Jakobus

De brief van Jakobus is het meest praktische boek van het Nieuwe Testament. Geschreven door Jakobus, de broer van Jezus en leider van de gemeente in Jeruzalem, is het een scherpe oproep tot geloof dat zich uit in daden. De bekendste uitspraak van de brief is dat "het geloof zonder de werken dood is" (2:20). Jakobus schrijft aan "de twaalf stammen die in de verstrooiing zijn" en behandelt een breed scala aan onderwerpen uit het dagelijks leven: omgaan met beproevingen, het beteugelen van de tong, het gevaar van partijdigheid en rijkdom, het belang van geduld, en de kracht van het gebed. Zijn stijl doet denken aan de wijsheidsliteratuur van het Oude Testament en aan de Bergrede van Jezus. Het boek is beroemd om zijn vergelijking: zoals een lichaam zonder geest dood is, zo is ook het geloof zonder werken dood. Dit is geen tegenspraak met Paulus' leer over rechtvaardiging door geloof: Jakobus en Paulus benadrukken twee kanten van dezelfde munt. Paulus leert dat werken ons niet redden, Jakobus dat echt geloof zich altijd uit in daden. De brief is ook een krachtig pleidooi voor sociale gerechtigheid: "De zuivere en onbevlekte godsdienst voor God en den Vader is deze: wezen en weduwen bezoeken in hun verdrukking, en zichzelven onbesmet bewaren van de wereld" (1:27).