Galaten 6 is het slothoofdstuk van Paulus' brief aan de Galaten, met twee bekende kernverzen: 'Draagt elkanders lasten, en vervult alzo de wet van Christus' (vers 2, Statenvertaling) en 'zo wat de mens zaait, dat zal hij ook maaien' (vers 7, Statenvertaling). Hieronder vindt u de uitleg per gedeelte en de tekst in de Statenvertaling en HSV.
Galaten 6 lezen in de Statenvertaling en HSV
In de Statenvertaling luidt vers 2: 'Draagt elkanders lasten, en vervult alzo de wet van Christus.' En vers 9: 'Doch laat ons, goed doende, niet vertragen; want te zijner tijd zullen wij maaien, zo wij niet verslappen.' In de Herziene Statenvertaling (HSV) werd 'draagt elkanders lasten' het vertrouwde 'draag elkaars lasten'. Wie het hoofdstuk bestudeert, doet er goed aan beide vertalingen naast elkaar te lezen. Zo betekent het oude 'niet vertragen' in vers 9 in hedendaagse woorden: niet moe worden om goed te doen.
De tekst van Galaten 6 leest u per vers; in verwijzingen ziet u het hoofdstuk ook als Gal. 6.
Inleiding tot Galaten 6
Galaten hoofdstuk 6 vormt de afsluiting van Paulus' hartstochtelijke brief aan de Galatiërs. Na zijn theologische uiteenzetting over genade versus wet, richt de apostel zich nu op praktische instructies voor het christelijke leven. Dit hoofdstuk benadrukt de noodzaak van onderlinge zorg, volharding in goed doen, en de centrale betekenis van het kruis van Christus.
Elkaar Helpen en Lasten Dragen (verzen 1-5)
Paulus begint met een fundamenteel principe van christelijke gemeenschap: "Broeders, indien ook een mens vervallen ware door enige misdaad, gij, die geestelijk zijt, brengt den zodanige te recht met den geest der zachtmoedigheid" (vers 1). De apostel benadrukt hier dat discipline binnen de gemeente altijd moet geschieden vanuit liefde en nederigheid, niet uit superioriteit.