2 Korinthe

De tweede brief aan de Korintiers is de meest persoonlijke en emotionele brief van Paulus. Na een pijnlijk bezoek en een strenge "tranenbrief" schrijft hij deze brief om de relatie met de gemeente te herstellen, zijn apostolisch gezag te verdedigen en de collecte voor de arme gemeente in Jeruzalem te organiseren. Het eerste deel is een openhartige verantwoording van zijn bediening. Paulus beschrijft zijn lijden en verdrukking maar ook de troost die God geeft: "wij hebben dezen schat in aarden vaten, opdat de uitnemendheid der kracht zij van God, en niet uit ons" (4:7). Hij spreekt over de bediening van het Nieuwe Verbond, die heerlijker is dan die van het Oude. In de hoofdstukken 8-9 moedigt Paulus de Korintiers aan tot vrijgevigheid voor de collecte, met het principe: "Die spaarzamelijk zaait, zal ook spaarzamelijk maaien" (9:6). De laatste vier hoofdstukken vormen een hartstochtelijke verdediging tegen valse apostelen die zijn gezag ondermijnen. Paulus "roemt" in zijn zwakheden en onthult dat hij "opgetrokken is geweest tot in den derden hemel" (12:2). Het antwoord van de Heere: "Mijn genade is u genoeg; want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht" (12:9).