Dankbaarheid in 21 dagen

In de Schrift volgt het danken op wat God gedaan heeft. In de psalmen staat het naast loven en psalmzingen: 'Het is goed, dat men den HEERE love' (Psalm 92:2). In Israël kreeg de dank een vaste plaats. Bij de eerstelingen van de oogst belijdt de Israëliet hardop wat de HEERE voor zijn volk deed, en hij zal 'vrolijk zijn over al het goede' (Deuteronomium 26:11). Na een uitredding zingt het volk, en bij een gedenksteen zegt Samuël: 'Tot hiertoe heeft de HEERE ons geholpen' (1 Samuël 7:12). Danken is zo ook gedenken: wie dankt, vertelt wat God deed.

Tegelijk verzwijgt de Bijbel niet dat de dank kan ontbreken. Van de tien melaatsen keert er een terug, en de Heere Jezus vraagt: 'waar zijn de negen' (Lukas 17:17). David looft God in een spelonk, terwijl hij nog op de vlucht is. In het Nieuwe Testament krijgt de dank zijn diepste grond in Christus. De Heere Jezus dankt Zelf voor het brood dat Hij uitdeelt, en Paulus schrijft: 'Doch Gode zij dank voor Zijn onuitsprekelijke gave' (2 Korinthe 9:15). Daarom omvat de dank ook het hele leven: 'En al wat gij doet met woorden of met werken, doet het alles in de Naam van de Heere Jezus, dankende God en de Vader door Hem' (Kolossenzen 3:17). De gereformeerde belijdenis noemt het christelijke leven kortweg dankbaarheid: het antwoord van wie verlost is. Het doel van dit plan is eenvoudig: elke dag een gedeelte lezen waarin zichtbaar wordt waarom God gedankt wordt.

Het plan past bij persoonlijk lezen, maar ook bij een gezin of kring die rond de oogst of na een moeilijke periode samen wil stilstaan bij wat God gaf. Het vraagt niet om het kwade zelf goed te noemen; de gedeelten laten zien hoe gelovigen God bleven loven om Wie Hij is, in de belijdenis dat er niets buiten Hem om gebeurt.

De eenentwintig dagen vragen vijf tot tien minuten per dag. Op een aantal dagen staat de kerntekst eerst apart, daarna volgt het hele gedeelte. De drie weken hebben elk een eigen lijn: wat God geeft, dank onderweg en in de nood, en dank in Christus.

Zesentwintig keer klinkt dezelfde regel: na de schepping, na de uittocht uit Egypte, na de weg door de woestijn en na het land dat Israël ten erve kreeg. Elke daad van God wordt genoemd en meteen teruggebracht tot één grond: 'want Zijn goedertierenheid is in der eeuwigheid' (Psalm 136:1). Tegen het einde wordt de psalm persoonlijk. Na grote koningen en de Schelfzee gaat het over Hem 'Die aan ons gedacht heeft in onze nederigheid' (Psalm 136:23).

Danken begint vaak bij wat er goed ging. Deze psalm begint eerder, bij Wie God is. Daardoor hangt de refreinregel niet aan het verloop van een week; hij staat er ook na de regels over vijanden en strijd. Wie de psalm hardop leest, merkt dat juist de herhaling de lezer meeneemt: elke regel brengt hem terug bij dezelfde zin. En het lied eindigt bij iets kleins en dagelijks, bij de God 'Die allen vlees spijs geeft' (Psalm 136:25).