1 Petrus

De eerste brief van Petrus is geschreven aan vervolgde christenen in Klein-Azie (het huidige Turkije) en is een bemoediging om standvastig te blijven in het geloof te midden van lijden. Petrus, de visser die apostel werd, schrijft vanuit "Babylon" (waarschijnlijk een codenaam voor Rome) en biedt hoop en perspectief aan mensen die vanwege hun geloof worden buitengesloten en mishandeld. De brief opent met een lofprijzing voor de "levende hoop" (1:3) die gelovigen hebben door de opstanding van Jezus Christus: een onvergankelijke erfenis die in de hemelen bewaard wordt. Het lijden is tijdelijk en heeft een doel: de beproeving van het geloof, "die veel kostelijker is dan van het goud" (1:7). Petrus roept zijn lezers op om als "inwoners en vreemdelingen" (2:11) heilig te leven in een vijandige wereld, respectvol om te gaan met overheden en werkgevers, en altijd "bereid tot verantwoording" te zijn tegenover ieder die rekenschap vraagt "van de hoop, die in u is" (3:15). Het lijden van Christus is zowel het voorbeeld als de bron van kracht: "Want hiertoe zijt gij geroepen, dewijl ook Christus voor ons geleden heeft, ons een voorbeeld nalatende, opdat gij Zijn voetstappen zoudt navolgen" (2:21).