Inleiding tot Handelingen 15
Handelingen 15 beschrijft een van de meest beslissende momenten in de vroege kerkgeschiedenis: het Apostelconcilie in Jeruzalem. Dit hoofdstuk markeert het keerpunt waarbij de christelijke kerk definitief de deur opende voor heidenen zonder dat zij eerst de Joodse wet hoefden na te leven. De vraag die centraal staat is fundamenteel: moeten heidenen die christen worden eerst joden worden door besnijdenis en het naleven van de Mozaïsche wet?
Waar gaat Handelingen 15 over? Kort in gewone woorden
Kort gezegd beslist de gemeente in Jeruzalem in Handelingen 15 dat gelovigen uit de heidenen geen Jood hoeven te worden om bij Christus te horen.
Vers 1-5: mannen uit Judea eisen in Antiochië dat niet-Joden besneden worden.
Vers 6-21: Petrus en Jakobus spreken in Jeruzalem: God maakt geen onderscheid.
Vers 22-35: een brief vraagt alleen "dat gij u onthoudt van hetgeen den afgoden geofferd is, en van bloed, en van het verstikte, en van hoererij" (vers 29). Het verstikte is vlees van dieren die niet zijn uitgebloed.
Vers 36-41: Paulus en Barnabas gaan uiteen over Markus.
Dit is een samenvatting, geen vertaling. De volledige Statenvertaling leest u op Handelingen 15; over de Bijbel in Gewone Taal en de HSV staat elders uitleg. Vers 34 staat in de Statenvertaling; veel nieuwere vertalingen zetten het in een voetnoot.