Psalm 69 is een noodroep van David, die wegzinkt in diep water en modder, zonder oorzaak gehaat wordt en smaad draagt om Gods wil. Met zevenendertig verzen, het opschrift meegeteld, is het een van de langere klaagpsalmen. Na de bede om redding en een harde vloek over de vijanden eindigt hij in lof. Het Nieuwe Testament haalt de psalm vaak aan bij het lijden van Christus.
Psalm 69 in de Statenvertaling: kernverzen
Vers 2 Verlos mij, o God! want de wateren zijn gekomen tot aan de ziel.
Vers 5 Die mij zonder oorzaak haten, zijn meer dan de haren mijns hoofds; die mij zoeken te vernielen, die mij om valse oorzaken vijand zijn, zijn machtig geworden; wat ik niet geroofd heb, moet ik alsdan wedergeven.
Vers 10 Want de ijver van Uw huis heeft mij verteerd; en de smaadheden dergenen, die U smaden, zijn op mij gevallen.
Vers 22 Ja, zij hebben mij gal tot mijn spijs gegeven; en in mijn dorst hebben zij mij edik te drinken gegeven.
Vers 31 Ik zal Gods Naam prijzen met gezang, en Hem met dankzegging grootmaken.
Vers 10 staat in Johannes 2:17 bij de tempelreiniging en in Romeinen 15 vers 3; vers 22 komt terug bij de edik aan het kruis (Johannes 19 vers 29), en Handelingen 1:20 past vers 26 toe op Judas. Haat zonder oorzaak noemt ook Psalm 35 vers 19. Engelse bijbels nummeren zonder het opschrift, zodat het vers over de ijver daar 69:9 heet; de Herziene Statenvertaling volgt de Nederlandse telling.