Efeziërs in 6 dagen

Paulus kende de gemeente in Efeze goed. Volgens Handelingen 19 en 20 werkte hij daar lange tijd, en bij het afscheid van de ouderlingen herinnert hij hen eraan dat hij 'drie jaren lang nacht en dag' niet had opgehouden hen te vermanen (Handelingen 20:31). Toen hij deze brief schreef, zat hij gevangen: hij noemt zichzelf 'de gevangene in den Heere' (Efeze 4:1) en zegt over het Evangelie: 'Waarover ik een gezant ben in een keten' (Efeze 6:20). Paulus stuurde Tychikus, die hun zou vertellen hoe het met hem ging en hun harten zou vertroosten (Efeze 6:21-22). Opvallend is hoe weinig persoonlijke groeten en plaatselijke kwesties de brief bevat. Het is een brief over de gemeente als geheel, en over wat zij in Christus is.

De opbouw is helder. Hoofdstuk 1 tot 3 beschrijven wat God gedaan heeft: Hij heeft gezegend, uitverkoren, verlost en vergeven, mensen die dood waren levend gemaakt en Joden en heidenen door het kruis met God verzoend en tot één huisgezin samengebracht. Hoofdstuk 4 opent met 'Zo bid ik u dan', en vanaf daar laten de laatste drie hoofdstukken zien hoe dat leven eruitziet: in eenheid, in waarheid en liefde, in het huwelijk en het gezin, en staande in de geestelijke strijd. Die volgorde is niet toevallig. In Efeziërs komt het doen steeds na het ontvangen: 'Zijt dan navolgers Gods, als geliefde kinderen' (Efeze 5:1).

Het plan is bedoeld voor wie een korte brief van Paulus in zijn geheel wil lezen. Bekende gedeelten, zoals de wapenrusting Gods of de woorden over man en vrouw, staan hier weer in het verband van de hele brief, waar het ene hoofdstuk het andere draagt.

Een hoofdstuk per dag betekent eenentwintig tot drieëndertig verzen. Paulus schrijft in lange, rijke zinnen die over meerdere verzen doorlopen. Lees zulke gedeelten rustig, en gerust hardop. Wie meer tijd heeft, kan de studiegids bij Efeze ernaast leggen.

De lofprijzing loopt door tot vers 14 en noemt het ene geschenk na het andere. De Vader heeft de gelovigen uitverkoren en tot kinderen aangenomen, en dat alles 'Tot prijs der heerlijkheid Zijner genade' (Efeze 1:6). In de Zoon is de verlossing door Zijn bloed, 'de vergeving der misdaden' (Efeze 1:7). Wie het Evangelie gehoord en geloofd heeft, is verzegeld met de Heilige Geest, Die het onderpand is van de erfenis. Daarna gaat de lof over in gebed. Paulus vraagt om 'verlichte ogen uws verstands' (Efeze 1:18), zodat de lezers weten wat de hoop van Gods roeping is en hoe groot Zijn kracht is aan hen die geloven.

De uitverkiezing staat hier als reden tot lof. Paulus zegt dat God de gelovigen 'uitverkoren heeft in Hem' (Efeze 1:4), en zo wijst de vraag naar de verkiezing naar Christus. Wie zich afvraagt wat hij zelf moet inbrengen, vindt in dit hoofdstuk een andere volgorde: eerst Gods werk, en pas veel later wat de gemeente doet. Aan het slot staat Christus, door God aan de gemeente gegeven 'tot een Hoofd boven alle dingen' (Efeze 1:22), en de gemeente als Zijn lichaam.