Vertrouwen op God

Achtergrond: de woorden 'vertrouwen' en 'betrouwen' komen in de Statenvertaling veel voor in de Psalmen en de wijsheidsboeken, maar de zaak zelf loopt door de hele Schrift. Bij Abraham heet het geloof: 'En hij geloofde in den HEERE; en Hij rekende het hem tot gerechtigheid' (Genesis 15:6). Hij rekende op wat God beloofd had, ook toen hij het nog niet zag, en God rekende dat geloof hem toe. De brief aan de Hebreeën zegt van de aartsvaders: 'Deze allen zijn in het geloof gestorven, de beloften niet verkregen hebbende, maar hebben dezelve van verre gezien' (Hebreeën 11:13). In de Psalmen wordt vertrouwen uitgesproken in het gebed, vaak midden in benauwdheid: 'op Hem heeft mijn hart vertrouwd, en ik ben geholpen' (Psalm 28:7). En de Heere Jezus wijst Zijn discipelen op de Vader, Die weet wat zij nodig hebben, en op Zichzelf als de goede Herder.

Doel: dit plan wil laten zien op Wie het vertrouwen in de Bijbel rust. Het gaat om God, Die doet wat Hij gesproken heeft, en minder om een gevoel van zekerheid dat de lezer zelf moet opbrengen. De gedeelten verzwijgen de moeite niet: twijfel, angst en klein geloof komen in het plan steeds weer aan het woord. Vertrouwen wordt in de Schrift niet beloond met een leven zonder zorgen.

Voor wie: voor wie wil nadenken over vertrouwen op God, voor wie het juist moeilijk vindt om God te vertrouwen, en voor kringen of gezinnen die drie weken samen een thema willen lezen. Voorkennis is niet nodig. Wie met zorgen of slapeloze nachten worstelt, kan ook het kortere leesplan Rust bij zorgen lezen, dat daar dichter bij blijft. Bij angst past Vrede bij angst.

Tempo: 21 dagen van vijf tot tien minuten. Elke dag opent met een kerntekst; soms is dat het eerste vers van de lezing, soms een los vers dat u daarna in zijn samenhang terugleest. De lezingen zijn kort, zodat er tijd overblijft voor de vraag en de overdenking. Wie een dag mist, leest verder waar hij gebleven was.

De brief aan de Hebreeën vat het leven van Abraham samen in één beweging: hij gaat uit op een woord. In het beloofde land woont hij als een vreemdeling, in tenten, samen met Izak en Jakob. Wat hem gaande houdt, is wat hij verwacht: 'de stad, die fondamenten heeft, welker Kunstenaar en Bouwmeester God is' (Hebreeën 11:10). Van alle aartsvaders zegt de schrijver dat zij de beloften 'van verre gezien' hebben (Hebreeën 11:13). Zij stierven zonder ze in handen te hebben.

Het opvallendste komt aan het eind. De lof gaat hier niet naar de aartsvaders, maar naar God: 'Daarom schaamt Zich God hunner niet, om hun God genaamd te worden' (Hebreeën 11:16). Hij verbindt Zijn naam aan mensen die onderweg zijn en nog niet zijn aangekomen. Wie niet weet hoe een weg zal lopen, kan zich vasthouden aan wat erbij staat: 'want Hij had hun een stad bereid' (Hebreeën 11:16). Het vertrouwen van Abraham rust op Wie belooft, en Die heeft het einde al klaargemaakt.