Wat zegt de Bijbel over huwelijksjubileum?

“Twee zijn beter dan een; en een drievoudig snoer wordt niet haast gebroken.”

De wijsheid van Prediker over de kracht van samen-zijn is een geliefd huwelijksvers vanwege het onvergetelijke beeld van het drievoudige snoer dat niet gauw gebroken wordt. Twee zijn beter dan één, want als de een valt, richt de ander hem op; als twee samen liggen, worden zij warm; als iemand de een overweldigt, kunnen twee tegen hem standhouden. Het drievoudige snoer wordt traditioneel uitgelegd als het huwelijk van man, vrouw en God — drie strengen die samen oneindig veel sterker zijn dan elk afzonderlijk. Na jaren huwelijk wordt de waarheid van deze woorden steeds dieper ervaren.

“Verblijd u met de huisvrouw uwer jeugd.”

De oproep om zich te verblijden met de vrouw van uw jeugd en zich aan haar borst te allen tijde te vermeien is een hartstochtelijke aanmoediging tot blijvende romantische en seksuele vreugde in het huwelijk, ook op latere leeftijd. Dit vers doorbreekt het beeld van de Bijbel als anti-lichamelijk en bevestigt dat fysieke intimiteit een gave van God is die het hele huwelijk door genoten en gekoesterd mag worden. Bij een jubileum herinnert dit vers eraan dat de liefde van de jeugd niet een herinnering hoeft te zijn maar een voortdurende werkelijkheid.

“Sterk als de dood is de liefde; vele wateren zouden deze liefde niet kunnen uitblussen.”

De liefde is sterk als de dood, de ijver is hard als het graf, en vele wateren kunnen de liefde niet uitblussen — deze woorden behoren tot de meest poëtische en krachtige beschrijvingen van liefde in de hele wereldliteratuur. Na tientallen jaren huwelijk, waarin de liefde beproefd is door ziekte, verlies, conflicten en veroudering, worden deze woorden niet minder maar meer waar. De liefde die standhoudt door alle wateren heen, is niet slechts menselijke romantiek maar een weerspiegeling van Gods eigen onverwoestbare verbondsliefde.

“De liefde is lankmoedig, zij is goedertieren; de liefde vergaat nimmermeer.”

Het loflied op de liefde beschrijft kwaliteiten die niet bij de bruiloft voltrokken zijn maar door het hele huwelijk heen groeien: lankmoedigheid die geoefend wordt door jaren van geduld, goedertierenheid die rijper wordt door dagelijks dienen, het verdragen van alles dat getest wordt door werkelijk alles te verdragen. Na jaren huwelijk is dit geen ideaalplaatje meer maar een doorleefde werkelijkheid — juist daardoor is het zoveel krachtiger en geloofwaardiger. De liefde die nimmermeer vergaat is niet de vlinder van verliefdheid maar de rots van verbondsliefde.

“Daarom zal een man zijn vader en zijn moeder verlaten en zijn vrouw aankleven.”

Het verlaten, aankleven en één-vlees-worden is het scheppingsfundament van elk huwelijk en wordt bij een jubileum opnieuw bevestigd en gevierd. Na tientallen jaren is het "aankleven" niet meer een romantisch ideaal maar een geleefde werkelijkheid: twee levens die zo verweven zijn geraakt dat zij niet meer los te denken zijn. Het woord "aankleven" (dabaq) drukt een onlosmakelijke verbinding uit, een lijmen dat niet meer losgelaten wordt. Een huwelijksjubileum viert dit wonder van twee levens die tot één zijn geworden door Gods genade.