De Situatie in Jeruzalem
Nehemia 11:1 beschrijft een cruciaal moment in de geschiedenis van Israël na de terugkeer uit de Babylonische ballingschap. De tekst luidt: 'De hoofden van het volk woonden in Jeruzalem. Het overige volk wierp het lot om één op de tien naar Jeruzalem, de heilige stad, te laten gaan wonen, terwijl negen tienden in de andere steden bleven.'
De stad Jeruzalem kampte met een ernstig probleem: onderbevolking. Hoewel de muren waren herbouwd en de tempel hersteld, had de stad te weinig inwoners om goed te functioneren en zich te verdedigen tegen vijanden.
Het Werpen van Loten
Het 'loten werpen' (Hebreeuws: הִפִּילוּ גוֹרָלוֹת, hippilu goralot) was in het oude Israël een geaccepteerde methode om Gods wil te kennen. Dit was geen kansspel, maar een heilige handeling waarbij men vertrouwde dat God de uitkomst bepaalde. Door loting werd objectief en eerlijk bepaald wie zou moeten verhuizen, zonder aanzien des persoons.
Leiderschap en Verantwoordelijkheid
Opvallend is dat de 'hoofden van het volk' (Hebreeuws: שָׂרֵי הָעָם, sarei ha'am) al in Jeruzalem woonden. Deze leiders gingen met het goede voorbeeld voor door zelf de verantwoordelijkheid te nemen voor de heilige stad. Waar leiders wonen en investeren, daar ligt hun hart en prioriteit.