Job in 21 dagen

Job hoort bij de wijsheidsboeken van het Oude Testament, naast Psalmen, Spreuken en Prediker. Het boek opent met een verhaal in proza: Job woont in het land Uz, is rijk en godvrezend, en verliest alles wat hij heeft, met Gods toelating en onder Zijn bestuur. Wat er in de hemel gebeurt, weet Job niet; de lezer wel. Daarna volgt een lang gedicht: de klacht van Job, drie rondes gesprek met zijn vrienden, een lied over de wijsheid, het slotpleidooi van Job, de redevoering van Elihu en ten slotte de woorden van de HEERE uit het onweder. Het boek eindigt weer in proza, met het gebed van Job voor zijn vrienden en zijn herstel.

De vrienden hebben een sluitend verhaal: wie zo lijdt, moet gezondigd hebben. Job weet dat dit voor hem niet klopt en blijft zijn zaak bij God neerleggen. Midden in zijn klacht spreekt hij woorden van verwachting die de kerk van oudsher in het licht van Christus heeft gelezen: 'Want ik weet: mijn Verlosser leeft' (Job 19:25). Het doel van dit plan is daarom niet een verklaring van het lijden, want die geeft het boek niet. Het doel is Job te volgen in zijn eerlijkheid voor God, ook waar hij te ver ging en later erkende dat hij sprak over 'dingen, die voor mij te wonderbaar waren' (Job 42:3), en te horen hoe God Zich aan het eind laat kennen als de Schepper Die alles in Zijn hand houdt en Die genadig is.

Het plan is bedoeld voor wie een boek van het Oude Testament in zijn geheel wil lezen, en voor wie vragen heeft over lijden en Gods weg. De gedichten zijn niet altijd makkelijk; daarom heeft het plan de moeilijkheidsgraad gemiddeld. Het Nieuwe Testament wijst zelf naar dit boek: 'gij hebt de verdraagzaamheid van Job gehoord, en gij hebt het einde des Heeren gezien' (Jakobus 5:11).

Elke dag leest u tussen de twintig en zeventig verzen, gemiddeld ruim vijftig, wat neerkomt op tien tot vijftien minuten. De grenzen tussen de dagen volgen de opbouw van het boek; daarom begint een dag meestal midden in een hoofdstuk. De redevoeringen van de vrienden worden niet overgeslagen: juist het verschil tussen hun woorden en die van Job maakt het boek begrijpelijk.

Job woont in het land Uz en is rijk aan kinderen en vee. Wat er in de hemel gebeurt, weet hij niet: de satan mag alles aantasten wat Job heeft, maar alleen met Gods toelating en binnen Zijn grens, 'alleen aan hem strek uw hand niet uit' (Job 1:12). Op één dag komen vier boden met slecht nieuws, de laatste over zijn zonen en dochters. Job scheurt zijn mantel, valt op de aarde en aanbidt. Ook als hij daarna met boze zweren in de as zit, weerspreekt hij zijn vrouw en zondigt hij 'met zijn lippen niet' (Job 2:10).

Het boek maakt van deze woorden geen voorschrift voor wie lijdt; verderop klaagt Job hartgrondig, en ook dat krijgt een plaats. Hier ziet u eerst Wie Job aanspreekt: de HEERE Die geeft en Die ook neemt, en Wiens Naam hij looft zonder dat hem iets is uitgelegd. Wie zelf met lege handen staat, kan deze woorden lezen als een belijdenis van Job, niet als een maatstaf. Er staat bij: 'In dit alles zondigde Job niet' (Job 1:22).