Inleiding tot 2 Korinthe 7
2 Korinthe hoofdstuk 7 vormt een belangrijk keerpunt in Paulus' tweede brief aan de Korinthiërs. Na hoofdstukken vol spanning en conflict, ademt dit hoofdstuk verzoening en vreugde. Paulus schrijft over zijn diepe troost na het ontvangen van goed nieuws over de gemeente in Korinthe.
Oproep tot Heiligheid (vers 1)
Het hoofdstuk begint met een krachtige oproep: "Dewijl wij dan deze beloften hebben, geliefden, laat ons onszelven reinigen van alle besmetting des vleses en des geestes, voleindigende de heiligmaking in de vreze Gods." Dit vers sluit aan bij de voorgaande hoofdstukken waarin Paulus spreekt over het zijn van tempels van de levende God.
De "besmetting des vleses en des geestes" verwijst naar zowel lichamelijke als geestelijke zonden. Paulus benadrukt dat ware heiligheid een actief proces is waarbij gelovigen bewust afstand nemen van alles wat hun relatie met God verstoort.
Paulus' Hart voor de Korinthiërs (verzen 2-4)
Paulus opent zijn hart en toont zijn diepe liefde voor de Korinthische gemeente: "Geeft ons plaats; wij hebben niemand verongelijkt, wij hebben niemand verdorven, wij hebben bij niemand ons voordeel gezocht" (vers 2). Deze woorden onthullen zijn kwetsbaarheid en oprechte zorg.
De apostel benadrukt dat hij, ondanks alle conflicten, vol vertrouwen is over de Korinthiërs en grote vreugde heeft in hun midden van alle verdrukking.
Troost door Titus' Terugkeer (verzen 5-7)
Paulus beschrijft eerlijk zijn innerlijke worsteling: "Want ook, als wij in Macedonië gekomen zijn, zo heeft ons vlees geen rust gehad; maar wij waren in alles verdrukt; van buiten was strijd, van binnen vrees" (vers 5). Deze openhartigheid toont dat zelfs apostelen menselijke gevoelens van angst en onzekerheid ervaren.