Wat zegt de Bijbel over gods liefde?

Gods liefde is Zijn vrijwillige, onverdiende en blijvende toewijding aan mensen. De Bijbel zegt dat God liefde ís (1 Johannes 4:8): liefde is geen bijkomstige eigenschap, maar Zijn wezen. Die liefde is heilig en kostbaar — zij kostte het geven van Zijn Zoon (Johannes 3:16) — en zij neemt het initiatief: God heeft lief vóórdat de mens iets terugdoet (Romeinen 5:8).

Gods liefde is onverdiend: Hij heeft zondaars lief die niets kunnen aanbieden (Romeinen 5:8) en Zijn verbondsliefde houdt stand ondanks ontrouw (Jeremia 31:3). In die zin is zij onvoorwaardelijk — zij hangt niet af van prestaties. Tegelijk is Gods liefde niet vrijblijvend: zij zoekt antwoord in geloof en bekering. Wie haar afwijst, blijft buiten wat zij geeft; wie in Christus is, kan er nooit meer van gescheiden worden (Romeinen 8:38-39).

Volgens de Bijbel begint alle echte liefde bij God: "God is liefde" (1 Johannes 4:8) en "wij hebben Hem lief, omdat Hij ons eerst liefgehad heeft" (1 Johannes 4:19). Bijbelse liefde is daarom geen gevoel alleen, maar een gerichtheid op het goede voor de ander, zoals 1 Korinthe 13 haar tekent: lankmoedig, goedertieren, niet afgunstig, verdraagt alle dingen. Haar hoogste voorbeeld is Christus, die Zijn leven gaf voor Zijn vrienden.

Niet door in uw gevoel of omstandigheden te graven, maar door te kijken naar wat God gedaan heeft: "God bevestigt Zijn liefde jegens ons, dat Christus voor ons gestorven is als wij nog zondaars waren" (Romeinen 5:8). Het kruis is het vaste bewijs van Gods liefde, en Johannes 3:16 verbindt daar een belofte aan voor "een iegelijk die in Hem gelooft." Wie tot Christus komt, mag Gods liefde niet afmeten aan zijn stemming, maar rusten op Zijn toezegging.

Voor wie in Christus Jezus is, geeft de Bijbel een stellig antwoord: nee. Paulus somt in Romeinen 8:38-39 alles op wat een mens kan overkomen — dood, leven, machten, heden en toekomst — en besluit dat niets ons zal kunnen scheiden van de liefde Gods in Christus Jezus. De vastheid ligt niet in de sterkte van ons geloof, maar in Gods trouw: "Ik heb u liefgehad met een eeuwige liefde" (Jeremia 31:3).

Menselijke liefde wordt vaak gewekt door iets aantrekkelijks in de ander en kan bekoelen als dat verdwijnt. Gods liefde (agape) vindt haar reden in God Zelf: Hij heeft lief omdat Hij liefde is, niet omdat wij beminnelijk zijn. Daarom kan zij zondaars omvatten (Romeinen 5:8), houdt zij eeuwig stand (Jeremia 31:3) en schept zij waarde in plaats van die te zoeken. Menselijke liefde wordt pas duurzaam wanneer zij uit deze bron leert drinken (1 Johannes 4:19).

De kernteksten over Gods liefde zijn Johannes 3:16 ("alzo lief heeft God de wereld gehad"), 1 Johannes 4:8-10 ("God is liefde"), Romeinen 5:8 (Christus stierf "als wij nog zondaars waren"), Romeinen 8:38-39 (niets kan ons scheiden van de liefde Gods), Jeremia 31:3 ("een eeuwige liefde") en Psalm 103:11 (Zijn goedertierenheid zo hoog als de hemel). Ook Sefanja 3:17 hoort erbij: God verheugt Zich over de Zijnen "met gejuich" — een van de tederste teksten over Gods liefde voor jou.

Wie een persoonlijke bijbeltekst zoekt over Gods liefde voor jou, komt uit bij Jesaja 43:4 ("Gij zijt kostelijk in Mijn ogen, gij zijt verheerlijkt en Ik heb u liefgehad"), Jeremia 31:3 ("Ik heb u liefgehad met een eeuwige liefde") en Jesaja 49:16 ("Ik heb u in de beide handpalmen gegraveerd") — God ziet en vergeet niet. Johannes 3:16 maakt het persoonlijk met "een iegelijk die in Hem gelooft": wie tot Christus komt, mag deze woorden op zichzelf betrekken.

Psalm 103 is de uitvoerigste: God vergeeft alle ongerechtigheid, is "barmhartig en genadig, lankmoedig en groot van goedertierenheid" (vers 8) en ontfermt Zich "gelijk zich een vader ontfermt over de kinderen" (vers 13). Daarnaast reikt Psalm 36:6 naar de hemel ("Uw goedertierenheid is tot in de hemelen"), herhaalt Psalm 136 zesentwintig keer "want Zijn goedertierenheid is in der eeuwigheid", en vat Psalm 23 het samen in het beeld van de Herder. Psalm 139 bezingt dat God ons kent en nergens loslaat.

Goedertierenheid is het woord waarmee de Statenvertaling het Hebreeuwse chesed weergeeft: Gods trouwe goedheid binnen Zijn verbond. Het is geen stemming maar een toewijding — goedheid die zich aan iemand verbonden heeft en daaraan vasthoudt, ook als die ander ontrouw is. Daarom kan Psalm 136 keer op keer zeggen: "want Zijn goedertierenheid is in der eeuwigheid", en belooft Jesaja 54:10 dat bergen zullen wijken maar Gods goedertierenheid niet. In het Nieuwe Testament komt dezelfde liefde terug onder het Griekse woord agape.

De bekendste is Mattheüs 28:20: "En ziet, Ik ben met ulieden al de dagen tot de voleinding der wereld." In het Oude Testament staat dezelfde belofte in Deuteronomium 31:6 en 31:8: "Hij zal u niet begeven, noch u verlaten" — woorden die Hebreeën 13:5 aanhaalt als reden om zonder angst te leven. Psalm 139:8 tekent hoe ver Gods nabijheid reikt: "Zo ik opvoer ten hemel, Gij zijt daar; of bedde ik mij in de hel, zie, Gij zijt daar." En Jesaja 43:2 belooft niet dat het water wegblijft, maar dat God erbij is wanneer u erdoorheen gaat.

Jesaja 49:16 is de sterkste: "Zie, Ik heb u in de beide handpalmen gegraveerd" — gegraveerd, niet geschreven, want gravure laat zich niet uitvegen. Direct daarvoor staat dat een moeder haar zuigeling eerder zou vergeten dan God u (vers 15). Jesaja 43:1 maakt het persoonlijk: "Ik heb u bij uw naam geroepen, gij zijt Mijn." In Genesis 16:13 geeft Hagar, alleen in de woestijn, God de naam "Gij, God des aanziens". En Psalm 139:1-3 zegt dat God ons zitten en opstaan kent, nog voor wij iets zeggen.

De Bijbel geeft die vraag maar één antwoord: omdat Hij zo is. Mozes zegt tegen Israël dat God hen niet uitkoos om hun grootte of verdienste, maar "omdat de HEERE ulieden liefhad" (Deuteronomium 7:8) — liefde die haar reden alleen in God Zelf vindt. Johannes verklaart waarom dat kan: "God is liefde" (1 Johannes 4:8), en Hij had de wereld niet nodig om te kunnen liefhebben. Daarom hangt Zijn liefde niet af van wat wij presteren en kan zij ook zondaars omvatten (Romeinen 5:8).