Hooglied 5 loopt van een nachtelijke klop op de deur naar een lofzang op de Geliefde. Vers 1 rondt Hooglied 4 af: 'Ik ben in Mijn hof gekomen, o Mijn zuster, o bruid!' Vanaf vers 2 vertelt de bruid hoe zij sliep terwijl haar hart waakte, aarzelde om open te doen en haar Liefste daarna kwijt was. Zij zoekt Hem door de stad (vers 6 tot 8) en beschrijft Hem in vers 10 tot 16 aan de dochters van Jeruzalem.
Ik sliep, maar mijn hart waakte: vier kernverzen
In de Statenvertaling luiden de kernverzen van Hooglied 5 zo:
Vers 2 Ik sliep, maar mijn hart waakte, de stem mijns Liefsten, Die klopte, was: Doe Mij open, Mijn zuster, Mijn vriendin, Mijn duive, Mijn volmaakte! want Mijn hoofd is vervuld met dauw, Mijn haarlokken met nachtdruppen.
Vers 6 Ik deed mijn Liefste open, maar mijn Liefste was geweken, Hij was doorgegaan; mijn ziel ging uit vanwege Zijn spreken; ik zocht Hem, maar ik vond Hem niet, ik riep Hem, doch Hij antwoordde mij niet.
Vers 8 Ik bezweer u, gij dochters van Jeruzalem! indien gij mijn Liefste vindt, wat zult gij Hem aanzeggen? Dat ik krank ben van liefde.
Vers 10 Mijn Liefste is blank en rood, Hij draagt de banier boven tien duizend.
Een paar oude woorden vragen uitleg. Bezoedelen (vers 3) is vuilmaken: de bruid heeft haar voeten al gewassen en wil niet meer opstaan. Mirre (vers 5) is een kostbare, geurige hars; haar handen druipen ervan als zij de handvaten van het slot aanraakt. Krank van liefde (vers 8) betekent ziek van verlangen. De Herziene Statenvertaling (HSV) nummert dezelfde zestien verzen gelijk. De volledige tekst staat op Hooglied 5.