eigen plaats; veel van deze gedeelten beginnen in het donker.

Het plan is bedoeld voor wie een moeilijke periode doormaakt, door ziekte, zorgen, verlies van werk, spanning thuis of lange onzekerheid, en ook voor wie wil leren hopen voordat het zover is. Voorkennis is niet nodig. Wie rouwt, wie ziek is of wie vooral last heeft van zorgen die de slaap wegnemen, vindt in de plannen Troost bij verlies, Kracht bij ziekte en Rust bij zorgen lezingen die daar meer op gericht zijn. Dit plan is breder van opzet.

Elke dag leest u een gedeelte van twee tot twintig verzen, met een vraag en een korte overdenking. Dat kost vijf tot tien minuten. Op veel dagen staat eerst één kernvers en daarna het hele gedeelte, zodat u weet waar de lezing om draait. Het plan bouwt per week op, maar elke dag staat ook op zichzelf.

Het gebed vraagt God te gedenken wat Hij Zelf gezegd heeft. De hoop van de dichter is een antwoord op een toezegging, en die toezegging draagt hem in de ellende: 'Dit is mijn troost in mijn ellende, want Uw toezegging heeft mij levend gemaakt' (Psalm 119:50). Zijn omstandigheden zijn niet licht. Hovaardigen spotten met hem, goddelozen verlaten de wet, en hij woont als vreemdeling. Toch zingt hij: 'Uw inzettingen zijn mij gezangen geweest, ter plaatse mijner vreemdelingschappen' (Psalm 119:54).

Het ligt voor de hand om hoop eerst in het eigen hart te zoeken. Deze verzen beginnen elders. De hoop komt voort uit wat God gesproken heeft, en de dichter houdt God aan Zijn eigen woord. Ook in de uren waarin niets te zien is, blijft hij bij die Naam: 'des nachts ben ik Uws Naams gedachtig geweest' (Psalm 119:55).