De Tien Geboden zijn de tien leefregels die God op de berg Sinaï aan Israël gaf. Ze staan in Exodus 20:2-17 en worden herhaald in Deuteronomium 5:6-21. Kort samengevat: geen andere goden, geen beelden, Gods naam niet ijdel gebruiken, de sabbat heiligen, vader en moeder eren, niet doden, niet echtbreken, niet stelen, geen vals getuigenis en niet begeren.
Hieronder bespreken we elk gebod: de tekst uit de Statenvertaling, de betekenis in de bijbelse context en wat het gebod vandaag van ons vraagt. Eerst kijken we naar het woord gebod zelf en naar Mozes en de stenen tafelen. Zoekt u alleen de volledige tekst, dan vindt u alle tien geboden op een rij, met de verschillen in nummering.
Wat is een gebod? De betekenis van het woord
Een gebod is een opdracht van iemand die gezag heeft. In de Bijbel is dat bijna altijd God: een gebod zegt wat Hij van mensen vraagt. Het werkwoord is gebieden, en in de Statenvertaling leest u vaak dat de HEERE iets gebood. Een gebod kan iets voorschrijven of iets verbieden. Van de Tien Geboden zijn er acht als verbod geformuleerd (gij zult niet). Het vierde en het vijfde zeggen wat we wel moeten doen: de sabbat heiligen en vader en moeder eren.
Het Hebreeuwse woord voor gebod is mitswa (meervoud mitswot). De Tien Geboden zelf heten in de Bijbel echter de tien woorden: “en Hij schreef op de tafelen de woorden des verbonds, de tien woorden” (Exodus 34:28). Daarvan komt ook de naam Decaloog, uit het Grieks voor tien woorden. De joodse traditie telt in de hele wet van Mozes 613 geboden; de Tien Geboden worden vaak gezien als de samenvatting daarvan.
Wie naar de betekenis van geboden vraagt, vraagt dus naar meer dan regels. Een gebod staat in de Bijbel altijd in een relatie: God gebiedt als de God Die Zijn volk heeft bevrijd. Daarom spreekt de Bijbel ook van de wet van God of de wet des HEEREN, en zegt de dichter van Psalm 119: “Uw woord is een lamp voor mijn voet, en een licht voor mijn pad” (Psalm 119:105). Een gebod wijst de weg.
Context: God geeft de wet op de Sinaï
Het verhaal van de Tien Geboden begint niet met regels, maar met bevrijding. God had het volk Israël uit de slavernij in Egypte geleid. Door de tien plagen, door de Rode Zee, door de woestijn — tot aan de voet van de berg Sinaï. Daar sprak God tot Mozes en gaf hem de woorden die we kennen als de Tien Geboden, of in het Hebreeuws de Aseret Hadibrot — letterlijk de "tien woorden".
Dit is cruciaal voor het juiste begrip van de wet. God begint in Exodus 20:2 niet met een bevel, maar met een herinnering:
“Ik ben de HEERE uw God, Die u uit Egypteland, uit het diensthuis, uitgeleid heb.” (Exodus 20:2)
De wet is geen voorwaarde voor Gods liefde, maar een antwoord erop. God bevrijdde eerst, en gaf toen aanwijzingen voor een goed leven in vrijheid. De Tien Geboden zijn geen gevangenismuren, maar wegwijzers. Ze laten zien hoe een bevrijd volk kan leven in harmonie met God en met elkaar.
De eerste vier geboden gaan over de relatie met God. De laatste zes over de relatie met de naaste. Samen vormen ze een blauwdruk voor een rechtvaardige samenleving, gegrond in eerbied voor de Schepper.
Mozes en de tien geboden: aan wie gaf God de wet?
God gaf de Tien Geboden aan het hele volk Israël, met Mozes als middelaar. Exodus 20 begint met: “Toen sprak God al deze woorden, zeggende” (Exodus 20:1). Het volk hoorde Gods stem vanaf de berg, maar werd zo bevreesd dat het Mozes vroeg voortaan namens hen te luisteren (Exodus 20:19). Mozes zegt het later zo: “Deze woorden sprak de HEERE tot uw ganse gemeente, op den berg, uit het midden des vuurs” (Deuteronomium 5:22).
