Damascus in de Bijbel

Damascus ligt in Zuidwest-Syrie, ten oosten van het Anti-Libanongebergte en aan de voet van de berg Hermon, in een vruchtbare oase die bevloeid wordt door de rivieren Abana en Farpar (2 Koningen 5:12). Het is vandaag de hoofdstad van Syrie. Gerekend vanaf Jeruzalem ligt zij ruim tweehonderd kilometer naar het noordoosten: te voet een reis van ongeveer een week, wat verklaart waarom Saulus onderweg naar Damascus dagenlang met zijn opdracht bezig was.

Damascus is naar schatting al meer dan vierduizend jaar onafgebroken bewoond en geldt daarmee als een van de oudste continu bewoonde steden ter wereld. Egyptische bronnen uit de vijftiende eeuw voor Christus noemen de stad al, en in de Bijbel duikt zij op in Genesis 14 en 15, in de tijd van Abraham.

Dat is Damascus, in puzzels acht letters. Deze Syrische plaats is al duizenden jaren onafgebroken bewoond: zij wordt genoemd in Egyptische teksten uit de vijftiende eeuw voor Christus, in de Bijbel vanaf Genesis 14, en zij is tot op vandaag de hoofdstad van Syrie. De Statenvertaling schrijft de naam als Damaskus, met een k, en die vorm telt evenveel letters. Meer bijbelse plaatsnamen gerangschikt per aantal letters staan op de overzichtspagina met bijbelse plaatsen.

De Aramese legeroverste was Naaman, in puzzels zes letters. De Statenvertaling noemt hem "de krijgsoverste van den koning van Syrie" en tekent hem als "een groot man voor het aangezicht zijns heren, en van hoog aanzien ... doch melaats" (2 Koningen 5:1). Aram en Syrie zijn hier hetzelfde land; de koning zetelde in Damascus. Op aanwijzing van een Israelitisch dienstmeisje reisde Naaman naar de profeet Elisa. Na zich zevenmaal in de Jordaan gewassen te hebben, werd hij genezen en beleed hij dat er alleen in Israel een God is (2 Koningen 5).

Damascus loopt als een draad door de hele Bijbel, in de Statenvertaling gespeld als Damaskus. Zij duikt op in Genesis 14 en 15, bij Abraham en zijn knecht Eliezer; in 2 Samuel 8 en 1 Koningen 11, bij David en Rezon; in 2 Koningen 5, 8 en 16, bij Naaman, Hazael en de verwoesting door Tiglat-Pileser; bij de profeten Jesaja 17, Jeremia 49, Amos 1 en Zacharia 9; en in het Nieuwe Testament in Handelingen 9 en 22, in 2 Korinthe 11 en in Galaten 1. Van Abraham tot Paulus raakt zo ongeveer tweeduizend jaar bijbelse geschiedenis aan deze ene stad.

De Farizeeer Saulus reisde met volmachten van de hogepriester om christenen in Damascus te arresteren. Onderweg verscheen Jezus aan hem in een fel licht en sprak: "Saul, Saul, waarom vervolgt u Mij?" (Handelingen 9:4). Saulus werd blind en werd de stad binnengeleid, waar hij door Ananias werd gedoopt en de Heilige Geest ontving.

Ja, de zogenaamde Via Recta loopt nog steeds door de oude stad van Damascus. Handelingen 9:11 noemt deze straat uitdrukkelijk als de plaats waar Ananias Saulus moest zoeken in het huis van Judas. Het tracé komt in grote lijnen overeen met een oude Romeinse cardo.

Damascus stond in de negende en achtste eeuw voor Christus bekend om haar wreedheid tegen Israel, vooral tegen Gilead (Amos 1:3). Jesaja 17, Jeremia 49 en Amos 1 kondigen daarom Gods oordeel aan over de stad. Dit oordeel werd vervuld toen Tiglat-Pileser III haar in 732 v.Chr. veroverde.

Volgens 2 Korinthe 11:32-33 en Handelingen 9:23-25 bewaakten de Joden en de stadhouder van koning Aretas de poorten om Paulus te doden. De discipelen lieten hem daarom 's nachts in een mand langs de muur zakken, waardoor hij kon ontsnappen.

Damascus staat voor de plaats waar God onverwacht ingrijpt en levens omkeert. Van Abraham en Naaman tot Paulus: telkens weer blijkt dat God de machtige, heidense stad niet buitensluit van Zijn plan. Voor gelovigen is "de weg naar Damascus" een beeld geworden van plotselinge, diepe bekering en zending.