Inleiding tot 2 Korinthe 1
In 2 Korinthe hoofdstuk 1 opent de apostel Paulus zijn tweede brief aan de gemeente in Korinthe met een krachtige boodschap over Gods troost in tijden van lijden. Dit hoofdstuk vormt de basis voor een brief die diep ingaat op apostolisch leiderschap, lijden voor het evangelie, en Gods getrouwheid te midden van menselijke zwakheid.
De Begroeting (verzen 1-2)
Paulus stelt zichzelf voor als "een apostel van Jezus Christus, door den wil van God" en benadrukt daarmee zijn door God gegeven autoriteit. Hij noemt Timotheüs als medeauteur, wat de collegiale aard van zijn dienst benadrukt. De brief is gericht aan "de Gemeente Gods, die te Korinthe is, met al de heiligen, die in geheel Achaje zijn".
Gods Troost in Lijden (verzen 3-7)
Het centrale thema van dit gedeelte is Gods troost in beproevingen. Paulus gebruikt het Griekse woord 'paraklesis' (troost/bemoediging) maar liefst elf keer in deze verzen. Hij presenteert een belangrijke theologische waarheid: God troost ons niet alleen om onze eigen pijn te verlichten, maar ook opdat wij anderen kunnen troosten.
De apostel verklaart: "Want gelijk het lijden van Christus overvloedig is in ons, alzo is ook door Christus onze vertroosting overvloedig" (vers 5). Dit betekent dat gelovigen deelnemen aan Christus' lijden, maar ook aan Zijn troost. Dit is geen abstract concept, maar een praktische realiteit voor iedereen die Christus volgt.
Paulus' Beproevingen in Azië (verzen 8-11)
Paulus wordt zeer persoonlijk wanneer hij de Korinthe gemeente vertelt over zijn bijna-doodervaring in Azië (waarschijnlijk tijdens zijn verblijf in Efeze). Hij schrijft dat zij "uitnemend zeer bezwaard zijn geweest boven onze macht, alzo dat wij zeer in twijfel waren, ook van het leven" (vers 8).