Daarna schreef God de woorden op. Mozes ontving “de twee tafelen der getuigenis, tafelen van steen, beschreven met den vinger Gods” (Exodus 31:18). Toen hij met die tafelen de berg afkwam en het volk rond het gouden kalf zag dansen, wierp hij ze stuk aan de voet van de berg (Exodus 32:19). God liet Mozes twee nieuwe stenen tafelen uithouwen en schreef de tien woorden opnieuw (Exodus 34:1 en 28). Mozes legde ze daarna in de kist van het verbond, de ark (Deuteronomium 10:5).
De berg heet in Exodus de Sinaï en in Deuteronomium meestal Horeb. Omdat Mozes de geboden doorgaf, spreekt men vaak over de wet van Mozes of de tien geboden van Mozes, maar de Bijbel zegt steeds dat het Gods eigen woorden zijn. Hoe het hoofdstuk zin voor zin wordt uitgelegd, leest u bij de uitleg van Exodus 20.
Het eerste gebod: Geen andere goden
“Gij zult geen andere goden voor Mijn aangezicht hebben.” (Exodus 20:3)
Het eerste gebod raakt aan de kern van het bijbelse geloof: er is maar een God, en Hij verdient onze volledige toewijding. In de wereld van het oude Nabije Oosten was polytheïsme de norm. Elk volk had zijn eigen goden — voor de oogst, voor de oorlog, voor de vruchtbaarheid. God maakt hier radicaal duidelijk dat Hij exclusieve trouw vraagt.
Dit gebod gaat niet alleen over afgodbeelden van hout en steen. Het gaat over alles wat de plaats van God in ons leven kan innemen. De Heidelbergse Catechismus (vraag 95) omschrijft afgoderij als: "In de plaats van den enigen waren God, Die Zich in Zijn Woord heeft geopenbaard, of nevens Hem, iets anders te verzinnen of te hebben, waarop de mens zijn vertrouwen zet."
Hedendaagse toepassing: Afgoderij is niet verdwenen — ze heeft andere vormen aangenomen. Geld, succes, relaties, gezondheid, populariteit: alles wat de eerste plaats in ons hart inneemt boven God, wordt een afgod. Het eerste gebod nodigt ons uit tot eerlijk zelfonderzoek: waar vertrouw ik werkelijk op? Wat bepaalt mijn identiteit en mijn keuzes? Het antwoord op die vraag onthult wie of wat onze god is.
Het tweede gebod: Geen beelden
“Gij zult u geen gesneden beeld, noch enige gelijkenis maken, van hetgeen boven in den hemel is, noch van hetgeen onder op de aarde is, noch van hetgeen in de wateren onder de aarde is. Gij zult u voor die niet buigen, noch hen dienen…” (Exodus 20:4-5a)
Waar het eerste gebod gaat over wie we aanbidden, gaat het tweede over hoe we aanbidden. God verbiedt het maken van beelden die Hem moeten voorstellen. Waarom? Niet omdat kunst slecht is, maar omdat elk beeld God verkleint. Een beeld reduceert de oneindige Schepper tot een eindig object. Het maakt God beheersbaar en manipuleerbaar — precies wat de heidense volken deden met hun afgodsbeelden.
God is geest (Johannes 4:24) en laat zich niet vangen in menselijke voorstellingen. Hij openbaart zichzelf door Zijn Woord en uiteindelijk door Zijn Zoon, Jezus Christus — het volmaakte beeld van de onzichtbare God (Kolossenzen 1:15).
Hedendaagse toepassing: Ook zonder fysieke beelden kunnen we ons een verkeerd godsbeeld vormen. Sommigen maken God kleiner dan Hij is — een soort hemelse grootvader die alles goedkeurt. Anderen maken Hem harder dan Hij is — een strenge rechter die op elk foutje wacht. Het tweede gebod roept ons op om God te leren kennen zoals Hij zich openbaart in de Bijbel, niet zoals wij Hem willen zien. Regelmatige bijbelstudie en gebed zijn de remedie tegen een vertekend godsbeeld.
Het derde gebod: Gods naam niet misbruiken
“Gij zult den Naam des HEEREN uws Gods niet ijdellijk gebruiken; want de HEERE zal niet onschuldig houden, die Zijn Naam ijdellijk gebruikt.” (Exodus 20:7)
De naam van God is in de bijbelse cultuur veel meer dan een etiket. Gods naam vertegenwoordigt Zijn wezen, Zijn karakter en Zijn reputatie. De heilige vierletternaam JHWH (Jahweh) werd door de Israëlieten met zo veel ontzag behandeld dat ze hem niet eens hardop uitspraken.
