Inleiding tot 2 Korinthe 11
2 Korinthe 11 is een van de meest persoonlijke en emotionele hoofdstukken in de Paulusbrief aan de Korinthe. In dit hoofdstuk verdedigt Paulus zijn apostelschap tegen valse leeraren die zijn autoriteit en dienst in twijfel trekken. Het hoofdstuk toont Paulus' hartstocht voor de gemeente en zijn bereidheid om te lijden voor het evangelie. Het roemen in zwakheid loopt door in 2 Korinthe 12.
Paulus' zorg voor de gemeente (verzen 1-6)
Paulus begint met een oprechte bezorgdheid over de gelovigen in Korinthe. Hij vergelijkt zichzelf met een vader die zijn dochter wil uithuwen aan één man - Christus. Hij is "ijverig over u met een ijver Gods" (vers 2), een ijver die voortkomt uit Gods eigen ijver voor Zijn volk. Paulus vreest dat de Korinthiërs, net als Eva, verleid zullen worden door Satan's list.
De apostel maakt duidelijk dat hij vreest dat zij zullen afwijken "van de eenvoudigheid, die in Christus is" (vers 3) - een oprechte, ongecompliceerde toewijding aan Jezus. Deze waarschuwing is tijdloos relevant, omdat gelovigen in elke tijd kunnen worden afgeleid van de kernboodschap van het evangelie.
Waarschuwing tegen valse apostelen (verzen 7-15)
Paulus verdedigt zijn praktijk om geen geld te vragen van de Korinthiërs. Terwijl valse leeraren waarschijnlijk wel betaling eisten, werkte Paulus kosteloos om het evangelie niet in diskrediet te brengen. Hij benadrukt dat hij andere gemeenten "beroofd" heeft door hun steun aan te nemen, zodat hij Korinthe gratis kon dienen.