Waar gaat 1 Korinthe 14 over?
1 Korinthe 14 (1 Kor. 14) gaat over de vraag welke geestelijke gave de samenkomst van de gemeente het meest opbouwt. Paulus antwoordt dat profeteren voorgaat, omdat iedereen profetie kan verstaan, terwijl een vreemde taal zonder uitlegging alleen de spreker zelf iets geeft. Het hoofdstuk telt 40 verzen. Vers 1 tot 25 vergelijken die twee gaven, vers 26 tot 40 geven regels voor een ordelijke eredienst.
Zo rondt Paulus af wat in 1 Korinthe 12 over de gaven begon, met daartussen het lied over de liefde in 1 Korinthe 13. De volledige tekst in de Statenvertaling staat op 1 Korinthe 14.
Vreemde taal of tongentaal in 1 Korinthe 14
Het woord tongentaal staat niet in de Statenvertaling van dit hoofdstuk. Zij spreekt steeds van een vreemde taal: "Die een vreemde taal spreekt, die sticht zichzelven; maar die profeteert die sticht de Gemeente" (vers 4). Stichten is opbouwen, zoals een huis gebouwd wordt. Een breder overzicht staat in het artikel over tongentaal in de Bijbel.
De Herziene Statenvertaling geeft dezelfde verzen in hedendaags Nederlands en houdt dezelfde versnummering aan. Vers 34 en 35, over het zwijgen van de vrouwen in de gemeente, vindt u daardoor in elke vertaling op dezelfde plaats; hoe die verzen nu toegepast moeten worden, daarover denken kerken verschillend.