Het "ijdellijk gebruiken" van Gods naam betekent letterlijk: Zijn naam leeg of nutteloos maken. Dit omvat niet alleen vloeken, maar ook het lichtvaardig aanroepen van God als getuige (valse eden), het claimen dat God iets zegt wat Hij niet zegt, of het gebruiken van Zijn naam om eigen belangen te dienen.
Hedendaagse toepassing: Het misbruik van Gods naam is wijdverbreid, ook onder christenen. Denk aan het achteloos zeggen van "oh my God" als stopwoordje, het claimen van goddelijke goedkeuring voor eigen meningen ("God heeft mij laten zien dat..."), of het vermengen van Gods naam met politieke of commerciele doeleinden. Dit gebod roept op tot eerbied — een diep besef dat Gods naam heilig is en met zorgvuldigheid behandeld moet worden.
Het vierde gebod: De sabbat
“Gedenkt den sabbatdag, dat gij dien heiligt. Zes dagen zult gij arbeiden en al uw werk doen; maar de zevende dag is de sabbat des HEEREN uws Gods; dan zult gij geen werk doen…” (Exodus 20:8-10a)
Het sabbatsgebod is uniek in de antieke wereld. Geen enkel ander volk kende een wekelijkse rustdag. In een cultuur waar overleven dagelijks hard werken vereiste, was dit een revolutionair gebod. God zelf gaf het voorbeeld door op de zevende dag te rusten na de schepping (Genesis 2:2-3).
De sabbat had meerdere functies: het was een dag van rust voor lichaam en geest, een dag van aanbidding en bezinning, en een dag van sociale gelijkheid — ook knechten, slavinnen en zelfs het vee mochten rusten. Het was bovendien een teken van het verbond tussen God en Israël (Exodus 31:13).
Hedendaagse toepassing: Christenen verschillen van mening over hoe het sabbatsgebod vandaag moet worden toegepast. De meeste christenen vieren de zondag als rustdag, ter herinnering aan de opstanding van Jezus. Maar het principe achter het gebod is universeel: mensen zijn niet gemaakt om non-stop te werken. We hebben ritme nodig — een regelmatige onderbreking van werk en drukte om op adem te komen, God te aanbidden en te genieten van Zijn gaven. In onze altijd-aan-cultuur van smartphones en eindeloze to-do-lijsten is het sabbatsprincipe misschien relevanter dan ooit.
Het vijfde gebod: Eer uw vader en moeder
“Eert uw vader en uw moeder, opdat uw dagen verlengd worden in het land, dat u de HEERE uw God geeft.” (Exodus 20:12)
Dit gebod vormt de brug tussen de eerste vier (relatie met God) en de laatste vijf (relatie met de naaste). Het is het eerste gebod met een belofte — een lang leven in het beloofde land. Paulus benadrukt dit in Efeze 6:2-3.
Het woord "eren" gaat verder dan gehoorzamen. Het Hebreeuwse woord kabed betekent letterlijk "zwaar maken" of "gewicht geven". Het gaat om respect, waardering en zorg. In de bijbelse cultuur, zonder pensioenen of verzorgingshuizen, was dit gebod ook een sociale zekerheid: kinderen droegen de verantwoordelijkheid voor hun ouder wordende ouders.
Hedendaagse toepassing: Dit gebod spreekt alle leeftijden aan. Voor kinderen en jongeren betekent het: luister naar je ouders, respecteer hun gezag en waardeer hun inzet. Voor volwassenen betekent het: onderhoud de relatie met uw ouders, ook als die relatie ingewikkeld is. Draag zorg voor hen wanneer ze ouder worden. Het gebod vraagt niet om blinde gehoorzaamheid aan alles wat ouders zeggen — zeker niet als dat in strijd is met Gods wil. Maar het vraagt wel om een grondhouding van respect en dankbaarheid jegens hen die God gebruikt heeft om ons het leven te geven.
Het zesde gebod: Niet doden
“Gij zult niet doodslaan.” (Exodus 20:13)
Dit korte maar krachtige gebod beschermt het menselijk leven als heilig. De mens is geschapen naar Gods beeld (Genesis 1:27), en daarom is het doden van een medemens een aanslag op God zelf. Het Hebreeuwse werkwoord ratsach verwijst specifiek naar het onrechtmatig doden — moord en doodslag.
