Megiddo in de Bijbel

Megiddo is een van de oudste vestingsteden van het land Kanaan. Al voor de intocht van Israel was zij een belangrijke Kanaanitische koningsstad. In Jozua 12:21 wordt de koning van Megiddo genoemd onder de verslagen koningen, maar de stam Manasse slaagde er aanvankelijk niet in de stad werkelijk in bezit te nemen (Jozua 17:11-12, Richteren 1:27). In Richteren 5:19 komt Megiddo voor in het lied van Debora: "De koningen kwamen, zij streden, toen streden de koningen van Kanaan bij Taanach, aan het water van Megiddo." De Jizreelvlakte rondom de stad werd hier al voorgesteld als een slagveld waar het lot van volken werd bepaald. Die rol zou de stad door de hele bijbelse geschiedenis blijven spelen. Pas onder koning Salomo werd Megiddo deel van het Israelitische koninkrijk. Hij maakte de stad tot een van zijn regionale hoofdsteden en breidde haar versterkingen uit. 1 Koningen 9:15 meldt uitdrukkelijk dat Salomo Hazor, Megiddo en Gezer opbouwde. De archeologie heeft imposante zesdubbele poortstructuren blootgelegd die bij deze fase horen, evenals grote paarden- en wagenfaciliteiten. Na de deling van het rijk bleef Megiddo bij het noordelijke tienstammenrijk Israel. In 2 Koningen 9:27 vluchtte koning Ahazja van Juda na een aanslag van Jehu tot Megiddo, en stierf daar aan zijn verwondingen. In 609 voor Christus vond bij Megiddo de meest tragische slag uit de geschiedenis van Juda plaats. De goede koning Josia trok Farao Necho van Egypte tegemoet, die op weg was om de Assyriers te steunen. Josia werd dodelijk geraakt door boogschutters en naar Jeruzalem teruggebracht, waar hij stierf (2 Koningen 23:29-30; 2 Kronieken 35:20-24). Heel Juda rouwde om hem. Het gedenken van deze rouw klinkt nog door in Zacharia 12:11: "Op die dag zal er een grote rouwklacht in Jeruzalem zijn, zoals de rouwklacht van Hadad-Rimmon in het dal van Megiddo." Daarmee wordt Megiddo in de profetie het symbool bij uitstek van diepe nationale rouw en van een beslissende ontmoeting tussen God en de volken. Het boek Openbaring neemt die lijn op. In 16:16 verzamelen de koningen van de hele wereld zich "op de plaats die in het Hebreeuws Armageddon genoemd wordt". De term verwijst naar Har Megiddo, "de berg van Megiddo" of "het gebergte rond Megiddo". Hoewel de profetie niet noodzakelijk wijst op een letterlijke veldslag op deze ene plek, maakt de keuze van de naam duidelijk dat Johannes put uit de oude herinnering aan Megiddo als plaats van beslissende strijd en rouw.

Megiddo wordt in de Schrift langzaam maar zeker beeldspraak. Van een letterlijke strategische vestingstad groeit zij uit tot een symbool van de plaats waar de grote beslissingen vallen. Zolang Israel trouw was, gaf God overwinning bij Megiddo; toen het volk afweek, werd Megiddo de plaats van een bittere nederlaag en nationale rouw. Zo herinnert de stad eraan dat succes niet vanzelfsprekend is: het hangt niet af van strategische positie maar van gehoorzaamheid aan God. De profetische lijn naar Zacharia en Openbaring trekt die betekenis door. Wanneer Johannes in Openbaring 16 de term Harmagedon gebruikt, put hij uit deze oude herinnering en laat zien dat de laatste geschiedenis van de mensheid net zo'n moment van beslissing zal kennen. De koningen van de wereld verzamelen zich tegen God, maar zullen ontdekken dat Hij, en niet zij, de strijd beheerst. Voor de gelovige betekent dit dat er een grens is aan de macht van de boze en aan de grootspraak van de volken. Hoeveel veldslagen op aarde ook worden uitgevochten, de laatste slag is van de Heere. Wie in Hem schuilt, hoeft de hedendaagse "Megiddo's" van oorlog, onrecht en angst niet het laatste woord te geven. Christus is het Lam op de troon, en Hij zal zijn koninkrijk voltooien.