Jezus verdiept dit gebod radicaal in de Bergrede (Mattheüs 5:21-22). Hij leert dat niet alleen de daad, maar ook de gezindheid ertoe doet. Wie zijn broeder haat, heeft in zijn hart al gedood. Woede, minachting en haatdragende woorden zijn volgens Jezus kiemen van hetzelfde kwaad.
Hedendaagse toepassing: De meeste mensen zullen nooit iemand fysiek doden. Maar het gebod in de uitleg van Jezus raakt ons allemaal. Hoe spreken wij over anderen — in het echt en online? Hoe gaan wij om met woede en frustratie? De Heidelbergse Catechismus leert dat dit gebod ook positief moet worden verstaan: we worden niet alleen geroepen om niet te doden, maar om onze naaste lief te hebben, hem te helpen en te beschermen. Het is een oproep tot levensbevordering in de breedste zin van het woord.
Het zevende gebod: Niet echtbreken
“Gij zult niet echtbreken.” (Exodus 20:14)
Het zevende gebod beschermt het huwelijk als een heilige instelling van God. Echtbreuk — seksuele gemeenschap buiten het huwelijk — ondermijnt het vertrouwen, de trouw en de veiligheid die het fundament van het gezin vormen. In het oude Israël was echtbreuk niet alleen een persoonlijke zonde, maar een bedreiging voor de hele gemeenschap.
Ook hier gaat Jezus verder dan de letter van de wet. In Mattheüs 5:27-28 zegt Hij: "Maar Ik zeg u, dat zo wie een vrouw aan ziet, om dezelve te begeren, die heeft alrede overspel in zijn hart met haar gedaan." Het gebod beschermt niet alleen de uiterlijke daad, maar roept op tot innerlijke reinheid.
Hedendaagse toepassing: In een cultuur die seksualiteit steeds losser ziet van trouw en verbond, is dit gebod tegendraads. Het roept op tot trouw aan uw partner, tot bescherming van het huwelijk en tot een zuivere omgang met seksualiteit. In een wereld van online verleiding en oppervlakkige relaties vraagt het zevende gebod om bewuste keuzes: wat kijkt u, wat leest u, welke grenzen stelt u? Het huwelijk is een afspiegeling van Gods trouw aan Zijn volk (Efeze 5:31-32) en verdient het om met zorg en toewijding beschermd te worden.
Het achtste gebod: Niet stelen
“Gij zult niet stelen.” (Exodus 20:15)
Het achtste gebod beschermt het eigendomsrecht. Stelen is het je toe-eigenen van iets dat aan een ander toebehoort. Dit gebod erkent dat mensen recht hebben op de vruchten van hun arbeid en dat dit recht gerespecteerd moet worden.
Maar het gebod gaat dieper dan het stelen van tastbare goederen. Het omvat ook het achterhouden van eerlijk loon (Jakobus 5:4), belastingfraude, intellectuele diefstal, het bedriegen van klanten en het oneerlijk gebruiken van andermans tijd. Paulus draait het gebod ook positief om in Efeze 4:28: "Die gestolen heeft, stele niet meer, maar arbeide liever, werkende dat goed is met de handen, opdat hij hebbe mede te delen dengene, die nood heeft."
Hedendaagse toepassing: Stelen heeft vele gezichten in onze samenleving: illegaal downloaden, declaratiefraude, zwartwerken, andermans ideeen presenteren als de eigen, oneerlijke handelspraktijken. Maar het positieve gebod is minstens zo belangrijk: werk eerlijk, betaal wat u verschuldigd bent en deel vrijgevig met wie minder heeft. Het achtste gebod vormt de basis voor een rechtvaardige economie waarin iedereen tot zijn recht komt.
Het negende gebod: Niet vals getuigen
“Gij zult geen valse getuigenis spreken tegen uw naaste.” (Exodus 20:16)
Het negende gebod beschermt de waarheid en de goede naam van de naaste. In de oorspronkelijke context gaat het specifiek over valse getuigenissen in een rechtszaak — een levensgevaarlijke zaak in een samenleving zonder DNA-bewijs of camerabewaking. Een vals getuigenis kon iemand het leven kosten (1 Koningen 21, het verhaal van Naboth).
Maar het gebod strekt zich uit tot alle vormen van onwaarheid: liegen, roddelen, kwaadspreken, overdrijven, halve waarheden vertellen en de waarheid verdraaien om er zelf beter uit te komen. Spreuken waarschuwt herhaaldelijk tegen een leugenachtige tong (Spreuken 6:16-19) en noemt het een van de dingen die God haat.
Hedendaagse toepassing: We leven in een tijd van nepnieuws, desinformatie en "alternatieve feiten". De waarheid staat onder druk. Het negende gebod roept op tot eerlijkheid en integriteit in al ons spreken — in persoonlijke gesprekken, op sociale media, in de politiek en in het zakenleven. Het betekent ook dat we de goede naam van onze naaste beschermen: niet meedoen aan roddel, geen geruchten verspreiden en eerlijk zijn, ook als dat ongemakkelijk is. Spreek de waarheid in liefde (Efeze 4:15). Wie daarvoor wil bidden, vindt een gebed bij het negende gebod.
Het tiende gebod: Niet begeren
“Gij zult niet begeren uws naasten huis; gij zult niet begeren uws naasten vrouw, noch zijn dienstknecht, noch zijn dienstmaagd, noch zijn os, noch zijn ezel, noch iets, dat uws naasten is.” (Exodus 20:17)
Het tiende gebod is anders dan alle voorgaande. De eerste negen gaan over daden en woorden; het tiende over het hart. Begeren — het Hebreeuwse chamad — is een intens verlangen naar iets dat van een ander is. Het is de innerlijke wortel waaruit alle andere overtredingen ontspruiten.
Jakobus beschrijft dit proces treffend: "Maar een iegelijk wordt verzocht, als hij van zijn eigen begeerlijkheid afgetrokken en verlokt wordt. Daarna de begeerlijkheid ontvangen hebbende baart zonde; en de zonde voleindigd zijnde baart den dood" (Jakobus 1:14-15). Begeerte is het zaad van zonde. David begeerte naar Bathseba leidde tot overspel en moord. Achabs begeerte naar Naboths wijngaard leidde tot vals getuigenis en doodslag. Het tiende gebod pakt het probleem bij de wortel aan.
Hedendaagse toepassing: We leven in een consumptiemaatschappij die draait op begeerte. Reclame is er specifiek op gericht om ons te laten verlangen naar wat we niet hebben. Sociale media laten ons voortdurend het leven van anderen zien, wat jaloezie en ontevredenheid voeden. Het tiende gebod is een oproep tot tevredenheid — dankbaar zijn voor wat God ons gegeven heeft in plaats van obsessief te verlangen naar wat een ander heeft. Paulus getuigt: "ik heb geleerd vergenoegd te zijn in hetgeen ik ben" (Filippenzen 4:11). Die tevredenheid is niet passief berusten, maar actief vertrouwen op Gods voorzienigheid.
Jezus en de wet: de samenvatting in liefde
Toen een wetgeleerde aan Jezus vroeg wat het grootste gebod was, gaf Hij een antwoord dat de hele wet samenvat in twee woorden: liefde.
“Gij zult liefhebben den Heere, uw God, met geheel uw hart, en met geheel uw ziel, en met geheel uw verstand. Dit is het eerste en het grote gebod. En het tweede aan dit gelijk, is: Gij zult uw naaste liefhebben als uzelven. Aan deze twee geboden hangt de ganse wet en de profeten.” (Mattheüs 22:37-40)
Jezus citeert hier Deuteronomium 6:5 en Leviticus 19:18. Hij laat zien dat de Tien Geboden geen willekeurige regelgeving zijn, maar uitwerkingen van een dubbel liefdesgebod. De eerste vier geboden beschrijven wat het betekent om God lief te hebben. De laatste zes beschrijven wat het betekent om de naaste lief te hebben.
Paulus bevestigt dit in Romeinen 13:9-10: "Want dit: Gij zult geen overspel doen, gij zult niet doden, gij zult niet stelen, gij zult geen valse getuigenis geven, gij zult niet begeren; en zo er enig ander gebod is, wordt in dit woord als in een hoofdsom begrepen, namelijk in dit: Gij zult uw naaste liefhebben gelijk uzelven. De liefde doet den naaste geen kwaad. Zo is dan de liefde de vervulling der wet."
Dit betekent niet dat de Tien Geboden overbodig zijn geworden. Integendeel — de liefde vervult de wet, ze schaft haar niet af. De geboden laten concreet zien hoe liefde eruitziet in de praktijk. Liefde voor God uit zich in exclusieve toewijding, eerbiedig gebruik van Zijn naam en het nemen van rust. Liefde voor de naaste uit zich in respect voor ouders, bescherming van leven, trouw in het huwelijk, eerlijkheid en tevredenheid.
Jezus kwam niet om de wet op te heffen, maar om haar te vervullen (Mattheüs 5:17). In Hem zien we wat volmaakte liefde voor God en de naaste eruitziet. Hij is het levende voorbeeld van wat de Tien Geboden beogen.
De Tien Geboden vandaag
Zijn de Tien Geboden nog relevant in de 21e eeuw? Het antwoord is een volmondig ja. Niet als een last of een slavenjuk, maar als een geschenk van een liefdevolle God die weet wat goed voor ons is.
De geboden functioneren op minstens drie manieren in het leven van een christen:
- Als spiegel: De wet laat ons zien hoe ver we tekortschieten. Niemand kan de Tien Geboden volmaakt houden. Ze drijven ons naar Christus, die de wet wel volmaakt heeft vervuld en wiens gerechtigheid ons geschonken wordt door geloof (Romeinen 3:21-24).
- Als regel: De wet geeft richting aan het christelijke leven. Ze is geen voorwaarde voor redding, maar een richtlijn voor dankbaarheid. Wie Gods genade heeft ontvangen, wil leven naar Zijn wil — niet uit angst, maar uit liefde.
- Als bescherming: De geboden beschermen de samenleving tegen chaos en onrecht. Een wereld zonder respect voor leven, eigendom, waarheid en trouw is een wereld van willekeur en geweld. De Tien Geboden leggen het fundament voor een rechtvaardige en menswaardige samenleving.
In een tijd van morele verwarring en ethische debatten bieden de Tien Geboden een vast ankerpunt. Ze zijn niet achterhaald, maar tijdloos — omdat ze geworteld zijn in het karakter van een onveranderlijke God. Ze nodigen ons uit om ons leven te bouwen op het fundament van liefde voor God en de naaste.
De apostel Johannes schrijft: "Want dit is de liefde Gods, dat wij Zijn geboden bewaren; en Zijn geboden zijn niet zwaar" (1 Johannes 5:3). Voor wie Gods liefde kent, zijn de geboden geen beperking maar een bevrijding — een weg naar het leven zoals het bedoeld is.
Veelgestelde vragen
Welk gebod is: gij zult niet stelen?
“Gij zult niet stelen” is het achtste gebod (Exodus 20:15). Het beschermt wat een ander toebehoort: geld en spullen, maar ook tijd, werk en eerlijk verdiend loon. In de katholieke en lutherse telling is het het zevende gebod, omdat daar de eerste twee geboden als een worden geteld. De nummering naast elkaar ziet u bij de tien geboden met tekst en nummering.
Tellen joden, katholieken en protestanten de geboden op dezelfde manier?
De tekst is dezelfde, maar de indeling verschilt. In de joodse traditie is “Ik ben de HEERE uw God” (Exodus 20:2) het eerste woord, en vormen geen andere goden en geen beelden samen het tweede. Katholieken en lutheranen volgen Augustinus: zij nemen de eerste twee geboden samen en splitsen het tiende in tweeën. De gereformeerde en de orthodoxe telling, die dit artikel volgt, houden andere goden en beelden apart en het tiende gebod als een geheel.
Wat zijn de zeven geboden?
Met de zeven geboden worden meestal de geboden van Noach bedoeld. Volgens de joodse traditie gelden die voor alle mensen, niet alleen voor Israël. Ze verbieden afgoderij, godslastering, moord, ontucht, diefstal en het eten van vlees van een levend dier, en ze vragen om rechtspraak. De rabbijnen leidden ze af uit Genesis 9 en de hoofdstukken daarvoor. Als lijst staan ze niet in de Bijbel; de Tien Geboden wel.
Bestaan er ook elf of twaalf geboden?
Niet als vaste lijst. Wie over een elfde gebod spreekt, denkt meestal aan de woorden van de Heere Jezus: “Een nieuw gebod geef Ik u, dat gij elkander liefhebt” (Johannes 13:34). Een reeks van twaalf staat in Deuteronomium 27:15-26, waar de Levieten twaalf vervloekingen uitspreken over wie Gods wet overtreedt. Dat zijn geen extra geboden, maar een bevestiging van de wet die Israël al had ontvangen.
Wilt u meer ontdekken over de Tien Geboden en hun betekenis? Stel uw vraag aan BijbelAssistent en verdiep u in Gods Woord met behulp van AI-ondersteunde bijbelstudie.
